‛Jah jest moim wybawieniem’

Ogólnie uważa się, że JAH jest skróconą formą JHWH . To imię Boga występuje w pismach hebrajskich około 50 razy . W Psalmie 68: 4 [5, H] ta nazwa jest szczególnie podkreślona. Imię JAH znajduje się również w konstrukcyjnym słowie „hallelu-JAH”, co oznacza „wy [chwalicie Pana]”, a także w wielu biblijnych imionach (np. Elijahu) .Pierwsze pojawienie się imienia JAH ma miejsce w Księdze Wyjścia 15: 2, gdzie Mojżesz i Izrael śpiewają pieśń o ich uwolnieniu od jeźdźców Faraona:

Gdy dzieci Izraela przekroczyły Morze Czerwone na suchym lądzie, wody zamknęły się, topiąc potężną armię egipską. Aby uczcić ich wyzwolenie, Bóg skomponował pieśń i poinstruował Mojżesza, aby spisał ją i nauczył zboru. Stała się znane jako „Pieśń Mojżesza” (5 Mojżeszowa. 32: 1-43).

Jah jest moim wybawieniem’

Jah jest moją siłą i pieśnią, I stał się moim zbawieniem; To jest mój Bóg, a będę Go wychwalał; Bóg mojego ojca, a ja go wywyższę.

(Wyjścia 15:2)

Pieśń o zwycięstwie śpiewana przez Mojżesza i Miriam ,jest potężnym przypomnieniem i powtórką tego, czego byli świadkami u wybrzeży Morza Czerwonego. Wbrew wszelkim przeciwnościom, kiedy nie było innego sposobu na wybawienie, sam Bóg działał i demonstrował Swoją moc. Ten, który pilnie pilnował swojego narodu, doprowadził ich do tego miejsca, które wydawało się końcem ich marzeń o wolności .On jednak miał dla nich plan wybawienia. Z ich perspektywy byli skazani na zagładę. Dla Boga był to po prostu inny sposób pokazania wielkości tego, kim On był.

Kiedy mury wody Morza Czerwonego ostatecznie runęły na armię egipską, był to punkt zwrotny w wierze ludu starożytnego Izraela.Stojąc na brzegu naprzeciwko Egiptu, w końcu do pewnego stopnia zrozumieli, co Bóg dla nich właśnie uczynił. Wcześniej Psalm 106 mówi: „Ojcowie nasi w Egipcie
nie pojęli Twych cudów,nie pamiętali ogromu łask Twoich,lecz zbuntowali się przeciw Najwyższemu nad Morzem Czerwonym.
” (werset 7).Hebrajczycy naprawdę nie rozumieli, co Bóg robił w Egipcie; nawet nad Morzem Czerwonym prowokowali Go!„Mimo to uratował ich ze względu na swoje imię, aby mogli poznać jego potężną moc. On również zgromił Morze Czerwone i ono wyschło: poprowadził ich przez otchłań jak przez pustynię ”(wersety 8–9).Bóg czynił te cuda pomimo ich niewdzięcznych prowokacji: szli głębinami morza, jakby to była pustynia. Morze Czerwone ma głębokość do 490 metrów. Wyobraź sobie ścianę wody o wysokości jak na panoramę miasta średniej wielkości!„A wody przykryły ich wrogów: nie pozostał żaden z nich” (werset 10). Jeśli rozstąpienie morza nie było wystarczająco cudowne, to morze się zamknęło – niszcząc całą egipską armię!Zwróćcie teraz uwagę na werset 12: „I uwierzcie im w jego słowa; śpiewali jego chwałę ”. Dopiero w tej chwili, kiedy stali na brzegu Morza Czerwonego, uwierzyli Bogu! Ta wiara i wdzięczność zainspirowały Izraelitów do przyłączenia się do Mojżesza w jednym z największych masowych przejawów wdzięczności, jakie kiedykolwiek odnotowano w Biblii: „Będę śpiewał ku czci Pana”.Słowa tej pieśni są zapisane w Księdze Wyjścia 15. Jeśli naprawdę zrozumieć sens tej piosenki, historii otaczającej go i duchowych analogii, to może być dla nas zbyt ogromny impuls dla naszej wiary i naszego rozumienia, jak potężny Bóg jest!Księga Wyjścia rozdział 15 to nie tylko pieśń dla starożytnego ludu – to dla dzisiejszego ludu Bożego, który został uwolniony z duchowego Egiptu!

„Potem zaśpiewał Mojżesz… i Izrael”

Początek Księgi Wyjścia 15: „Wtedy Mojżesz i Izraelici razem z nim śpiewali taką pieśń ku czci Pana:…” To jedno zdanie ma bogate znaczenie: Mojżesz i dzieci Izraela. Anchor Bible stwierdza: „ludzie i przywódca są teraz dosłownie w harmonii.”Natychmiast na początku tego spektaklu widzimy, kto jest przywódcą.Bóg nadal ustanawia Mojżesza jako swego przywódcę dla Izraela. Podobnie i my , musimy stać za rządem Boga. Musimy stać za człowiekiem od Boga, aby uczestniczyć w zwycięstwie!Poprzedni werset mówi: „I Izrael… uwierzył Panu i jego słudze Mojżeszowi” (Wj 14:31).

„Dla Pana”

Zatem cały naród jest zjednoczony w tym – za rządem Boga. I śpiewają „…ku czci Pana”.Mamy tutaj mężczyzn narodu (a także kobiety, jak widzimy w wersetach 20-21), wszyscy śpiewają do Boga.Kobiety tańczyły nawet do Boga (werset 20). Dawid zrobił to samo, przywracając arkę w Jerozolimie (2 Samuela 6: 14-15; 1 Kronik 15:29). A Jeremiasz prorokował, że podczas „drugiego” exodusu czasów ostatecznych kobiety i mężczyźni będą tańczyć do Boga (Jeremiasz 31: 4-13).Jakże gorliwe były ich uwielbienie dla Boga! Jak bardzo oddajemy się chwaleniu Boga Ojca i Jezusa Chrystusa? Ile śpiewamy o naszych wyczynach i zwycięstwach?

„Będę śpiewać”

Następna część Księgi Wyjścia 15: 1 podaje pierwszy tekst piosenki: „Zaśpiewam Panu”.

Chociaż wszyscy śpiewali tę piosenkę, jej teksty nie brzmią „ Będziemy śpiewać”. Bóg chciał, aby ta piosenka była osobista dla Izraela. Jak osobistą powinna być dla tych, których Bóg wyprowadził z tego świata i dał dostęp Swemu Duchowi Świętemu? Boża interwencja w nasze indywidualne życie powinna być dla nas powodem, by powiedzieć: „ Będę śpiewać, ponieważ coś dla mnie znaczy”.

Werset 2 stwierdza: „On jest moim Bogiem”. Znowu nie „nasz” Bóg. Wpisz tam swoje imię. Anchor Bible mówi „«mój Boże»ma konotacje intymności i ochrony.”

„Zwycięsko chwalebnie”

Wersety 1 mówią, że każdy z nas indywidualnie śpiewa Bogu, że „chwalił chwalebnie: konia i jeźdźca wrzucił do morza”.

Zwrot ten, jak głosi werset, obejmował zrzucenie konia i jego jeźdźca – czyli kierowcy rydwanu – do morza. Tak więc koń i kierowca rydwanu zostali wyrzuceni – czyli rzuceni lub wystrzeleni – w morze. Pomyśl o najpotężniejszej armii, która podąża za tobą, a Bóg może rzucić nią jak kamykiem lub strzelić nią jak strzałą. Jeśli mamy po swojej stronie Boga, czego można się bać?

Co ciekawe, słowo „rzucony” może również oznaczać zwodzenie lub wprowadzanie w błąd. Bóg poprowadził Egipcjan do myślenia, że ​​mogą pójść do Morza Czerwonego za Izraelitami (zobacz Wyjścia 14:17). Szczerze myśleli, że cokolwiek otworzyło morze dla Hebrajczyków, otworzyło także i dla nich ! W ten sposób Bóg był w stanie osiągnąć takie zwycięstwo.”A gdy okryję się chwałą, zwyciężając faraona z jego rydwanami wojennymi i jeźdźcami, Egipcjanie przekonają się, że ja jestem Jehowa” (Wyjścia 14:18)NW ,DBT

„JAH jest moją siłą i pieśnią”

W Księdze Wyjścia 15: 2 czytamy: „Pan jest moją siłą i pieśnią, i stał się moim zbawieniem…”. To wyrażenie oszałamia komentatorów: Czy Bóg może być pieśnią? Może to oznaczacz, że ​​Bóg jest jak potężna muzyka. Albo Jego siła jest przedmiotem naszej pieśni. Albo autor przypisuje Bogu zarówno swoją siłę fizyczną, jak i umiejętności muzyczne. Wszystko wydaje się prawdopodobne i możliwe.

Słowa z tej pieśni stały się swego rodzaju hymnem dla ludu Bożego. Powtórzono to dwa razy później w Biblii hebrajskiej (Psalm 118: 14; Izajasz 12: 2). Słów jakich użyto aby wywyższyć prawdziwego Boga, zarówno w księdze Wyjścia rozdział 15 i Psalm 118 nie jest to zwykle YHWH ale YH, prawdopodobnie bardziej odpowiednio przetłumaczone jako Jah .

W Psalmie 68: 4 tłumacze pozostawiają hebrajskie słowo: „Śpiewajcie Bogu, śpiewajcie chwałę jego imieniu: wychwalajcie tego, który na niebie nosi imię Jah , i radujcie się przed nim.”. (KJV)

Hebrajski Jah jest używany w Psalmach, zwykle w połączeniu ze śpiewem, w hebrajskim słowie „Alleluja” (הַלְלוּיָהּ) halelu-Jáh. W tłumaczeniu oznacza „wysławiajcie Jah”, a my dzisiaj nadal mocno używamy hebrajskiego słowa, gdy śpiewamy chwałę Bogu!

Innym miejscem, w którym użyto tego wyrażenia „Oto Bóg jest zbawieniem moim, ufam i nie boję się, bo moją siłą i pieśnią jest Jah Jehowa, a On jest mi zbawieniem.”, jest Izajasz 12: 2. Kontekst (z poprzedniego rozdziału) pokazuje, że chodzi o czas, w którym Izrael zostanie uwolniony po powrocie Jezusa Chrystusa – co nazywamy „drugim Przyjściem”. W rozdziale 12 wersety 1-2 czytamy: „ I powiedziałeś w owym dniu: Dziękuję ci, Jehowo, chociaż się na mnie rozgniewałeś, odwróć się od gniewu twego, i pociesz mnie. Oto Bóg jest zbawieniem moim, ufam i nie boję się, bo moją siłą i pieśnią jest [Jah] Jehowa, a On jest mi zbawieniem.” (Izajasz 12:1-2) YLT Young’s Literal Translation

Gdy wyjdziemy z wielkiego ucisku , też będziemy śpiewać pieśń z nad Morza Czerwonego? Czy też Bóg w cudowny sposób zainspiruje te same słowa, którymi wychwalał swojego Boga starożytny Izrael? Tak jak oni, śpiewajmy naszemu Bogu, wychwalajmy Jego imię w pieśni. To część naszej siły !

Zapamiętaj tę pieśń !

Pieśń z Morza Czerwonego uczy nas, że musimy robić coś więcej niż tylko śpiewać wesołą piosenkę, aby pozostać z Bogiem. Musimy głęboko zrozumieć te teksty, kiedy je studiujemy. Ilu Izraelitów naprawdę wiedziało, co śpiewają?Słowa z pieśni jaką śpiewali dla Boga aby Go wywyższyć, jak bardzo długo pozostały w ich pamięci aby miały w pływ na ich późniejsze postępowanie??Dalsza historia pokazuje nam , że szybko zapomnieli.

Psalm 106: 12-13 pokazuje, że po tym, jak Izraelici „zaśpiewali jego chwałę”, „Słowom więc Jego uwierzyli śpiewali Jemu pochwały.Szybko o dziełach Jego zapomnieli:na Jego radę nie czekali.. ” Wierzyli, śpiewali, a potem zapomnieli !

Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił,który wielkich rzeczy dokonał w Egipcie,dziwów – w krainie Chama,zdumiewających – nad Morzem Czerwonym. ”(wersety 21–22).

To, co Bóg uczynił nad Morzem Czerwonym, powinno wywołać w nas głęboki strach i cześć, której nigdy nie możemy stracić. Właśnie dlatego ta pieśń została zapisana: abyśmy o tym nie zapominali! Psalm 78:36 mówi, że Izrael „ Lecz oszukiwali Go swymi ustami
i kłamali Mu swoim językiem.
”. Nasze pieśni muszą pochodzić z naszych serc; inaczej moglibyśmy pochlebiać Bogu ustami i okłamywać naszego potężnego Zbawiciela!

Wersety 4, 6-8 (NLT) brzmią: „Nie będziemy ukrywać tych prawd [tej historii] przed naszymi dziećmi; powiemy następnemu pokoleniu o chwalebnych czynach Pana , o jego mocy i jego wielkich cudach„.Kolejne pokolenia , czytający tą historię powinny pamiętać o wybawieniu jakiego dokonał na ich oczach Bóg Jahwe ,i nie powinni być jak ich ojcowie, uparci i zbuntowani ”

Ta śpiewana poezja przez naród Izraelski będący nad Morzem , jak stwierdza werset siódmy, powinna sprawić w nas, że pokładamy nadzieję w Bogu i pamiętamy o Jego dziełach. To z kolei powinno nam pomóc w przestrzeganiu Jego przykazań.

Jeśli mamy problem z przestrzeganiem przykazań Boga, być może nie rozumiemy wystarczająco głęboko siły, mocy, majestatu i świętości naszego Stwórcy i Zbawiciela!

Mojżesz zadeklarował te rzeczy, aby uczyć przyszłych pokoleń . Nasze jest pokolenie, do którego te rzeczy odnoszą się duchowo. Musimy przede wszystkim usłyszeć i zastosować tę instrukcję.

Słowa wypowiedziane przez Mojżesza w tej pieśni są to słowa uwielbienia. Są to jego słowa.Ale po tym wszystkim, co właśnie zobaczył Mojżesz i Izraelici, myślę, że trudno byłoby się nie zgodzić. Właśnie przeszli po suchej ziemi przez środek Morza Czerwonego. Właśnie widzieli armię Egipcjan zniszczoną na środku Morza Czerwonego. Widzieli, jak ich lata niewoli dobiegły szybkiego i cudownego końca, jak Bóg pokazał, że jest potężną mocą w 10 zesłanych na Egipt plagach. Chwała Mojżesza i Izraelitów była dość uzasadniona. Bóg uratował swój lud, uratował ich przed niewolą, stał się ich zbawieniem i najwyraźniej zasługiwał na ich pochwałę.Wieść o tym rozeszła się inne narody

Są to słowa uwielbienia, które z łatwością mogłyby być wypowiedziane dzisiaj na ustach ludu Bożego. We wszystkich różnych czasach i fazach życia – dobrych i złych, szczęśliwych i smutnych – to słowa uwielbienia, które możemy śpiewać naszemu Bogu. Bo On jest naszą siłą, gdy jesteśmy słabi. Wspiera nas, kiedy upadamy. Stał się naszym zbawieniem. Uratował nas na wieki przez Swojego Syna i codziennie wyzwala nas od naszych wrogów. On jest naszym Bogiem, a my będziemy Go wielbić, będziemy Go wywyższać.

Przeciwnicy Boga zostaną pokonani, jak to się stało z faraonem i jego armią. Akty wybawienia dokonane przez Jehowę, takie jak wyprowadzenie Izraelitów z Egiptu, dowodzą, iż mądrze jest przestrzegać zasady wypowiedzianej przez apostołów Jezusa: „Musimy być bardziej posłuszni Bogu jako władcy niż ludziom” (Dzieje 5:29).

Zaśpiewaj dziś pieśń chwały swojemu Bogu – głośno lub po cichu – bo jest godny naszej chwały!

Zmartwychwstanie córki Jaira

„Mam w Bogu nadzieję (…) że nastąpi zmartwychwstanie” (DZIEJE 24:15).

Jair przybywa do Jezusa ( Mk 5: 21-24 )

 Wiemy, że wielu żydowskich przywódców nie poszło za Jezusem. Ci liderzy byli bardzo źli, że Jezus nauczał rzeczy tak różnych niż te, których oni nauczali. Ale w dzisiejszej historii, dowiemy się o jednym z nich, przełożony synagogi o imieniem Jair , który zaufał Jezusowi. Jair udał się do Jezusa, gdyż miał duży problem. Potrzebował pomocy szybko, ale Jezusa nie było w pobliżu. Jezus nauczał po drugiej stronie Morza Galilejskiego, a teraz był w drodze powrotnej. Kiedy ludzie usłyszeli, że Jezus powraca, tłoczyli się na brzegu. Jair był jedną z tych osób. Jego problem był tak naglący, że pewnie krążył tam i z powrotem, czekając, by ujrzeć łódkę Jezusa zmierzającą na brzeg.

Przeczytajmy w Marka 5:21 :

Gdy Jezus przeprawił się z powrotem <łodzią> na drugi brzeg, zebrał się wielki tłum wokół Niego, a On był jeszcze nad jeziorem. 22 Wtedy przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go ujrzał, upadł Mu do nóg 23 i prosił usilnie: «Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła». 24 Poszedł więc z nim  ” Marka 5: 21–24 a

Jair był przywódcą synagogi. Synagogi były budynkami, w których naród żydowski spotykał się, aby studiować Słowo Boże i wielbić Boga. (To nie to samo co Święta Świątynia, w której składano ofiary). Żydzi nadal spotykają się i czczą w synagogach. Jako władca synagogi Jair zajmował się budynkiem i decydował, którzy ludzie będą uczestniczyć w nabożeństwach. Był bardzo dobrze znanym i szanowanym człowiekiem. Jair był ważnym żydowskim przywódcą, ale teraz był bezradny. Jego 12-letnia córka umierała ( Mk 5:42 ).

Synagoga, jaką znajdujemy w Nowym Testamencie, miała swoje korzenie w czasach, gdy Świątynia Salomona została zniszczona i wielu ludzi zostało wywiezionych na wygnanie. Konieczne było lokalne nabożeństwo i nauczanie. Nawet po tym, jak wielu Żydów powróciło do Jerozolimy i odbudowało świątynię, miejsca kultu lokalnego trwały nadal. Do czasu Jezusa te miejsca i zgromadzenia były nazywane synagogami (Holman Bible Dictionary).

Łatwo jest nam to szybko przeczytać i nie rozmyślać się nad tym. Ale warto zastanowić się ,co naprawdę wtedy się wydarzyło. To nie był drobny czyn dla Jaira. On nie zapraszał Jezusa na kawę; stawką było życie jego małej dziewczynki! Spróbuj wyobrazić sobie widok Jaira padającego do stóp Jezusa i błagającego Go, by przyszedł do uzdrowienia jego małej dziewczynki. Wyobraź sobie człowieka o znanej reputacji upadł on do stóp Jezusa i żebrał słowami .Było to na pewno niezręczne i przyciągało uwagę wszystkich.Wielu patrzyło na tą scenę ze zdziwieniem .Ale Jaira to nie obchodziło. Jego mała dziewczynka umierała i był pewien, że Jezus ją uzdrowi.

Jezus nie zawsze wybiera uzdrawianie ludzi, kiedy chcemy, aby zostali uzdrowieni. Czasami ma inny plan – lepszy plan, jak zobaczymy za kilka minut. Ale Jair miał wiarę, że Jezus MUSI uzdrowić jego córkę. Jair poszedł do Jezusa, ponieważ Jair był pewien, że Jezus ma władzę nad chorobą. Jair nie martwił się tym, co ludzie o nim myślą. Mimo że był ważnym człowiekiem, nie wstydził się prosić Jezusa o pomoc. Nie obchodziło go, czy się na niego ludzie patrzą i co mówią.

Jezus kochał Jaira i nie wahał się pójść z nim. Jezus jest pełen współczucia ( Mateusza 14:14, 20 : 34). Oznacza to, że odczuwa ból, który odczuwa Jego lud. Jezus był zadowolony, że Jair miał wiarę, aby do Niego przyjść ( Hebrajczyków 11: 6 ).

Jezus odczuwa każdy nasz ból, jaki odczuwamy. Nigdy nie powinieneś bać się przynosić Jezusowi swoich potrzeb. On chce ci pomóc. Ma moc pomagania, gdy nikt inny nie jest w stanie – i doskonałą mądrość, aby zawsze robić dokładnie to, co dla ciebie najlepsze!

Chora kobieta ( Mk 5: 24-29 )

a wielki tłum szedł za Nim i zewsząd na Niego napierał.25 A pewna kobieta od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi. Wiele wycierpiała od różnych lekarzy 26 i całe swe mienie wydała, a nic jej nie pomogło, lecz miała się jeszcze gorzej. 27 Posłyszała o Jezusie, więc weszła z tyłu między tłum i dotknęła się Jego płaszcza. 28 Mówiła bowiem: «Żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa». 29 Zaraz też ustał jej krwotok i poczuła w [swym] ciele, że jest uleczona z dolegliwości. Marka 5:24 b-29

Ta biedna kobieta cierpiała przez wiele lat. Rodzaj krwawienia może powodować problemy, takie jak: bardzo szybkie bicie serca, niskie ciśnienie krwi i niska temperatura ciała. Wszystkie te rzeczy sprawiają, że człowiek czuje się okropnie. Próbowała uzyskać pomoc od lekarzy. Lekarze zabrali wszystkie jej pieniądze, ale jej nie uzdrowili. Wtedy lekarze nie wiedzieli prawie tak dużo, jak teraz. Ich pomysł leczenia mógł być gorszy niż sama choroba. Jedno jest pewne – stan zdrowia kobiety pogarszał się. Ta kobieta była bezradna i w beznadziejnej sytuacji- dopóki nie usłyszała o Jezusie.

Podobnie jak Jair, ta kobieta wierzyła w Jezusa. Była pewna, że ​​Jezus ją uzdrowi. Wiedziała, że ​​był tak potężny, że gdyby mogła dotknąć rąbka Jego ubrania, zostałaby uzdrowiona. To jest wiara!Kobieta musiała tylko z wiarą dotknąć Jego szaty, a ona natychmiast została uzdrowiona. Czuła, jak ulga obmywa jej ciało. Nie było wątpliwości – została uzdrowiona.

30 A Jezus natychmiast uświadomił sobie, że moc wyszła od Niego. Obrócił się w tłumie i zapytał: «Kto się dotknął mojego płaszcza?» 31 Odpowiedzieli Mu uczniowie: «Widzisz, że tłum zewsząd Cię ściska, a pytasz: Kto się Mnie dotknął». 32 On jednak rozglądał się, by ujrzeć tę, która to uczyniła. 33 Wtedy kobieta przyszła zalękniona i drżąca, gdyż wiedziała, co się z nią stało, upadła przed Nim i wyznała Mu całą prawdę. 34 On zaś rzekł do niej: «Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju i bądź uzdrowiona ze swej dolegliwości!».  ( Marka 5: 30-34)

Wiele osób było zatłoczonych wokół Jezusa. Rzeczywiście wielu ludzi Go dotknęło. Ale w tej kobiecie było coś zupełnie innego. Wiedziała, że ​​była bezradna. Była naprawdę biedna duchem i pokładała całą nadzieję w Jezusie. Jezus zapytał, kto Go dotknął.

Pamiętaj, że Jezus nie zadawał pytań, aby uzyskać informacje. On już wszystko wie! Znał odpowiedź na każde pytanie, zanim je zadał! Zadał to pytanie ze względu na kobietę i otaczających go ludzi. Gdy zapytał, kto Go dotknął, kobieta tak się przestraszyła! Radość, którą poczuła po wyleczeniu, nagle przerodziła się w strach. Musiała się czuć jak dziecko wezwane do gabinetu dyrektora! Ale Jezus nie wezwał jej, ponieważ miała kłopoty. Przeciwnie! Chciał, żeby wiedziała, że ​​zrobiła to bardzo dobrze, aby zaufać Mu.

Kobieta została uzdrowiona. Jezus mógł to zostawić i iść dalej. Ale Jezus chciał dać jej więcej . Jezus obdarował ją łaską.Nie tylko ją uzdrowił, ale uspokoił i utwierdził w tym że wiara ją uzdrowiła. Nie musiała żyć w przekonaniu myśląc, że „ukradła” to błogosławieństwo. Jej wiara była przykładem dla ludzi wokół niej tego dnia, a nawet dla nas dzisiaj!

Nie zapominajmy, że Jezus był w drodze do domu Jaira, aby uzdrowić córkę jego.Idąc napotykają kobietę która dotyka Jego szaty.Możemy sobie tylko wyobrazić,co czół Jair, który martwił się o swoją umierającą córkę, dla niego każda minuta była ważna ,a ta kobieta opóźnia ich .​​Jezus zatrzymał się, kiedy powinien biec do małej dziewczynki Chora kobieta nie zaskoczyła Jezusa! Jezus jest w stanie wszystko razem działać na rzecz tych, którzy Go kochają ( Rzymian 8:28 ). Jezus pozwolił na to „zakłócenie”, aby Jair i inni dowiedzieli się o Nim więcej. Jezus otrzyma więcej chwały, a ich wiara umocni się.

Jezus będzie miał zawsze dla nas czas i nie będziemy mu przeszkadzać! I nigdy nas nie skarci, że przyszedłeś do Niego! Nie, wręcz przeciwnie – będzie tak zadowolony, że miałeś wiarę, aby Mu zaufać i przynieść Mu swoją potrzebę. Za każdym razem, gdy przybliżasz swoje potrzeby Jezusowi, pokazujesz że wierzysz w Niego – ufasz, że ma On moc i współczucie, aby ci pomóc.

Córka Jaira umiera ( Marka 5: 35-43 )

 „Gdy On jeszcze mówił, przyszli ludzie od przełożonego synagogi i donieśli: «Twoja córka umarła, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?» 36 Lecz Jezus, słysząc, co mówiono, rzekł do przełożonego synagogi: «Nie bój się, wierz tylko!»”( Marka 5: 35-36)

Jezus był opóźniony w drodze do domu Jaira. Nie wyobrażam sobie nawet bólu, który ogarnął serce Jaira, gdy usłyszał wiadomość, że jest już za późno. Ale Jezus, książę pokoju, szybko powiedział Jairowi: „Nie bój się. Po prostu uwierz ”. Właśnie w tym momencie Jair musiał podjąć decyzję. Czy uwierzy w straszne wieści, czy uwierzy w Jezusa? Czy zatrzymałby się w swoich śladach, czy dalej szedł obok uzdrowiciela? Widział, że Jezus miał władzę nad chorobą. Czy uwierzyłby, że Jezus miał władzę nad śmiercią?

Być może krwawiąca kobieta przeszła ich ścieżkę we właściwym momencie, aby wzmocnić wiarę Jaira. Jair był bliski kryzysu wiary. To może być jeszcze jeden powód, dla którego Jezus upublicznił uzdrowienie kobiety.Jair uwierzył Jezusowi i dalej szedł z Nim do swego domu. Jair widział Jezusa uzdrawiającego; teraz zobaczy większe rzeczy.

„I nie pozwolił nikomu iść ze sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego. 38 Tak przyszli do domu przełożonego synagogi. Widząc zamieszanie, płaczących i głośno zawodzących, 39 wszedł i rzekł do nich: «Czemu podnosicie wrzawę i płaczecie? Dziecko nie umarło, tylko śpi». 40 I wyśmiewali Go. Lecz On odsunął wszystkich, wziął ze sobą tylko ojca i matkę dziecka oraz tych, którzy z Nim byli, i wszedł tam, gdzie dziecko leżało. 41 Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: «Talitha kum», to znaczy: «Dziewczynko, mówię ci, wstań!» 42 Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I osłupieli wprost ze zdumienia. 43 Przykazał im też z naciskiem, żeby nikt o tym się nie dowiedział, i polecił, aby jej dano jeść.” Marka 5: 37–43

Jezus powiedział wszystkim ludziom, którzy płakali po śmierci dziewczynki, że nie muszą płakać. Ale śmiali się z Niego. Boże drogi są o wiele wyższe niż ludzkie, po prostu nie rozumieli, co Jezus powiedział ( Izajasz 55: 9 ). Ci ludzie nie wierzyli w Jezusa. Nie zostali zaproszeni do wejścia do domu i nie byli świadkami cudu.

Jezus potrzebował tylko kilku słów, aby wychować dziewczynę. Nie powinno nas to zbytnio dziwić, ponieważ to słowo wypowiedziane przez Boga stworzyło świat i całe życie, które się w nim znajduje! Oczywiście matka i ojciec dziewczynki oraz Piotr, Jakub i Jan byli całkowicie zdumieni. Każdy z nich wiedział, że Jezus ma władzę nad chorobą. Uczniowie wiedzieli, że Jezus miał władzę nad naturą i złymi duchami. Ale teraz ta garstka ludzi wiedziała, że ​​Jezus ma władzę nad śmiercią. Czy uważasz, że Jair i jego żona uświadomili sobie w tym momencie, że Syn Boży siedział w sypialni ich córki? Jakże byli błogosławieni! Ich córka była nie tylko w porządku, ale także stanęli twarzą w twarz z długo oczekiwanym Mesjaszem.

Zastosowanie: Dzisiaj widzieliśmy dwa piękne przykłady wiary. Kiedy chora kobieta i Jair byli bezradni i beznadziejni, Jezus był odpowiedzią. Kobieta przyszła do Jezusa, a Jezus przyniósł uzdrowienie i pokój. Jair uwierzył w Jezusa, a Jezus przyniósł życie tam, gdzie kiedyś była śmierć. W królestwie Boga cierpienie się kończy, serca się naprawiają, a nowe życie zastępuje śmierć.

Czy masz wiarę, tak jak ci dwaj? Czy wierzysz, że droga Jezusa jest zawsze właściwa? Kiedy staniesz przed bardzo trudnym problemem, czy przyniesiesz go Jezusowi i czy będziesz chodził z Jezusem, dokądkolwiek prosi cię, abyś poszedł?Czy wierzysz, że czas Boga jest doskonały? Czasami dopuszcza opóźnienia, abyś mógł dowiedzieć się więcej o Nim. Wtedy otrzyma więcej chwały, a wasza wiara stanie się silniejsza.Jeśli nie uważasz, że masz taką wiarę, po prostu poproś Boga o silną wiarę. Wiara jest bezpłatnym darem od waszego kochającego niebiańskiego Ojca ( Efezjan 2: 8, 1 Koryntian 12: 9 ). Z radością da ci dar wiary ( Mateusza 7:11 , Jakuba 1:17 ).

Herod Wielki: Bezwzględny władca Żydów

James Tissot (francuski, 1836–1902). Trzech Króli w Domu Heroda

Historycy mówią nam, że król Herod (lub Herod Wielki, jak lubił się nazywać) był okrutnym, żądnym władzy władcą, który zniszczył każdego, kogo obawiał się, próbując go obalić z tronu. Zabił nawet kilku członków swojej rodziny, ponieważ myślał, że spiskują przeciwko niemu.Król Herod był człowiekiem złożonym. Był genialnym budowniczym i politykiem, a jednocześnie bezwzględnym i brutalnym tyranem. Pojawia się krótko w Piśmie Świętym jako zimnokrwisty zabójca chłopców w Betlejem i okolicach, próbując zabić Jezusa. 

Kiedy grupa mędrców (lub uczonych) ze Wschodu przybyła do Jerozolimy wkrótce po narodzinach Jezusa, zadali jedno pytanie: „«Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon»” (Mt 2: 2,). Kiedy wieść o tym dotarła do króla Heroda, posłał po nich i wezwał ich, by znaleźli dziecko, aby mógł go również czcić.

Ale Herod kłamał. Jego prawdziwym celem było zniszczenie dziecka, obawiając się (nielogicznie), że z czasem Jezus obejmie jego tron. Bóg ostrzega mędrców przed spiskiem Heroda we śnie,aby unikali Heroda, więc wrócili do swoich krajów inną drogą.

Józefowi (poprzez sen), powiedziano aby zabrał Jezusa i Maryję i uciekł do Egiptu. Anioł wyjaśnił, że Herod Wielki będzie szukać Jezusa aby go zgładzić. Anioł polecił Józefowi pozostać w Egipcie, dopóki anioł nie powie mu, że bezpiecznie będzie mógł wrócić. Józef uciekł w nocy ze swoją rodziną. Do rana byli już w drodze do Egiptu.(Mateusza 2:13-15)

Kiedy Herod zdał sobie sprawę, że Mędrcy nie zamierzają powrócić i ujawnić mu miejsca narodzin Jezusa, był wściekły. Rozkazał zabić wszystkich chłopców w wieku 2 lat i młodszych w Betlejem i okolicach (obliczył wiek docelowy od daty, gdy Mędrcy powiedzieli, że po raz pierwszy widzieli gwiazdę nad Betlejem). Spełnia to proroctwo Jeremiasza, które mówiło: „Tak mówi Jahwe: – Głos rozlega się w Rama, lament i szloch gorzki: To Rachel, płacząca po swych synach, nie daje się pocieszyć po [stracie] swych dzieci, że ich już nie ma”. (Jeremiasza 31:15)

Léon Cogniet, Rzeź niewiniątek

Herod nie był ostatnim, który próbował zniszczyć Chrystusa i Jego lud; nawet w naszych czasach źli ludzie powstają przeciwko Bożemu dziełu. Ale Słowo Boże jest prawdą: „Zbuduję mój kościół; a bramy piekielne go nie przemogą ”(Mateusz 16:18,). I pewnego dnia Chrystus przyjdzie ponownie, aby sądzić wszelkie zło, a królestwo szatana się zakończy. Po czyjej jesteś stronie?

  • Dwa proroctwa Starego Testamentu spełniły się w życiu Heroda Wielkiego: Wtedy Herod widząc, że go Mędrcy zawiedli, wpadł w straszny gniew. Posłał [oprawców] do Betlejem i całej okolicy i kazał pozabijać wszystkich chłopców w wieku do lat dwóch, stosownie do czasu, o którym się dowiedział od Mędrców. (Jeremiasza 31:15)  Józef wziął Maryję i Jezusa i uciekł do Egiptu z powodu tego zagrożenia. Po śmierci Heroda wrócili, wypełniając (Ozeasza 11: 1) .
  • Bóg pozwolił Herodowi Wielkiemu zbudować wspaniałą świątynię w Jerozolimie. Pan używa nawet złych ludzi jako narzędzi do osiągnięcia swoich celów.
  • Podążając śladami ojca, Herod Antypas zamordował Jana Chrzciciela i pozwolił ukrzyżować Jezusa, ponieważ nie chciał żadnych zagrożeń dla swego tronu.

„Z Egiptu wezwałem mego Syna” to proroctwo napisane przez Ozeasza ponad 700 lat przed Jezusem. Odnosi się to do Mesjasza, który w cudowny sposób przybył do Egiptu na początku swojego życia. W przeciwnym razie nie można by go później „wezwać z Egiptu”.

Po śmierci Heroda we śnie pojawił się anioł i poinformował Józefa, że ​​Herod zmarł. Anioł poinstruował Józefa, aby zabrał Jezusa i Maryję z powrotem do ziemi Izraela. Spełnia to proroctwo napisane w Ozeasz: „Z Egiptu wezwałem mego syna”.

Józef usłyszał, że Archelaus (syn Heroda) panował w miejsce Heroda. To bardzo zaniepokoiło Józefa. Znów ostrzeżeni we śnie Józef zabrał Maryję i Jezusa do Nazaretu (położonego na wzgórzach Galilei ). Spełnia to proroctwo, które mówiło: „Będzie się nazywał Nazarejczykiem”.

Józef nie wrócił do Izraela, dopóki Herod nie umarł. Żydowski historyk Flavius ​​Josephus poinformował, że Herod Wielki zmarł z powodu bolesnej i wyniszczającej choroby, która powodowała problemy z oddychaniem, drgawki, gnicie jego ciała

Historia ucieczki Jezusa do Egiptu (i z powrotem do Nazaretu) pokazuje nam, że prześladowania Jezusa rozpoczęły się w bardzo młodym wieku. Gdy historia Jezusa zacznie się ujawniać, a kolejne proroctwa się spełnią, łatwo będzie rozpoznać, że wydarzenia te zostały zaplanowane – celowo.

Herod panował 37 lat. Jego królestwo zostało podzielone przez Rzymian między jego trzech synów. Jeden z nich, Herod Antipas, był jednym ze spiskowców w procesie i egzekucji Jezusa.

Grób Heroda Wielkiego został odkryty przez izraelskich archeologów w 2007 roku w miejscu miasta Herodium, 8 mil na południe od Jerozolimy. Sarkofag był zniszczony, i nie było w nim zwłok.

Historia Heroda Wielkiego

Chociaż w czasach przed Chrystusem panował nad Żydami w Izraelu, Herod Wielki nie był całkowicie Żydem. Urodził się w Aszkelonie, południowym porcie palestyńskim nad Morzem Śródziemnym w 73 p.n.e, jako syn idumejczyka Antypatra i Nabatejki Kypros. ,

Herod był intrygantem, który wykorzystał rzymskie niepokoje polityczne, aby wspiąć się na szczyt. Podczas wojny domowej w Imperium Herod zyskał przychylność Oktawiana, który później został cesarzem rzymskim Augustem Cezarem . Kiedy był królem, Herod rozpoczął ambitny program budowy, zarówno w Jerozolimie, jak i spektakularnym portowym mieście Cezarei, nazwanym na cześć cesarza. Odrestaurował wspaniałą świątynię jerozolimską, która została później zniszczona przez Rzymian po buncie w 70 r.n.e

Osiągnięcia

Herod umocnił pozycję Izraela w starożytnym świecie poprzez zwiększenie handlu i przekształcenie go w centrum handlu dla Arabii i Wschodu. Jego ogromny program budowy obejmował teatry, amfiteatry, port, rynki, świątynie, mieszkania, pałace, mury wokół Jerozolimy i akwedukty. Zachował porządek w Izraelu, ale posługując się tajną policją i rządami tyranii.

Silne strony

Herod dobrze współpracował z rzymskimi zdobywcami Izraela. Jako wykwalifikowany polityk wiedział, jak załatwić sprawę.

Słabości

Herod Wielki był brutalnym człowiekiem, który zabił , trzech swoich synów i żonę a także jej brata . Zignorował prawa Boże, i wybrał dla Rzymu łaskę nad własnym ludem. Wysokie podatki Heroda jakie nałożył na mieszkańców za hojne projekty wymusiły niesprawiedliwe obciążenie dla Żydów.

Lekcje z życia Heroda Wielkiego

Niekontrolowane ambicje mogą zmienić człowieka w potwora. Bóg pomaga nam trzymać rzeczy we właściwej perspektywie, kiedy skupiamy się na Nim ponad wszystko.

Zazdrość przesłania nasz osąd. Powinniśmy docenić to, co dał nam Bóg.Wielkie osiągnięcia nie mają znaczenia, jeśli są wykonywane w sposób, który hańbi Boga. Chrystus wzywa nas raczej do kochania relacji z bliskimi niż budowania pomników dla siebie.

Dlaczego Jednego Wzięto, A Drugiego Pozostawiono?

Wtedy dwóch będzie w polu: jeden będzie wzięty, drugi zostawiony.

(Ew.Mateusza 24:40)

Kiedy to się stanie ?

Mateusza 24: 3
A gdy siedział na Górze Oliwnej, podeszli do Niego uczniowie i pytali na osobności: «Powiedz nam, kiedy to nastąpi i jaki będzie znak Twego przyjścia i końca świata? 

Uczniowie właśnie położyli dla nas fundament. Wiemy teraz, że temat w Ewangelii Mateusza 24 dotyczy znaków poprzedzających pojawienie się Chrystusa, które oznaczają koniec epoki świata.

Mateusza 24:36
 „
Lecz o dniu owym i godzinie nikt nie wie, nawet aniołowie niebiescy, tylko sam Ojciec. ”.

Zwróć uwagę, że nikt nie zna „dnia lub godziny”, kiedy Chrystus się objawi, nawet On sam, tylko nasz Ojciec Niebieski. Jednak Chrystus zostawił nam znaki i podobieństwa , które wskazywać nam będą dni tuż przed Jego powrotem.

Powrót Chrystusa będzie jak dni Noego

Mateusza 24:37
A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. . „

Nasz Pan i Zbawiciel właśnie dał nam wielki znak i analogię, wspominając Potop Noego. Wyjaśnił niezwykle jasno, że koniec tego wieku, a Jego powrót będzie podobny do Dni Noego 

Mateusz 24:38
Lecz o dniu owym i godzinie nikt nie wie, nawet aniołowie niebiescy, tylko sam Ojciec.

Przed potopem Noego na ziemi panowała niegodziwość. Przede wszystkim z powodu wpływu upadłych aniołów i ich dzieci, gigantów i  że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi i że usposobienie ich jest wciąż złe ” ( Rodzaju 6: 4-5 ) .

Czy oprócz upadłych Aniołów i Olbrzymów nasz świat jest dziś inny?

Noe jako kaznodzieja bez wątpienia próbował ostrzec ludzi przed zbliżającą się powodzią, co wydaje się oczywiste, ponieważ budował arkę ( 2 Piotra 2: 5 ) . Jednak ludzie bardziej interesowali się pragnieniami ciała, jak wyjaśnia werset 38.

Noe i jego rodzina kontynuowali pracę dla Boga, budując Arkę. Arkę, która uratuje ich od ucisku, powodzi, którą nasz Ojciec przyniesie na ludzkość grzeszną

Mateusza 24:39
i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem Syna Człowieczego.  ”.

Powódź zaskoczyła niegodziwych ludzi.Ci którzy nie posłuchali ostrzeżeń Noego, zostali zniszczeni w potopie . Noe i jego rodzina zostali zabrani , przed nadciągającym wyrokiem Boga .Chrystus zamyka zdanie mówiąc: „ Tak też będzie i przyjście Syna Człowieczego ”.

Jak mogli być zaskoczeni powodzią, kiedy Noe budował statek na ich oczach?

Czy dzisiaj jest inaczej?

Dzisiaj ludzie nieustannie kpią z chrześcijaństwa, mówiąc, jak zawsze: „gdzie jest obietnica Jego przyjścia? skoro bowiem ojcowie zasnęli, wszystko trwa tak , jak było od początku stworzenia ”( 2 Piotra 3: 4 ) . Wiemy jednak, że nie zawsze było tak samo 

Powinniśmy zrozumieć, że podczas Wielkiego Ucisku nie nastąpi dosłowna powódź.Będzie to raczej powódź kłamstw i oszustw, jakie Szatan symbolicznie wypluwa ze swoich ust posługujac się niepobożnymi i niegodziwcami  ( Objawienie 12: 15-16 ) . 

Jeden zostanie zabrany, a drugi pozostanie

Mateusza 24:40
Zatem dwóch będzie na polu ; jeden będzie wzięty , a drugi zostawiony .”

Pamiętajcie, że tematem jest Powrót Chrystusa, który wypełnił nasze umysły w wersecie 38. Noe pracował , budował Arkę, podczas gdy wszyscy inni byli pochłonięci pragnieniami ciała.  Ci ludzie nie pracowali, pochłonięci byli tym co oferował im świat.Byli zaskoczeni i zmieceni przez potop.

Mateusza 24:41
Dwie będą mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, druga zostawiona.”

Chrystus podaje nam inny przykład, który obraca się wokół pracy na polu. Pamiętajcie, że   Rolą jest świat   ( Mat. 13: 36-43 ) .Kto pozostaje ze światem zginie . Nie są częścią świata, tak jak ja nie jestem częścią świata Jana 17:16

Jezus mówi do uczniów: „Owej nocy dwóch mężczyzn będzie w jednym łóżku; jeden będzie zabrany, ale drugi będzie zostawiony. Dwie kobiety będą mleć w tym samym młynie; jedna będzie zabrana, ale druga będzie zostawiona”. A zatem niektórzy zostaną zbawieni, ale reszta będzie pozostawiona, czyli straci życie.

Zabranie kogoś odpowiada wejściu Noego i jego bliskich do arki oraz wyprowadzeniu Lota z rodziną z Sodomy przez aniołów. Oznacza wybawienie. Natomiast pozostawienie jest równoznaczne z zagładą.

W tym momencie uczniowie pytają: „Gdzie, Panie?”

Chcę również, abyście pamiętali, że praca dla Chrystusa jest naszą misją w życiu, to polecenie jakie otrzymaliśmy , aby głosić Słowo Boże na cały świat ( Marka 16:15 ) .

Narodziny,Nauczanie,Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa

Życie Jezusa, począwszy od jego narodzin około 2000 lat temu w ziemi Izraela, jego trzy i pół roku posługi, a także jego ukrzyżowanie i zmartwychwstanie. Jego narodziny, misja, śmierć i zmartwychwstanie zostały przepowiedziane przez proroków Starego Testamentu Biblii i objawione nam przez pisarzy Nowego Testamentu.Jezus żył wśród swoich Żydów w czasach, gdy granice Cesarstwa Rzymskiego obejmowały ziemię Izraela. Głosił i czynił cuda przez trzy i pół roku, dopóki nie został zabity przez Rzymian. Zmarł na drewnianym krzyżu i został pochowany w grobie.Ale jego życie nie zakończyło się śmiercią. Jezus Chrystus zmartwychwstał. A ponieważ był doskonały, jest w stanie otworzyć drzwi do Królestwa Bożego. A ponieważ był bezgrzeszny, jest w stanie wybaczyć nam nasze grzechy, abyśmy i my mogli zostać przyjęci do Królestwa Bożego.Jezus wyjaśnia to we fragmencie Biblii zanotował to uczeń Jan 3:16, gdy powiedział: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że dał swego jedynego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”.

Jezus jest wyjątkowy wśród wszystkich ludzi w historii, ponieważ jest spełnieniem wielu proroctw wypowiedzianych na przestrzeni wieków, które znajdują się w Starym Testamencie Biblii, które przepowiadały jego miejsce urodzenia, szczegóły jego życia, misji, natury, śmierci i jego zmartwychwstanie. Proroctwa są czasem nazywane „proroctwami mesjańskimi”, ponieważ odnoszą się do Mesjasza, co oznacza „namaszczony” lub „wybrany”.

Niektórzy uczeni szacują, że w Starym Testamencie Biblii jest ponad 300 proroctw mesjańskich, które odnoszą się do Mesjasza (Jezusa). Te proroctwa, jak również księgi Starego Testamentu, zostały napisane na wiele wieków przed narodzeniem Jezusa.

Wiele osób uważa proroctwa biblijne za przepowiednie dotyczące przyszłości. Ściśle mówiąc, nie są one przewidywaniami, są obietnicami od Boga.Obietnice które się na pewno wypełnią  

Dziewicy Maryi powiedziano, że urodzi Jezusa

(patrz Łk 1: 26-38; Mateusz 1: 18-25)

Księgi Mateusza i Łukasza w Nowym Testamencie wyjaśniają dziewicze narodzenie Jezusa. Maria była zaręczona z mężczyzną imieniem Józef, ale jeszcze nie wyszła za mąż. Anioł Gabriel ukazał się Maryi i oznajmił, że będzie miała syna, który będzie miał na imię Jezus i który będzie nazwany Synem Bożym. Oto tłumaczenie Łukasza 1: 27-35:

W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret,  do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: «Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, ».
Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca» Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?»  Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym .

Jezus urodził się w mieście Betlejem

(patrz Łk 2: 1-7)

Krótko przed narodzeniem Jezusa cesarz rzymski Cezar August postanowił przeprowadzić spis ludności w całym Cesarstwie Rzymskim, w tym w ziemi Izraela. Ludzie musieli powrócić do swoich rodzinnych domów w celu rejestracji. Dla Józefa i Marii oznaczało to opuszczenie Nazaretu, czyli miasta w północnej dzielnicy Galilei, i podróż do Betlejem, która leży w południowym regionie zwanym Judą lub Judeą.Po przybyciu do Betlejem Maria była gotowa urodzić Jezusa. Józef i Maria poszli więc do stajni , ponieważ nie mogli znaleźć innego mieszkania. Był to żłób, w którym trzymane są zwierzęta, które służyły Jezusowi jako skromne miejsce urodzenia.

Betlejem jest ważnym miastem dla proroctw mesjańskich. Król Dawid, który rządził Izraelem około 1000 lat przed czasem Jezusa, urodził się w Betlejem. A prorok Micheasz, który żył około 700 lat przed Jezusem, ogłosił, że Betlejem będzie miejscem narodzin Mesjasza:

A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie mi wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności ”. – Micheasza 5:1

Efrata to starożytna nazwa miasta Betlejem w Judzie.

Pojawia się Gwiazda

(patrz Mateusz 2: 1-2)

Kiedy Jezus się urodził, nad Betlejem pojawiła się gwiazda. Dzisiaj uczeni spekulują, czy gwiazda była meteorem, zjawiskiem nadprzyrodzonym, ułożeniem ciał niebieskich, czy dosłowną gwiazdą. Wielu uczonych uważa, że ​​Jezus urodził się około 4–8 lat przed naszą erą. Interesujące jest odnotowanie, że starożytne chińskie zapisy astronomiczne wskazują, że jakiś obiekt podobny do gwiazdy unosił się gdzieś nad Bliskim Wschodem przez kilka dni w roku 5 pne, około 2000 lat temu.

Król Herod próbuje zabić nowo narodzonego króla (Jezusa)

(patrz Mateusz 2: 3-12)

Gwiazda na niebie przyciągnęła turystów ze Wschodu. Ci goście wierzyli, że gwiazda oznaczała narodziny nowego króla. Być może odwiedzający znali proroctwa biblijne i zrozumieli, że w Izraelu narodzi się Król Mesjasz i że będzie miał wpływ na cały świat.

Ale Izrael miał już władcę, króla Heroda Wielkiego. Nie był prawdziwym królem, ale został powołany przez Rzymian do rządzenia Żydami w ziemi Izraela. Herod został opisany przez Józefa Flawiusza, żydowskiego historyka, który żył w pierwszym wieku, jako morderczy człowiek, który nakazał śmierć wielu swoim członkom rodziny. Kiedy Herod dowiedział się, że goście mają nadzieję znaleźć i oddać cześć nowonarodzonemu królowi, Herod zarządził śmierć każdego niemowlęcia w Betlejem, w nadziei na zabicie króla, o którym mówili goście.

Dzieciątko Jezus i jego rodzice uciekają do Egiptu

(patrz Mateusz 2: 13-15)

Anioł ostrzegł Józefa przed Herodem o mordowaniu małych dzieci z Betlejem. Józef i Maria zabrali małego Jezusa do Egiptu i mieszkali tam aż do śmierci Heroda. W czasach starożytnych Izraelici czasami szukali schronienia w Egipcie, w tym Jakub i jego synowie, którzy opuścili ziemię Izraela w czasie głodu. Ewangelia Mateusza pokazuje, że wiele wydarzeń w historii Żydów jest podobnych do wydarzeń z życia Jezusa, wzmacniając jego rolę jako Mesjasza.

Jezus zostaje zabrany z powrotem do Izraela, do Nazaretu

(patrz Mateusz 2: 19-23)

Po śmierci króla Heroda Józef, Maria i Jezus powrócili do ziemi Izraela. Józef bał się wrócić do Betlejem, ponieważ miasto znajduje się niedaleko Jerozolimy, gdzie królował Herod Archelaus, syn Heroda. Józef zabrał więc swoją rodzinę do północnej dzielnicy Galilei, do małego miasteczka o nazwie Nazareth. To niejasne miasto stało się rodzinnym miastem Jezusa, gdzie dorastał i stał się dorosły.

Jezus jako małe dziecko odwiedza Świątynię Pana

(patrz Łk 2: 41-52)

Kiedy Jezus miał 12 lat, on i jego matka Maria oraz ojczym Józef udali się do Jerozolimy, aby obchodzić coroczne Święto Paschy. Po zakończeniu uczty Maryja i Józef zostali oddzieleni od Jezusa i szukali Go. Jezus poszedł do świątyni Pana i rozmawiał z tamtejszymi ludźmi. Ludzie byli zdumieni jego głębią zrozumienia i wiedzą. Kiedy Maryja znalazła Jezusa w świątyni, Jezus powiedział jej: „ Lecz On im odpowiedział: «Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy* do mego Ojca?» „(Łk 2:49).

Ewangelia Jana opisuje trzy coroczne święta Paschy podczas posługi Jezusa i jest to jeden z powodów powszechnego przekonania, że ​​jego posługa trwała około trzech lat. Łukasz mówi nam, że Jezus miał około 30 lat, kiedy rozpoczął swoją posługę. Ta strona wyjaśnia kilka szczegółów na temat jego pierwszego roku służby, który zaczyna się od jego poprzednika, Jana Chrzciciela.

Jezus został ochrzczony przez Jana Chrzciciela

(patrz Mateusz 3: 13-17)

W księdze Malachiasza znajduje się przepowiednia o poprzedniku, który przygotuje drogę Panu: „ Oto Ja wyślę anioła mego, aby przygotował drogę przede Mną, a potem nagle przybędzie do swej świątyni Pan, którego wy oczekujecie, i Anioł Przymierza, którego pragniecie. Oto nadejdzie, mówi Pan Zastępów.  Malachiasza 3: 1

Proroctwo to spełniło około 400 lat później Jan Chrzciciel, który przygotował drogę dla Pana Jezusa Chrystusa. Kiedy Jezus miał rozpocząć swoją posługę, Jan Chrzciciel głosił innym: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!” – Jan 1:29

Jezus miał około 30 lat. Opuścił dzielnicę Galilei, w tym miasto Nazareth, w którym dorastał, i udał się na pustynię rzeki Jordan, aby się ochrzcić. Tam Jan Chrzciciel przyciągał tłumy, głosząc i chrzcząc.

Gdy tylko Jezus został ochrzczony, wyszedł z wody. W tym momencie niebo się otworzyło i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołąb i oświetlającego go. A głos z nieba powiedział: „To jest mój Syn, którego kocham; u niego jestem bardzo zadowolony”. – Mateusza 3: 16-17

Jezus opiera się pokusom szatana

(patrz Mateusz 4: 1-11)

Po chrzcie Jezus poszedł na pustynię i pościł (nie jadł jedzenia) przez 40 dni. Szatan wykorzystał ten czas, aby kusić Jezusa. „Szatan” to hebrajskie słowo, które oznacza „przeciwnik”, „wróg” lub „diabeł”.

Podczas pokus Szatan wykorzystuje zjawiska nadprzyrodzone, aby znaleźć Jezusa na pustyni, a następnie przenieść Jezusa na szczyt Świątyni w Jerozolimie, a następnie zabrać Jezusa na wysoką górę. Z każdą kolejną pokusą wznosi się wzniosłość tego, co oferuje Szatan, podobnie jak wysokość, z której składa on ofertę.Za każdym razem Jezus opiera się pokusie i cytuje Pismo Święte, aby upomnieć Szatana. W jednym przypadku Jezus cytuje z Powtórzonego Prawa, rozdział 8. Ważne jest, aby zauważyć, że Powtórzonego Prawa 8: 2-3 przypomina nam, że Izraelici spędzili 40 lat na pustyni, gdzie również zostali przetestowani za posłuszeństwo woli Bożej. To kolejny przykład księgi Mateusza wskazującej na podobieństwa między życiem Jezusa a historią Izraela.

Pierwszy cud Jezusa, zamieniając wodę w wino

(patrz Jan 2: 1-11)

Jezus i niektórzy z jego uczniów udali się do Kany, miasteczka w dystrykcie Galilei, aby wziąć udział w przyjęciu weselnym. Uczestniczyła także jego matka, Maryja . Gospodarz przyjęcia weselnego nie miał dla wszystkich wystarczającej ilości wina, co uznano za sytuację bardzo zawstydzającą. Maria interweniowała w imieniu gospodarza wesela i powiedziała Jezusowi o problemie. Następnie Jezus w cudowny sposób zamienił sześć beczek wody w wino na przyjęcie weselne.

Ze wszystkich cudów, których dokonał Jezus, ten może wydawać się drobny. Ale osiągnął ważne rzeczy. Pokazuje, że Jezus troszczy się o ludzkie problemy, nawet jeśli nie są to poważne problemy. I pokazało uczniom Jezusa, że ​​był w stanie dokonać cudów.

W czterech Ewangeliach (biblijne księgi Mateusza, Marka, Łukasza i Jana) znajdują się opisy 34 cudów dokonanych przez Jezusa. Ale wszyscy mówili, że mogło ich być tysiące, ponieważ czasami otoczony był dużą grupą ludzi Biblia mówi: „On wszystkich uzdrowił”. Te 34 cuda są próbką tego, co zrobił i współczucie, jakie okazywał dla ludzi. Wszystko od wskrzeszenia zmarłych, kontrolowania przyrody, leczenia chorych, wyrzucania demonów i dostarczania wystarczającej ilości jedzenia z kilku koszy chleba i ryb, aby wyżywić tysiące. 

Jezus oczyszcza świątynię Pana w Jerozolimie

(patrz Jan 2: 13-17)

Jezus udał się do świętego miasta Jeruzalem, najważniejszego miasta w żydowskiej ojczyźnie, i odwiedził Świątynię Pana. Kiedy przybył, zobaczył, że wiele osób sprzedaje zwierzęta i wymienia pieniądze na dworze świątyni. To rozgniewało Jezusa, ponieważ Świątynia miała być miejscem kultu Boga, a nie miejscem handlu. Jezus wykonał bat z niektórych pasm liny i przepędził kupców ze świętej świątyni. Jezus powiedział do nich:

«Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu mego Ojca targowiska!» ” – Jana 2:16

Jezus mówi o Bożej miłości i planie zbawienia

(patrz Jan 3: 16-17)

Jezus wyjaśnia Nikodemowi, co człowiek musi uczynić, aby otrzymać zbawienie i życie wieczne. Jezus mówi:  Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.  Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. ” – Jana 3: 16-17 .

Jezus mówi Samarytance o „wodzie życia”

(patrz Jan 4: 5-42)

Kiedy Jezus i jego naśladowcy podróżowali przez Samarię, Jezus odpoczywał w miejscu zwanym Studnią Jakuba. Tam spotkał Samarytankę i powiedział jej o „wodzie życia”. Powiedział jej:

«Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu» ”. – Jana 4: 13-14

W tej dyskusji z kobietą samarytańską Jezus wykazał, że słowo Boże powinno być przekazywane wszystkim ludziom, nawet wrogom (Samarytanie i Żydzi byli wobec siebie wrogo nastawieni). I pokazał, że nowina powinna być niesiona mężczyznom i kobietom, Żydom i poganom.

Wczesna służba Jezusa w Galilei

(patrz Jana 4: 3, 43-45)

W początkowej fazie służby Jezusa udał się do dzielnicy Galilei, gdzie żyli Żydzi i wielu pogan (nie-Żydów). Jezus głosił tam i czynił wiele cudów. Stał się latarnią dla wielu, gdy rzucał światło na słowo Boże. Zostało to przepowiedziane przez proroka Izajasza około 700 lat wcześniej:

„… Ale w nadchodzących dniach uhonoruje Galileę, w której żyją ludzie z innych narodów. Uhonoruje ziemię wzdłuż Morza Śródziemnego. I uhonoruje terytorium na wschód od rzeki Jordan. – Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką;nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. ”. – Izajasza 9: 1-2

Jezus uzdrawia syna królewskiego urzędnika

(patrz Jan 4: 46-54)

Kiedy Jezus ponownie przybył do Kany Galilejskiej, urzędnik królewski błagał Jezusa, aby uzdrowił bardzo chorego syna. Jezus powiedział:

Wtedy Jezus rzekł do niego: Jeśli nie ujrzycie znaków i cudów, nie uwierzycie. ”. – Jana 4:48

Rzekł do niego Jezus: «Idź, syn twój żyje». Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i szedł z powrotem.  A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje. I uwierzył on sam i cała jego rodzina.

Jezus ogłasza, że ​​jest Mesjaszem

(patrz Łk 4: 14-21)

Jezus poszedł do synagogi (żydowskiego miejsca kultu) w Nazarecie i czytał ze zwoju Izajasza zgromadzonym tam ludziom:

Duch Pana Boga nade mną,bo Pan mnie namaścił.Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim,by opatrywać rany serc złamanych,by zapowiadać wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę;aby obwieszczać rok łaski Pańskiej,i dzień pomsty naszego Boga;aby pocieszać wszystkich zasmuconych, „- Izajasz 61 : 1-2

Następnie Jezus ogłosił, że jest Mesjaszem, o którym mówił Izajasz:

Zwinąwszy księgę oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Nim utkwione. Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli» ”. – Łukasza 4: 20-21

Jezus został odrzucony jako Mesjasz

(patrz Łk 4: 28-30)

Krótko po tym, jak Jezus ogłosił, że jest Mesjaszem, lud synagogi w Nazarecie odrzucił go jako Mesjasza:

Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwali Go z miejsca, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na stok góry, na której ich miasto było zbudowane, aby Go strącić. On jednak przeszedłszy pośród nich oddalił się. ” – Łukasza 4: 28-30

Drugi rok służby Jezusa jest czasem określany jako „Rok popularności”. Dokonał wielu cudów na tym etapie swojej służby i stał się coraz bardziej popularny.

Jezus wyjaśnia, że ​​jest zbawieniem; Bóg jest jego ojcem

(patrz Jan 5: 17-47)

Jest to jeden z najważniejszych fragmentów biblijnych. Tutaj Jezus wyjaśnia, że ​​Bóg jest jego ojcem. Jezus wyjaśnia również, że wszyscy, którzy wierzą w słowa Jezusa będzie miał życie wieczne: . . . Ojciec nikogo nie sądzi, ale powierzył wszelki sąd Synowi, aby wszyscy czcili Syna, tak jak czczą Ojca. Ten, kto nie czci Syna, nie czci Ojca, który Go posłał. Mówię wam prawdę, kto słucha mego słowa i wierzy temu, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie będzie potępiony; przeszedł ze śmierci do życia. (Jana 5: 22-24 ).

Pracowników jest niewielu

(patrz Mateusz 9: 35-38)

Grupa uczniów zebrała się wokół Jezusa, gdy podróżował po wsi. Słowo „uczeń” oznacza „uczącego się”, a stosunek nauczyciela do jego uczniów był uważany przez Żydów w czasach starożytnych za ważny. Na przykład faryzeusze, saduceusze i uczeni w piśmie mieli uczniów. W rzeczywistości Jan Chrzciciel miał uczniów. Jezus powierzył swoim uczniom, aby służyli ludziom:  Tak Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię królestwa i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości. A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza.  Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało.  Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo».” (Mateusza 9: 35-38 ).

Jezus posyła Dwunastu Apostołów

(patrz Mateusz 10: 1-4; Marka 3: 13-19; Łukasza 6: 12-16)

Spośród swoich uczniów Jezus dał możliwość uzdrawiania ludzi z ich chorób i słabości. Jezus to zrobił po wejściu na górę i spędzeniu nocy na modlitwie do Boga Ojca. Ci uczniowie stali się znani jako dwunastu apostołów. Byli:

  1. Piotr, znany również jako Szymon Piotr.
  2. Andrzej, brat Piotra.
  3. Jakub, syn Zebedeusza.
  4. Jan, brat Jakuba.
  5. Filip.
  6. Bartłomiej.
  7. Tomasz.
  8. Mateusz, były poborca ​​podatków.
  9. Jakub, syn Alfeusza.
  10. Tadeusz, Judasz, syn Jakuba.
  11. Szymon the Zelota.
  12. Judasz Iskariot, który zdradził Jezusa.

Jezus wygłasza Kazanie na Górze

(patrz Mateusz 5-7)

Jezus nie tylko uzdrowił wielu ludzi i dokonał cudów, które pokazały, że jest Synem Bożym, ale także głosił największe kazania w historii. Kazanie na Górze w rozdziałach 5-7 Mateusza jest przestrzegane przez wielu jako największe ze wszystkich. Ustanawia podstawowe tematy jego nauk. Po wypowiedzeniu szeregu błogosławieństw Jezus mówił o prawie i jego wypełnieniu.

Twierdził, że jego celem było wypełnienie prawa i proroków, jednocześnie domagając się władzy, by przemawiać w sposób wykraczający poza prawo. Jezus przedstawił kilka kontrastów między swoim nauczaniem a nauczaniem tradycyjnego prawa; każde rozpoczęło się od wyrażenia „Słyszeliście, że zostało powiedziane … Ale ja wam mówię” (Mt 5: 21-22). Jego zamiarem było odejście od prawa, które ma być egzekwowane przez organy sądowe, w kierunku standardu myślenia i zaangażowania, które można zastosować tylko wewnętrznie w stosunku do własnego serca i życia. Zajmował się trudnymi tematami gniewu, cudzołóstwa i chciwości, odwetu i przeciwstawiania się złu.

Wreszcie dotarł do sedna swojej nauki, do zobowiązania się do miłości bez granic. Jezus odrzucił wspólną postawę kochania bliźniego i nienawidzenia swoich wrogów, prosząc ich, by „kochali swoich wrogów i modlili się za tych, którzy was prześladują”. (Mat. 5:44) W czterech Ewangeliach znajduje się 16 wielkich kazań, które obejmują: ostateczny ucisk, Dom jego ojców, chleb życia, sąd i zmartwychwstanie, Królestwo Niebieskie, Diabeł i jego dzieci, Dobry Pasterz, sprzeciw wobec religijnym hipokrytom itp.

Oto część Kazania Jezusa na Górze, zapisanego w Ewangelii Mateusza 5: 43-48: ” Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził.A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią? I jeśli pozdrawiacie tylko swych braci, cóż szczególnego czynicie? Czyż i poganie tego nie czynią?Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski.

Modlitwa „Ojcze nasz w niebie”

(patrz Mateusz 6: 6-15)

Podczas Kazania na Górze Jezus mówi o modlitwie do Boga:

 Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.
 Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich! Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie.

„Oto jak powinieneś się modlić:

"Ojcze nasz, który jesteś w niebie,
niech się święci imię Twoje!
Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj;
przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili;
i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego!
Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski.
Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień.”

Bo jeśli przebaczycie ludziom, gdy grzeszą przeciwko wam, wasz Ojciec w niebie również wam wybaczy. Ale jeśli nie przebaczycie ludziom ich grzechów, wasz Ojciec nie wybaczy wam grzechów. (Mateusza 6: 6-15 ).

Jezus uzdrawia sługę rzymskiego oficera

(patrz Mateusz 8: 5-13)

Kiedy Jezus wszedł do Kafarnaum, miasta w Galilei, został poproszony o uzdrowienie sługi setnika (rzymskiego oficera). Jezus powiedział, że pójdzie do sługi i uzdrowi go. Ale setnik odpowiedział, że nie jest godny, aby Jezus przyszedł do jego domu, i powiedział „po prostu powiedz słowo, a mój sługa zostanie uzdrowiony”. Mówiąc to, setnik wyznał, że całkowicie wierzy w Jezusa i że wie, że Jezus może uzdrowić swego sługę, wypowiadając słowa z daleka. Zaskoczyło to Jezusa, który następnie zwrócił się do swoich naśladowców i powiedział o wierze setnika: „Mówię wam prawdę, nie spotkałem nikogo w Izraelu o tak wielkiej wierze”. (patrz Mateusz 8:10). Jezus powiedział następnie ludowi, że sługa zostanie uzdrowiony, i służący został wyleczony

Jezus przywraca do życia syna wdowy w Nain

(patrz Łk 7: 12-16)

Jezus miał właśnie wejść do bramy miasta Nain, gdy grupa ludzi niosła zwłoki. Umarła osoba była synem wdowy, która płakała. Kiedy Jezus ją zobaczył, powiedział kobiecie, żeby nie płakała. Jak wyjaśniono w Ew. Łukasza 7: 14-16 –  Potem przystąpił, dotknął się mar – a ci, którzy je nieśli, przystanęli – i rzekł: «Młodzieńcze, tobie mówię, wstań!»A zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce. Wszystkich zaś ogarnął strach; wielbili Boga i mówili: «Wielki prorok powstał wśród nas, i Bóg nawiedził lud swój». ”

Jezus mówi o „grzechu nieprzebaczalnym”

(patrz Mateusz 12: 25-37)

Kiedy grupa przywódców religijnych zobaczyła, że ​​Jezus ma moc wyrzucania złych duchów od ludzi, oskarżyli Jezusa o otrzymanie jego mocy od diabła. Jezus, który był napełniony Duchem Świętym, zgromił ich i wyjaśnił, że tylko dobro może pochodzić od dobra, a tylko zło może pochodzić od zła. Powiedział także, jak zacytowano w Ew. Mateusza 12: 30-32 –  Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; i kto nie zbiera ze Mną, rozprasza. Dlatego powiadam wam: Każdy grzech i bluźnierstwo będą odpuszczone ludziom, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie będzie odpuszczone.Jeśli ktoś powie słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone, lecz jeśli powie przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym.  ”.

Badacz Biblii, John Gill, przedstawił swoją opinię na temat tego, co należy rozumieć przez „grzech nieprzebaczalny”: „ponieważ takie osoby umyślnie, złośliwie i uparcie sprzeciwiają się Duchowi Bożemu, bez którego nie można zastosować przebaczenia; zatwardziałość serca oddawana jest odrzuconemu umysłowi i umierajcie w impenencji i niewiary, a więc nie ma dla nich przebaczenia … ”

Jezus uspokaja szalejącą burzę

(patrz Mateusz 8: 24-27)

Jezus był w łodzi ze swoimi uczniami, gdy burza zaczęła podnosić wysokie fale i kołysać łodzią. Uczniowie obawiali się, że łódź przewróci się, aby obudzić śpiącego Jezusa. Jezus powiedział ludziom, aby mieli wiarę. Potem Jezus rozkazał burzy się uspokoić. Natychmiast burza zniknęła. Był to jeden z cudów, w których Jezus pokazał, że może dowodzić siłami natury.

Jezus przywraca do życia córkę Jaira

(patrz Mateusz 9: 18-19, 23-26)

Szlachcic przyszedł do Jezusa i powiedział, że jego córka właśnie zmarła. Szlachcic miał silną wiarę, że Jezus może uzdrowić swoją córkę. Jezus i jego uczniowie poszli do domu szlachcica i zobaczyli zgromadzenie żałobników. Jezus powiedział żałobnikom, aby opuścili dom. Powiedział im również, że dziewczynka nie była martwa, ale spała. Żałobnicy śmiali się z niego. Ale po tym, jak żałobnicy opuścili dom, Jezus wziął dziewczynę za rękę i dziewczynka wstała.

Jezus uzdrawia dwóch ślepców

(patrz Mateusz 9: 27-34)

Dwóch ślepców dowiedziało się, że Jezus jest w pobliżu, i wołali do niego: „Zmiłuj się nad nami, Synu Dawida”. Jezus zapytał niewidomych, czy naprawdę wierzą, że ma moc ich uzdrowić. Powiedzieli mu, że tak. Jezus dotknął ich oczu i przywrócił im wzrok. Jezus powiedział im: „Zgodnie z waszą wiarą, stanie się wam”. Kiedy ślepcy mówili o Jezusie jako o „Synu Dawida”, nawiązywali do biblijnych proroctw, takich jak Jeremiasz 23: 5-6 i Izajasz 11: 1-10, które mówiły, że Mesjasz będzie potomkiem króla Dawida , którym był Jezus.

Trzeci rok służby Jezusa jest czasem nazywany „Rokiem sprzeciwu”. Niektórzy przywódcy społeczności bezskutecznie próbowali zakwestionować autorytet Jezusa i stali się coraz bardziej antagonistyczni. Jezus nadal dokonywał cudów, a wielkie tłumy wciąż go szukały.

Jezus karmi 5000 osób

(patrz Mateusz 14: 13-21)

Wkrótce po tym, jak Jezus dowiedział się, że Jan Chrzciciel został ścięty, Jezus wyszedł do łodzi, aby się modlić w samotności. Ale wielki tłum zgromadził się na brzegu, aby spotkać Jezusa. Współczuł tłumowi, więc zszedł na brzeg i uleczył chorych w tłumie. Robiło się późno i uczniowie Jezusa martwili się, że tłum nie ma jedzenia. Jezus powiedział swoim uczniom, aby nakarmili tłum, ale uczniowie powiedzieli, że mają tylko pięć bochenków chleba i dwie ryby. A tłum był bardzo duży z 5000 mężczyzn, a także wielu kobiet i dzieci.

Jak wyjaśniono w Ew. Mateusza 14: 19-21, oto, co stało się potem: „… polecił ludziom usiąść na trawie. Wziął pięć bochenków i dwie ryby i spojrzał w niebo, podziękował i złamał bochenki, a następnie dał je uczniom, a uczniowie podarowali je ludowi. Wszyscy jedli i byli zadowoleni, a uczniowie podnieśli dwanaście koszów połamanych kawałków, które pozostały. Liczba tych, którzy jedli, była około pięć tysięcy mężczyzn, oprócz kobiet i dzieci ”.

Jezus chodzi po wodzie

(patrz Mateusz 14: 22-33)

Ze wszystkich cudów, których Jezus dokonał w uzdrawianiu ludzi, zamianie wody w wino i karmieniu wielu ludzi jednym koszem jedzenia, cud, który sprawił, że uczniowie ogłosili, że Jezus był Synem Bożym, był jego cudem chodzenia na wodzie. Jezus powiedział swoim uczniom, aby odpłynęli łodzią, podczas gdy Jezus poszedł na gorę się modlić.Gdy łódź była miotana falami przez mocny wiatr , Jezus przyszedł do nich po wodzie. Myśleli, że widzą ducha chodzącego po wodzie. Ale kiedy zdali sobie sprawę, że to Jezus, czcili go, mówiąc: „Naprawdę jesteś Synem Bożym”.

Jezus prorokuje własną śmierć

(patrz Mateusz 16: 21-26)

Podobnie jak inni prorocy w Biblii, Jezus przepowiedział wydarzenia, które później miały miejsce. Przepowiedział, że Jeruzalem i świątynia zostaną zniszczone, a Słowo Boże będzie głoszone w każdym zakątku świata. Te proroctwa się spełniły. Ale Jezus różni się od innych proroków Boga. Po pierwsze, Jezus był przedmiotem wielu proroctw podanych przez innych. A dwa, Jezus wypełnił niektóre z jego własnych przepowiedni. Jak wyjaśniono w Mt 16: 21-26, Jezus prorokował o własnych prześladowaniach, śmierci i zmartwychwstaniu.

Jezus jest przemieniony

(patrz Mateusz 17: 1-8)

W Ewangelii Mateusza 17: 1-8 Biblia mówi: Po sześciu dniach Jezus wziął ze sobą Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakuba, i sam ich poprowadził na wysoką górę. Tam został przed nimi przemieniony. Jego twarz lśniła jak słońce, a jego ubrania stały się białe jak światło. Właśnie wtedy pojawili się przed nimi Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Jezusem. Kiedy jeszcze mówił, otaczała ich jasna chmura, a głos z chmury powiedział: „To jest mój Syn, którego kocham; z nim jestem bardzo zadowolony. Słuchajcie go!” Kiedy uczniowie to usłyszeli, padli przerażeni na ziemię. Ale Jezus przyszedł i ich dotknął. „Wstań”, powiedział. „Nie bój się”. Kiedy podnieśli wzrok, nie widzieli nikogo oprócz Jezusa. 

Jezus mówi o pokorze

(patrz Mateusz 18: 1-4)

W Ewangelii Mateusza 18: 1-4 Biblia mówi: W tym czasie uczniowie przyszli do Jezusa i zapytali: „Kto jest największy w królestwie niebieskim?”. Zawołał małe dziecko i kazał mu stanąć wśród nich. I powiedział: „Mówię wam prawdę, dopóki się nie zmienicie i nie staniecie się jak małe dzieci, nigdy nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Dlatego ten, kto się poniża jak to dziecko, jest największy w królestwie niebieskim.

Jezus mówi o przebaczeniu

(patrz Mateusz 18: 21-22)

W Ewangelii Mateusza 18: 21-22 Biblia mówi: Wtedy Piotr przyszedł do Jezusa i zapytał: „Panie, ile razy wybaczę mojemu bratu, gdy grzeszy przeciwko mnie? Siedem razy?” Jezus odpowiedział: „Mówię wam nie siedem razy, ale siedemdziesiąt siedem razy”.

Jezus uzdrawia mężczyznę, który urodził się ślepy

(patrz Jan 9: 1-41)

Gdy uczniowie Jezusa ujrzeli mężczyznę, który był ślepy od urodzenia, zapytali Jezusa, czy ślepota tego człowieka była wynikiem jego grzechów, czy też grzechu jego rodziców. Jezus odpowiedział im, że ślepota człowieka nie była spowodowana grzechami człowieka ani grzechami jego rodziców. Jezus powiedział, że ślepota tego człowieka wydarzyła się „aby dzieło Boże mogło się objawić w jego życiu”. Jezus uzdrowił człowieka z jego ślepoty.

Jezus wzbudza Łazarza z martwych

(patrz Jan 11: 1-44)

W Jana 11: 1-44 Biblia podaje, że Jezus wskrzesił kogoś z martwych. W tym przypadku jest to człowiek o imieniu Łazarz. Kiedy Jezusowi powiedziano, że Łazarz jest poważnie chory, powiedział:

„Ta choroba nie skończy się śmiercią. Nie, to na chwałę Bożą, aby Syn Boży mógł być przez nią uwielbiony”. (Jana 11: 4).Kilka dni później Jezus udał się do grobowca Łazarza, gdzie Łazarz był przez cztery dni. Jezus poszedł do Marty, siostry Łazarza, i:Jezus powiedział do niej: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto wierzy we mnie, będzie żył, nawet jeśli umrze; a kto żyje i wierzy we mnie, nigdy nie umrze. Czy w to wierzysz?” (Jana 11: 25-26 ).Następnie Marta odpowiedziała Jezusowi:„Tak, Panie” – powiedziała mu – „Wierzę, że jesteś Chrystusem, Synem Bożym, który miał przyjść na świat”. (Jana 11:27 ).Jezus poszedł do grobu i zawołał Łazarza, który następnie zmartwychwstał do życia i wyszedł z grobu.

Triumfalne wejście do Jerozolimy

(patrz Mateusz 21: 1-11)

Około 500 lat przed Jezusem istniał prorok Boży imieniem Zachariasz (patrz Zachariasz 9: 9), który mówił o królu, który przybył do Jerozolimy, jadąc na pokornym osiołku. W ten sposób Jezus wkroczył do Świętego Miasta Jeruzalem na krótko przed tym, jak został ukrzyżowany i zabity. Wjechał na grzbiet osła do miasta. Po drodze tłum ludzi zgromadził się blisko Niego, chwaląc Go, gdy przechodził.

Pytanie o płacenie podatków

(patrz Mateusz 22: 15-22)

Grupy religijne i polityczne Jerozolimy, takie jak faryzeusze i saduceusze, często kłóciły się z Jezusem. Członkowie tych grup spiskowali, aby pozbyć się Jezusa. W Mat. 22 faryzeusze próbowali uwięzić Jezusa, pytając, czy Żydzi powinni płacić podatki Rzymianom:

Potem faryzeusze wyszli i opracowali plany uwięzienia go w jego słowach. Wysłali do niego swoich uczniów wraz z Herodianami. „Nauczycielu” – powiedzieli – „wiemy, że jesteś człowiekiem uczciwości i że uczysz drogi Bożej zgodnie z prawdą. Ludzie nie są dla ciebie kołyszący, ponieważ nie zwracasz uwagi na to, kim oni są. Powiedz nam jakie jest twoje zdanie? Czy to słuszne płacenie podatków Cezarowi, czy nie?

Ale Jezus, znając ich złe zamiary, powiedział: „Wy, hipokryci, dlaczego próbujecie mnie uwięzić? Pokażcie mi monetę używaną do płacenia podatku”. Przynieśli mu denara, a on zapytał ich: „Czyj to portret? I czyj napis?”Cezara” – odpowiedzieli.Potem rzekł do nich: „Dajcie Cezarowi, co należy do Cezara, a Bogu, co należy do Boga”.Kiedy to usłyszeli, byli zdumieni. Zostawili go więc i odeszli. (Mateusz 22: 15-22 )

Autorytet Jezusa

(patrz Mateusz 21: 23-27)

Przeciwnicy Jezusa musieli zachować ostrożność, próbując go uciszyć. Wiedzieli, że Jezus jest popularny, więc starali się znaleźć sposoby na uwięzienie go bez gniewania ludzi. W tym przykładzie z książki Mateusza przeciwnicy wymyślili sztuczkę, która odrzuciła:

Jezus wszedł na dziedziniec świątyni, a gdy nauczał, przyszli do niego arcykapłani i starsi ludu. „Jakim organem robisz te rzeczy?” zapytali. „A kto dał ci ten autorytet?”

Jezus odpowiedział: „Zadam wam również jedno pytanie. Jeśli odpowiecie mi, powiem wam, jakim autorytetem robię te rzeczy. Chrzest Jana – skąd się wziął? Czy to z nieba, czy z ludzi?”

Rozmawiali o tym między sobą i powiedzieli: „Jeśli powiemy:„ Z nieba ”, zapyta:„ Dlaczego więc mu nie uwierzyłeś? ”. Ale jeśli mówimy: „Od ludzi” – boimy się ludu, bo wszyscy uważają, że Jan był prorokiem ”. Odpowiedzieli więc Jezusowi: „Nie wiemy”.

Potem powiedział: „Ani wam powiem, jakim autorytetem robię te rzeczy (Mateusza 21: 23-27 ).

Ofiara wdowy

(patrz Mark 12: 41-44)

Podczas gdy Jezus był w świątyni, ludzie wnosili datki do skarbca świątyni:

Jezus usiadł naprzeciwko miejsca, gdzie składano ofiary, i patrzył, jak tłum wkłada pieniądze do skarbca świątyni. Wielu bogatych ludzi rzucało w dużych ilościach.

Ale przyszła biedna wdowa i włożyła dwie bardzo małe miedziane monety, warte tylko ułamek grosza. Wzywając do niego swoich uczniów, Jezus powiedział: „Mówię wam prawdę, ta biedna wdowa włożyła więcej do skarbca niż wszyscy inni. Wszyscy wydali ze swego bogactwa, ale ona z ubóstwa włożyła wszystko – -wszystko musiała żyć. ” (Marka 12: 41-44 )

Wielkie przykazanie (złota zasada)

(patrz Mateusz 22: 34-40)

Księga Mateusza pokazuje inny przykład tego, jak niektórzy przywódcy religijni Jerozolimy próbowali wypróbować Jezusa:

Słysząc, że Jezus uciszył saduceuszy, faryzeusze spotkali się. Jeden z nich, znawca prawa, przetestował go pytaniem:

„Nauczycielu, jakie jest największe przykazanie w Prawie?”

Jezus odpowiedział: „Kochajcie Pana, Boga waszego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest pierwsze i największe przykazanie, a drugie jest podobne: „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. Całe Prawo i Prorocy trzymają się tych dwóch przykazań ”. (Mateusz 22: 34-40 ).

Jezus był w stanie streścić Prawo, które jest pierwszymi pięcioma księgami Starego Testamentu, w kilku zdaniach

Prześladowanie Jezusa

Jezus został fałszywie oskarżony o bycie antyrządowym buntownikiem, został ukrzyżowany i zabity. Jego prześladowania spełniły wiele proroctw biblijnych, które zostały napisane setki lat wcześniej.

Spisek przeciwko Jezusowi

(patrz Mateusz 26: 1-5, 14-16)

Kilka dni przed Paschą Jezus ponownie przepowiedział swoją śmierć. Powiedział swoim uczniom, że zostanie wydany na ukrzyżowanie. Mniej więcej w tym czasie arcykapłani i inni przywódcy społeczności planowali aresztowanie Jezusa, aby mogli Go zabić. Spiskowali z Judaszem, jednym z 12 apostołów Jezusa, i zapłacili mu 30 srebrników za poszukiwanie okazji do zdrady Jezusa.

Wieczerza Pańska (Ostatnia Wieczerza)

(zob. Ew. Mateusza 26: 26-29; Marka 14: 22-25; Łukasza 22: 19-20)

Podczas obchodów Paschy Jezus zgromadził się ze swoimi apostołami. Wiedział, że będzie to ostatni posiłek, który zje z apostołami przed śmiercią swoją. W tym czasie Jezus ustanowił to, co obecnie znane jest w wielu kościołach chrześcijańskich jako „komunia”. Jest również nazywany „Ostatnią Wieczerzą” lub „Wieczerzą Pańską” ” Pamiątką”

Podczas jedzenia Jezus wziął chleb, podziękował i złamał go, i dał go swoim uczniom, mówiąc: „Bierzcie i jedzcie; to jest moje ciało”. Potem wziął kielich, podziękował i ofiarował go, mówiąc: „Pijcie z niego wszyscy. To jest moja Krew Przymierza, która za wielu jest wylana na odpuszczenie grzechów”. (Mateusza 26: 26-28 ).

Jezus cierpiał i umarł za nasze grzechy; oddał swoje ciało i krew za nasze przebaczenie. 

Judasz zdradza Jezusa

(patrz Mateusz 26: 47-56)

Jezus i jego naśladowcy weszli do ogrodu Getsemane na Górze Oliwnej. Jego uczniowie spali tej nocy, kiedy pojawił się tłum rzymskich żołnierzy i żydowskich urzędników, aby aresztować Jezusa. Judasz powiedział żołnierzom, którym człowiekiem jest Jezus. Wtedy ludzie zaczęli aresztować Jezusa, ale Piotr użył miecza, aby odciąć mu ucho. Jezus skarcił Piotra za to, że: „Odłóż miecz z powrotem na swoje miejsce” – powiedział mu Jezus – „bowiem wszyscy, którzy go wyciągną, umrą od miecza”. (Mateusza 26:52). Jezus uzdrowił ucho rannego, a następnie pozwolił się aresztować i wyprowadzić.

Piotr zapiera się Jezusa

(patrz Mateusz 26: 58,69-75)

Rozdział 26 biblijnej księgi Mateusza rozpoczyna się proroctwem Jezusa, że ​​zostanie on zdradzony i wydany na ukrzyżowanie. A rozdział kończy się spełnieniem kolejnego proroctwa Jezusa – że Piotr, lojalny apostoł Jezusa, odmówiłby poznania Jezusa trzy razy przed świtem.

Po aresztowaniu i wyprowadzeniu Jezusa przez żołnierzy Piotr poszedł za nimi na dziedziniec arcykapłana. Usiadł w pobliżu niektórych strażników i czekał, aby zobaczyć, co się stanie z Jezusem. Sługa podszedł do Piotra i zapytał go, czy jest z Jezusem. Piotr powiedział: „Nie wiem o czym mówisz”.

Następnie Piotr wstał i wyszedł z bramy, gdzie inna osoba go widziała i zidentyfikowała jako naśladowcę Jezusa. Piotr ponownie zaprzeczył znajomości Jezusa. Inni ludzie wtedy określili Piotra jako naśladowcę Jezusa i znowu Piotr zaprzeczył, że zna Jezusa. W sumie Piotr zaprzeczył znajomości Jezusa trzy razy przed świtem, tak jak Jezus przewidział.

Kiedy Piotr przypomniał sobie, że Jezus przewidział zaprzeczenia Piotra, Piotr zaczął płakać, ponieważ zaparł się Pana.

Jezus jest przesłuchiwany, wyśmiewany i sądzony

(patrz Mateusz 27: 1-31)

Rozdział 27 biblijnej księgi Mateusza wyjaśnia, że ​​Jezus został fałszywie oskarżony o bycie antyrządowym buntownikiem. Pojawia się przed Poncjuszem Piłatem, rzymskim namiestnikiem ziemi żydowskiej, i ostatecznie zostaje potępiony. Jezus został następnie pobity i wyszydzony przez rzymskich żołnierzy.

Następnie żołnierze namiestnika zabrali Jezusa do Pretorium i zgromadzili wokół siebie całą grupę żołnierzy. Rozebrali go, włożyli na niego szkarłatną szatę, a następnie skręcili koronę cierniową i położyli na głowie. Włożyli laskę w jego prawą rękę, uklękli przed nim i wyśmiewali go. „Witaj, królu Żydów!” oni powiedzieli. Pluli na niego, brali laskę i raz po raz uderzali go w głowę. Po tym, jak z niego kpili, zdjęli płaszcz i włożyli na niego własne ubranie. Potem wyprowadzili go, aby go ukrzyżować. – Mateusza 27: 27-31

Jezus został ukrzyżowany

(patrz Mateusz 27: 35-38)

Po procesie Jezus został pobity . Potem otrzymał drewnianą belką do noszenia i zaprowadzili go na Kalwarię. Tam został przybity do krzyża przez nadgarstki i stopy. Krzyż został podniesiony i Jezus został pozostawiony na śmierć. Wiele osób zebrało się, aby obejrzeć. Niektórzy wyśmiewali Jezusa, gdy umierał. Inni opłakiwali go. W Łukasza 23:34 Jezus powiedział: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”.

Jezus został pochowany

(zob. Ew. Mateusza 27: 57-61; Marka 15: 42-47; Łukasza 23: 50-55; Jana 19: 31-42)

Po śmierci Jezusa na krzyżu rzymski żołnierz przebił go włócznią, aby upewnić się, że nie żyje. Dwóch mężczyzn poprosiło o pozwolenie na zabranie ciała Jezusa i pochowanie Go Dwóch mężczyzn to Józef z Arymatei i mężczyzna imieniem Nikodem. Jezus został zdjęty z krzyża, owinięty w odzież i umieszczony w pustym grobie należącym do Józefa z Arymatei. Duży kamień umieszczono przed grobem, aby zamknąć komorę grobową. Rzymianie również postawili strażnika przy grobie, aby nikt nie ukradł ciała.

Zmartwychwstanie Jezusa

Jezus został ukrzyżowany. Umarł. On był pogrzebany. I powstał ponownie. Zmartwychwstanie jest istotną częścią chrześcijaństwa. Nie ma chrześcijaństwa bez zmartwychwstania (patrz 1 Koryntian 15). Ta strona wyjaśnia niektóre szczegóły zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.

Maria Magdalena odkrywa, że ​​grób Jezusa był pusty

(patrz Jan 20: 1-10)

Następnego dnia po złożeniu Jezusa do grobu Maria Magdalena poszła odwiedzić grób. Było bardzo wcześnie rano i na zewnątrz było jeszcze ciemno.Zobaczyła, że ​​kamień został usunięty z przodu grobowca i że grób był pusty.Pobiegła do Piotra, żeby poinformować go, co zobaczyła. Następnie Piotr i inny apostoł, Jan, pobiegli do grobu, aby sami się przekonać. Ciało Jezusa zniknęło, a pozostało tylko płótno, które zostało użyte do owinięcia jego ciała na pogrzeb. Apostołowie byli zdezorientowani, nie rozumieli, co się dzieje. Jak grób może być pusty? Gdzie było ciało Jezusa?

Jezus ukazuje się Marii Magdalenie

(patrz Jan 20: 10-18)

Apostołowie wrócili do swoich domów. Ale Maria Magdalena pozostała przy grobie, płacząc. Potem odwróciła się i zobaczyła mężczyznę, który zapytał ją, dlaczego płacze. Maria Magdalena wkrótce zrozumiała, że ​​człowiekiem, który z nią rozmawiał, był Jezus Chrystus. Jezus powstał ze śmierci. Maria Magdalena była pierwszą osobą, która ujrzała zmartwychwstałego Jezusa.

Wygląd zmartwychwstania

Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa było początkiem chrześcijaństwa. Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał i nie był widziany przez wielu ludzi (ponad 500), chrześcijaństwo nie istniałoby dzisiaj. 

Jezus pojawia się przed Tomaszem

(patrz Jan 20: 24-29)

Niektórzy mieli wątpliwości, że Jezus zmartwychwstał. W końcu Rzymianie wbijali gwoździe w dłonie i stopy Jezusa, a później przebili jego bok włócznią, aby upewnić się, że nie żyje. A teraz byli ludzie, którzy twierdzili, że widzieli Jezusa żywego. Nawet apostoł o nazwisku Tomasz miał wątpliwości, jak wyjaśniono w Ew. Jana 20: 24-29

Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: «Widzieliśmy Pana!» Ale on rzekł do nich: «Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę»

Tydzień później jego uczniowie znów byli w domu, a Tomasz był z nimi. Chociaż drzwi były zamknięte, Jezus przyszedł i stanął wśród nich i powiedział: „Pokój wam!” Potem powiedział do Tomasza: „ Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż w mój bok, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym» ”.

Tomasz powiedział do niego: „Mój Panie i mój Boże!” Wtedy Jezus powiedział mu: „Ponieważ mnie widziałeś, uwierzyłeś; błogosławieni ci, którzy nie widzieli, a jednak uwierzyli”.

Znaczenie zmartwychwstania

(patrz 1 List do Koryntian 15)

W Nowym Testamencie Biblii znajduje się księga 1 List do Koryntian, napisana przez ucznia o imieniu Paweł. 15. rozdział tej książki wyjaśnia znaczenie zmartwychwstania Jezusa. Mówi, że Jezus umarł za nasze grzechy. (patrz 1 Koryntian 15: 3). Mówi także, że nasza wiara byłaby bez znaczenia, gdyby nie było zmartwychwstania (patrz 1 Koryntian 15:17). I głosi, że Jezus zmartwychwstał. (patrz 1 Koryntian 15:20). Paweł jest jednym z ludzi, którzy widzieli Jezusa po zmartwychwstaniu.

Wielka Misja

(patrz Mateusz 28: 18-20)

Po zmartwychwstaniu Jezus spotkał się ze swoimi uczniami na górze w Galilei i wydał im polecenie wyjścia i ewangelizacji wszystkim ludziom:

Potem Jezus przyszedł do nich i powiedział: „Dano mi wszelką władzę w niebie i na ziemi. Dlatego idźcie i czyńcie uczniów wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, i uczę ich, aby byli posłuszni wszystkim, co wam przykazałem. I z pewnością jestem z wami zawsze, aż do końca wieku ”. (Mateusza 28: 16-20 ).

Jezus wstępuje do Nieba

(patrz Mark 16: 19-20)

Po tym, jak powiedział swoim uczniom, aby wyszli na świat i głosili słowo Boże, Jezus wstąpił do Nieba: Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. 20 Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdzał naukę znakami, które jej towarzyszyły.. (Marka 16: 19-20 NIV).

Powrót Jezusa

(patrz Mateusz 24)

Nowy Testament wyjaśnia, że ​​Jezus powróci w przyszłości, aby sądzić żywych i umarłych i ustanowić pokój na wieki.Istnieje kilka wersetów dotyczących powrotu Jezusa, w tym Mateusza 16: 24-28, Mateusza 24, Mateusza 25: 31-46, Marka 8: 34-9: 1, Marka 13, Łukasza 9: 23-27, Łukasza 17 : 20-37, Łukasza 21: 5-38; Jana 6: 39-40 i Jana 14: 3.

W Mt 16,27 Jezus jest cytowany, mówiąc, że „Syn Człowieczy przyjdzie w chwale swego Ojca wraz ze swymi aniołami, a potem wynagrodzi każdego zgodnie z tym, co uczynił”.

Księga Mateusza, rozdział 24, opisuje serię znaków, które pojawią się przed jego powrotem. Mówi się nam, że wszystkie te znaki objawiają się w ciągu jednego pokolenia: „To pokolenie nie przeminie, dopóki wszystko się nie wydarzy” (Mt 24,34).Ale nie wiemy, jakie będzie to pokolenie.

W Marka 13:32 powiedziano nam, że „nikt nie wie o tym dniu lub godzinie, nawet aniołowie w niebie, ani Syn, ale tylko Ojciec”.

Pojawiło się wiele spekulacji, czy obecnie żyjemy w pokoleniu, które będzie świadkiem wszystkich znaków opisanych w Ewangelii Mateusza 24. Wiele osób próbowało przewidzieć, kiedy Jezus powróci, aby udowodnić, że się mylą. Biblia ostrzega nas, abyśmy się nie martwili i przypomina nam, abyśmy byli przygotowani duchowo. Dla wierzących powrót Jezusa będzie chwalebnym wydarzeniem.

Jezus

Narodziny Jezusa

On istniał z Wieczności (Stwórcy).

Istnienie Jezusa nie zaczęło się od Jego narodzin. Istniał odwiecznie z Bogiem Ojcem i Duchem Świętym.

Jego wieczna natura

Micheasza 5: 2 – Z Betlejem wyjdzie władca, którego pochodzenie było z dawnych czasów, od dni wieczności. Ten fragment dotyczy Jezusa w Mat. 2: 4-6. Urodził się w Betlejem, ale istniał odwiecznie.

Jana 1: 1,2 – „Słowo” (Jezus – werset 14) było na początku u Boga i było Bogiem. Jest oddzielną Istotą lub Indywidualnością od Ojca (był „u Boga”), ale posiada naturę Bóstwa, tak jak Ojciec („był Bogiem”).

[Psalm. 90: 1-4; 93: 2; 55:19; Hebr. 1:12; por. Psalm. 102: 24–27 z Hebr. 1: 8-12; Iz. 9: 6; Ew.Jana 8:58]

Jego praca w stworzeniu

Jana 1: 3 – Wszystkie rzeczy zostały stworzone przez Niego i nic nie stało się bez Niego. Jezus nie tylko istniał odwiecznie, ale jest wiecznym Stwórcą wszystkich stworzeń.

Kolosan 1:16 – Przez Jezusa wszystkie rzeczy zostały stworzone. Jeśli Jezus stworzył wszystko, co zostało stworzone, to On sam nie mógł zostać stworzony. On jest wieczny – wieczna Przyczyna wszystkiego, co istnieje. Zaprawdę, wieczny Stwórca musi posiadać Bóstwo, więc wersety te potwierdzają Bóstwo Jezusa.

Pierwszą rzeczą, jaką należy wiedzieć o Jezusie, jest to, że Jego życie na ziemi nie było początkiem Jego istnienia. Istniał odwiecznie z Ojcem Niebieskim i był w rzeczywistości wiecznym Stwórcą całego wszechświata.

[Por. Hebr. 1: 2.]

Opuścił Niebo, aby żyć na Ziemi.

Filipian 2: 5-8 – Chociaż istniał w niebie pod postacią Boga, Jezus nie nalegał na zachowanie honoru i błogosławieństw, jakie tam miał. Zstąpił z nieba, aby żyć na ziemi jako człowiek, i uniżył samego siebie aż do śmierci na krzyżu

2 Koryntian 8: 9 – Miał wielkie bogactwa (w Niebie), ale zrezygnował z tego i stał się ubogi (kiedy przyszedł na ziemię). W wyniku tej ofiary możemy stać się bogaci.

Jezus miał chwałę i przywileje bycia honorowanym jako Bóstwo w Niebie. Ale porzucił ten zaszczyt, aby przyjść na ziemię, aby żyć jak człowiek. Bóstwo zajęło miejsce człowieka – Boga w ciele. 

[Por. Hebr. 2: 14-17; Jana 17: 5.]

Jego przyjście zostało obiecane wielkim ludziom Starego Testamentu.

Obietnica złożona Abrahamowi

Rodzaju 12: 3 – W ramach jednej z największych obietnic biblijnych Bóg powiedział Abrahamowi, że jego potomek przyniesie błogosławieństwo wszystkim narodom na ziemi.

Dzieje 3: 25,26 – Jezus wypełnił tę obietnicę, składając ofiarę, dzięki której wszyscy ludzie mogą zostać zbawieni od grzechów. Bóg zaplanował jeszcze przed narodzeniem Jezusa, że ​​Jego przyjście pobłogosławi każdy naród na ziemi, wypełniając fundamentalną Boską obietnicę.

Obietnica złożona Dawidowi

Bóg obiecał także królowi Dawidowi, że jego potomkowie będą nadal rządzić ludem Bożym (2 Sam. 7: 12-16; Jer. 23: 5). Stary Testament często przepowiadał nadejście królestwa, które podlegałoby Namaszczonemu Władcy (Mesjaszowi lub Chrystusowi) (Dan. 2 itd.).

Łukasza 1: 32,33 – Anioł powiedział matce Jezusa, Marii, że będzie miał tron ​​Dawida i będzie panował nad Jego królestwem na zawsze.

Mateusza 1: 1-16 (przypis v17) – Genealogia Jezusa wywodzi się od Dawida, aby pokazać, że był on spadkobiercą Dawida (por. Łk 3, 23-38 Dz 13,22,23).Na mocy dziedzictwa Jezus zasłużył na króla. 

Urodził się z dziewicy.

Niektórzy ludzie dzisiaj zaprzeczają Narodzinom z Dziewicy. Ale ten pogląd zaprzecza fundamentalnemu dowodowi natury Jezusa, a także zaprzecza natchnieniu Biblii, ponieważ Biblia wyraźnie to potwierdza.

Łukasza 1: 26-35 – Maryja jest wyraźnie opisana jako „dziewica”. Anioł powiedział jej, że pocznie i urodzi syna. Nie rozumiała, ponieważ nie miała żadnych związków z mężczyzną; więc anioł wyjaśnił, że nastąpi to dzięki mocy Ducha Świętego.

Mateusza 1: 18-25 – Zaręczyła się z Józefem, ale poczęła dzięki mocy Ducha Świętego, zanim zjednoczyła się z Józefem (nie poznał jej seksualnie aż do narodzin Jezusa). Anioł zapewnił Józefa, że ​​stało się to dzięki mocy Boga, a nie jako akt niemoralności; więc Józef wziął ją za żonę.

Bóg przyniósł Jezusa na świat cudem. Na samym początku swojej ziemskiej egzystencji Bóg wykorzystał nadprzyrodzone wydarzenie, aby udowodnić, że Jezus nie był zwykłym człowiekiem.

Cud ten symbolizuje także podwójną naturę Jezusa: Jego koncepcja i narodziny kobiety ukazują Jego ludzką naturę. Jego koncepcja Ducha Świętego (Bóstwa), bez ludzkiego ojca, pokazuje, że nie jest On tylko człowiekiem, ale jest także Boski. Natura człowieka i natura Boga były zjednoczone w Jezusie.

Urodził się w skromnych okolicznościach.

Chociaż przyszedł, aby zostać Królem i faktycznie był Wiecznym Stwórcą, Jezus narodził się i żył w najbardziej skromnych okolicznościach.

Łukasza 2: 1-18 – Jezus urodził się w stajni i leżał w żłobie. Jednak anioły ogłosiły, że będzie Zbawicielem, Chrystusem (Pomazańcem) i Panem (mistrzem, władcą). To cudowne wydarzenie dowiodło także szczególnego charakteru Tego, który się urodził.

Mateusza 2: 13-23 – Jezus, uhonorowany mędrcami, musiał uciec przed śmiercią z rąk Heroda. Józef i Maryja zabrali go do Egiptu, a następnie wrócili do Nazaretu, jednego z najbardziej spokojnych miast (Jan 1:46). Tutaj dorastał jako syn cieśli (Mat. 13:55; Mk 6: 3).

Oto historia narodzin Jezusa. Czy wierzysz, że ta historia jest prawdziwa? Czy lubisz opowiadać tę historię innym? Jakie wysiłki podjęliście, aby dać innym możliwość usłyszenia i uwierzenia w nią ?

Życie Jezusa

Możemy spędzać godziny na omawianiu życia i nauk Jezusa. Skoncentrujemy się na kilku wydarzeniach, które pokazują Jego charakter i Jego cel przybycia.

Jego chrzest

Chrzest Jezusa ukazuje znaczenie posłuszeństwa i chrztu.

Mateusza 3: 13-17 – Jezus został ochrzczony, aby „wypełnić wszelką sprawiedliwość” (werset 15). Ewangelia uczy, że dzisiaj musimy zostać ochrzczeni, aby otrzymać przebaczenie grzechów (Dz 2:38). Ale Jezus nie miał grzechów do przebaczenia, więc nie został ochrzczony z tego samego powodu, co my. Ale nadal musiał zostać ochrzczony, aby być posłusznym woli Bożej.

Hebrajczyków 5: 8,9 – Jezus nauczył się znaczenia posłuszeństwa na podstawie własnego doświadczenia. Ludzie mają tendencję do myślenia, że ​​inni nas nie rozumieją: dzieci myślą, że rodzice nie rozumieją, żony myślą, że mężowie nie rozumieją itp. Możemy więc myśleć, że Bóg nas nie rozumie, tylko siedzi wysoko w niebie i tworzy zasady. Ale żyjąc, cierpiąc i umierając jako człowiek, Jezus zapewnia nas, że Bóg rozumie nas i troszczy się o nas. [Łukasza 7:30]

Chrzest Jezusa ukazuje związek między Ojcem, Synem i Duchem Świętym

Podczas chrztu Jezusa Duch Święty przyszedł w postaci gołębicy, a Ojciec przemówił z nieba. To pokazuje, że Ojciec, Syn i Duch Święty są trzema odrębnymi Istotami lub jednostkami.

Ale chociaż Jezus jest odrębną jednostką, Ojciec i Duch Święty potwierdzili ich jedność z Jezusem i aprobatę dla Niego. Cudowny głos Ojca i cudowny wygląd Ducha stanowią Boski dowód, że Jezus był Synem Bożym.

Tak jak Bóg w cudowny sposób pokazał szczególną naturę Jezusa, gdy Jezus się urodził, ponownie pokazał szczególny charakter Jezusa na początku jego publicznej służby.

Jego pokusa

Mateusza 4: 1-11 – Jezus pościł na pustyni przez 40 dni i nocy. Potem szatan przyszedł, aby Go kusić. To uczy nas:

Możemy oprzeć się szatanowi, polegając na Słowie Bożym.

Jezus odpowiedział na każdą pokusę, mówiąc: „Jest napisane”. Powinniśmy zrobić to samo.

1 Koryntian 10:13 – Możemy pokonać każdą pokusę, tak jak Jezus. Zawsze istnieje sposób na ucieczkę, więc nigdy nie ma usprawiedliwienia dla grzechu.

Efezjan 6: 10-18 – Używając zbroi, którą zapewnia Bóg, jesteśmy w stanie przeciwstawić się Szatanowi i ugasić wszystkie jego ogniste strzały.

Kuszenie Jezusa pokazuje nam, że możemy pokonać szatana, i pokazuje, jak to zrobić: ufając słowu Bożemu.

Jezus żył bezgrzesznym życiem.

Tak jak Jezus przezwyciężył pokusy szatana w tym przypadku, tak też uczynił przez całe swoje życie. Chociaż Szatan wielokrotnie próbował Go pokonać, Jezus za każdym razem zwyciężył.

1 Piotra 2: 21,22 – Żył bez grzechu, dając nam doskonały przykład do naśladowania. Chociaż zgrzeszyliśmy i potrzebujemy przebaczenia, nigdy nie było tak w przypadku Jezusa. Jego życie stanowiło dla nas przykład i cel: powinniśmy dążyć do życia ponad grzechem, tak jak On.

Hebrajczyków 4: 15,16 – Jezus był kuszony we wszystkich punktach, tak jak my, ale nie grzeszył. Znów pokazuje to, że Bóg rozumie, przez co przechodzimy, gdy stajemy w obliczu pokusy. Gdyby Jezus nie cierpiał tak jak my, moglibyśmy myśleć, że Bóg wymaga zbyt wiele. Ale życie Jezusa dowodzi, że Bóg rozumie i współczuje, ale wciąż nie ma usprawiedliwienia dla grzechu.

Jezus był jedynym człowiekiem, jaki kiedykolwiek żył, nie popełniając nawet jednego grzechu, więc jest jedynym, który naprawdę zasługuje na to, by być uznanym za sprawiedliwego przed Bogiem. Później przekonamy się, że to bezgrzeszne życie było konieczne, aby był On doskonałą ofiarą za nasze grzechy.[Por. Mat 10:25]

Jego nauczanie

Nie spędzimy tutaj dużo czasu, rozważając konkretną treść nauczania Jezusa, ale możemy zauważyć pewne ogólne punkty na ten temat.

Nauki Jezusa objawiają wolę Boga wobec człowieka.

Mateusza 17: 1-5 – Podczas Przemienienia Bóg ponownie potwierdził, że Jezus jest Jego Synem, więc musimy Go słuchać. Bóg ponownie w cudowny sposób wykazał Swoją Boską aprobatę dla nauki Jezusa.

Mateusza 28: 18-20 – Musimy przestrzegać wszystkich przykazań Jezusa, ponieważ miał on upoważnienie, by rozkazywać ludziom posłuszeństwo.

Nauki Jezusa nie były ludzką opinią ani ludzką mądrością. Byli absolutną wolą Boga. Jezus przyszedł jako Bóg w ciele, aby objawić ludziom przesłanie od Boga [Hebr. 1: 1,2; Dzieje 3: 22.23]

Nauki Jezusa są niezbędne dla naszego zbawienia.

Jana 6: 63,68 – Słowa Jezusa to duch i życie. On ma słowa życia wiecznego.

Jana 14: 6 – On jest drogą do Ojca. Nikt nie może przyjść do Ojca inaczej niż przez Niego.

Dzieje 4:12 – Nikt oprócz Niego nie może zapewnić zbawienia.

Nauki Jezusa nie są opcjonalne. Musimy ich przyjąć i być im posłusznymi, zarówno dlatego, że pochodzą od Boga, jak i dlatego, że wskazują nam jedyny sposób na otrzymanie życia wiecznego. Nikt nie powinien mówić, że wierzy w Jezusa, ale nie widzi potrzeby podążania za Jego naukami. Postępowanie zgodnie z naukami Jezusa jest jedynym sposobem na skorzystanie z życia i śmierci Jezusa.[Por. 1 Jana 5: 11,12; Jana 12:48]

Apostołowie i prorocy Jezusa głosili naukę po wniebowstąpieniu.

Łukasza 10:16 – Jezus posłał uczniów, aby głosili Jego wolę, abyśmy mogli być pewni, że mówili prawdę od Boga, tak jak sam Jezus.

Jana 16: 12,13 – W szczególności Jezus posłał Ducha Świętego, aby prowadził ich, aby mówili prawdy, których Jezus nie objawił w ciągu swego życia, ponieważ czas nie był jeszcze właściwy. Ale cała prawda zostanie objawiona apostołom przez Ducha Świętego.

1 Koryntian 14:37 – Duch Święty prowadził tych ludzi, aby mówili i spisywali wolę Bożą. W rezultacie słowo pisane, które mamy dzisiaj w Nowym Testamencie, stanowi samo przykazanie samego Jezusa.

Jezus nie tylko przemawiał w imieniu Boga, ale także umożliwił Swoim apostołom i prorokom przemawianie w imieniu Jego i Boga. Ty i ja możemy poznać wolę Boga wobec nas dzisiaj poprzez przesłanie napisane przez tych natchnionych ludzi.

[Por. Mat. 10: 19,20; Dz 1: 8; 2 Tymoteusza 3: 16,17]

Aby skorzystać z nauki Jezusa, musimy w nią wierzyć i być jej posłuszni.

Mateusza 7: 21-27 – Aby wejść do królestwa niebieskiego, nie wystarczy po prostu uwierzyć w Jezusa, a nawet wyznać Go jako „Pana”. Musimy także być posłuszni woli Ojca, którą objawił Jezus. Aby być naprawdę mądrym, musimy zarówno słuchać, jak i postępować zgodnie z naukami Jezusa.

Marka 16: 15,16 – Jezus powiedział, że Jego ewangelia musi być głoszona wszystkim. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony. Ale ten, kto nie wierzy, zostanie potępiony.

Hebrajczyków 5: 9 – Jezus jest autorem wiecznego zbawienia dla wszystkich, którzy są Mu posłuszni.

Ci, którzy naprawdę wierzą w Jezusa, muszą nie tylko wierzyć w Jego cudowne narodziny i bezgrzeszne życie, muszą także wierzyć, że był On Synem Bożym i Boskim rzecznikiem Boga. I musimy uznać naszą potrzebę uwierzenia i posłuszeństwa Jego naukom jako jedynej drodze do otrzymania życia wiecznego. Jego nauki zostały nam objawione w Piśmie Świętym.

[Zobacz także Jana 8: 24,31,32; Łukasza 6:46; 2 Jana 9; Rzym. 6: 17,18.]

Jego dowody

Skąd wiemy, że twierdzenia o Jezusie w Biblii są naprawdę prawdziwe? Każdy może twierdzić, że pochodzi od Boga lub przemawia w imieniu Boga. Jaki jest dowód? Z wielu dostępnych dowodów rozważymy tylko dwie kategorie.

Jezus spełnił proroctwo Starego Testamentu.

Twierdzi, że Jezus spełnił proroctwo

Łukasza 24: 25–27, 44 – Jezus potwierdził, że wydarzenia w Jego życiu spełniły proroctwo Starego Testamentu.

1 Koryntian 15: 1-4 – Apostołowie Jezusa potwierdzili także, że Jego życie wypełniło się proroctwem.

Ludzie mogą szczegółowo przewidzieć odległą przyszłość, tylko jeśli Bóg ich poprowadzi. Jeśli więc ludzie szczegółowo przewidują, że ktoś stanie się władcą ludu Bożego i natchnionym rzecznikiem Boga, a następnie ktoś przyjdzie i spełni te proroctwa, musimy stwierdzić, że ta osoba naprawdę pochodzi od Boga. Powinniśmy więc słuchać Jego przesłania.

[Por. Jana 5:39; Dzieje 2: 25–36; 3: 18–26; 10:43; 13: 27–39; itp.]Kilka przykładów proroctw, które Jezus spełnił:

** Urodzony w Betlejem (por. Micheasz 5: 2 do Mat. 2: 1-6)

** Potomek Dawida (por. Jer. 23: 5 do Dz 13: 22,23)

** Prorok od Boga (por. Pwt 18: 17-19 do Dz 3: 20-23)

** Poprzednik, który przygotuje swoją drogę (por. Iz. 40: 3,4 do Łukasza 3: 2-5)

** Śmierć przez ukrzyżowanie za winy innych (por. Ps. 22: 16-18; 34:20; Iz. 53: 4-12 do Jana 19: 18-37 i 1 Piotra 2: 21-25).

** Zmartwychwstanie (Ps. 16:10 por. Dz 2, 24-32)

Jezus czynił cuda, w tym zmartwychwstanie.

Cuda Jezusa dowiodły, że pochodzi od Boga.

Cuda czasami osiągały różne cele, ale jedynym celem zawsze dokonanym przez cuda Jezusa było wykazanie, że Bóg działał przez Niego.

Jana 5:36 – dzieła Jezusa świadczyły, że był od Boga.

Dzieje 2:22 – Jezus został potwierdzony przez Boga przez cuda.

Jana 20: 30,31 – Nie widzieliśmy dziś cudów, ale na podstawie świadectwa naocznych świadków Pisma Świętego, że Jezus dokonał cudów.

[Por. Jana 11: 47,48; 4:48.]Przykłady cudów, które potwierdzają, kim jest Jezus

Czytaliśmy już o niektórych z tych cudów:

** Narodziny dziewicy – Matt. 1: 18–25; Łukasza 1: 26-35

** Świadectwo Boże o Jego chrzcie i Przemienieniu Pańskim – Mat. 3: 13–17; 17: 1-5

** Wskrzeszanie umarłych – Jana 11: 17-44

** Chodzenie po wodzie i uspokojenie burzy – Matt. 14: 22–33; 8: 23–27

** Karmienie tysięcy kilkoma bochenkami i rybami – Mat. 14: 13–21; 15: 32–39

** Zmartwychwstanie – Rzym. 1: 4

Bóg celowo zaplanował, aby Jezus przedstawił dowody wystarczające, aby każdy uczciwy człowiek przekonał się, kim naprawdę jest Jezus. Jeśli chcesz poznać ważność biblijnych twierdzeń o Jezusie, musisz rozważyć dowody z uczciwą chęcią poznania prawdy.

Oto historia życia Jezusa. Czy wierzysz, że ta historia jest prawdziwa? Czy lubisz opowiadać tę historię innym? Jakie wysiłki podjęliście, aby dać innym możliwość usłyszenia i uwierzenia?

Śmierć Jezusa, pogrzeb, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie

Przepowiedziana śmierci i zmartwychwstania Jezusa

Dowiedzieliśmy się, że wypełnione proroctwo i cuda Jezusa są dwoma największymi dowodami na to, że On naprawdę był od Boga. Najważniejszym z cudów, które miały miejsce, było Jego zmartwychwstanie. Gdyby Jezus naprawdę powstał z martwych, byłoby to niesamowite. Ale jeszcze bardziej zdumiewający jest fakt, że Jego zmartwychwstanie zostało przepowiedziane przed czasem.

PRZEPOWIEDNIA ze Starego Testamentu

Łukasza 24: 44-46 – Jezus wyjaśnił, że Jego zmartwychwstanie spełniło się z przepowiedniami proroków.

Dzieje 13: 34-38 – Na przykład Dawid przewidział tego, którego ciało nie zobaczy skażenia, a jego dusza nie pozostanie w Hadesie. Może to być prawdą tylko wtedy, gdy powstanie się z martwych.

Izajasza 53: 7-12 – Umrze, ale „ujrzy swoje nasienie, przedłuży swe dni” (w. 10). Jak to może być? Tylko przez zmartwychwstanie.[Por. 1 Kor. 15: 1-4; Dzieje 2: 23–31; 17: 2,3.]

Przepowiednie Jezusa

Jana 2: 18-22 – Jezus przewidział, że Żydzi zniszczą Jego ciało (świątynię), ale odbuduje je w ciągu trzech dni.

Mateusza 16:21 – Jezus wyraźnie powiedział uczniom, że zostanie zabity i zmartwychwstanie trzeciego dnia.

Wyobraź sobie człowieka, który dokonuje takiej prognozy. Gdyby był oszustem, krótko po jego śmierci wszyscy wiedzieliby, że był fałszywy. Ale Jezus przepowiedział; i zamiast stracić swoich naśladowców, zobaczymy, że wielu ludzi zeznało, że osobiście widzieli Go żywego po śmierci.

[Por. Mat. 17: 9,23; 20:19; 26:32; 27:63; Mk. 8:31; 9: 9,10,31; 10:34; 14:28; Łukasza 18:33; 24: 4-7.]

Zdrada i aresztowanie

Mateusza 26: 1-4,14-16 – Żydowscy przywódcy postanowili zabić Jezusa. Judasz, jeden z uczniów Jezusa, był także złodziejem. Zgodził się zdradzić Jezusa swoim wrogom za trzydzieści srebrników.

Mateusza 26: 36-41 – Po nauczeniu swoich uczniów, jak uczestniczyć w Wieczerzy Pańskiej na pamiątkę śmierci, Jezus udał się do Getsemane. Tam modlił się, aby mógł uniknąć cierpienia krzyża, ale mimo to był gotów być posłusznym woli Ojca.

Mateusz 26: 47-56 – Judasz przyprowadził żołnierzy, aby schwytali Jezusa i pokazał żołnierzom, którego mężczyznę mają aresztować, całując Go. Kiedy Jezus nie pozwolił, aby Jego uczniowie Go bronili, wszyscy Go opuścili i uciekli. Później Piotr zaparł się Go trzy razy, tak jak wcześniej Jezus przewidział.

Większość z nas może sobie tylko wyobrazić, jak straszne było to. Ale jeśli kiedykolwiek miałeś przyjaciela, który odwrócił się od ciebie, masz niewielki smak tego, czego doświadczył Jezus. Opuścił radości Nieba, przyszedł na ziemię i spędził lata nauczając Swych uczniów. Kiedy jednak wydawało się, że Jego wrogowie zamierzają Go pokonać, jeden z Jego uczniów zdradził Go za pieniądze, inny trzykrotnie zaparł się Go, a wszyscy inni Go opuścili. A jednak przyjął to wszystko, aby mógł zbawić ich i nas od grzechu.

Próby i ukrzyżowanie

Nie będziemy omawiać wszystkich szczegółów, ale rozważymy niektóre dowody na to, że Jezus był niewinny i nie zasługiwał na śmierć.

Mateusza 26: 57-67 – W procesach żydowskich przywódcy żydowscy szukali podstaw do zabicia Jezusa, ale nie mogli znaleźć ważnego dowodu nawet przy pomocy wielu fałszywych świadków. W końcu skazali Go za bluźnierstwo, ponieważ twierdził, że jest Chrystusem. Łatwo było jednak udowodnić, że twierdził, że jest Chrystusem. Pytanie brzmiało: czy roszczenie było prawdziwe czy fałszywe? Żydzi nawet tego nie rozważali. Po prostu zignorowali wszystkie dowody, że był Chrystusem i skazali Go za bluźniercze twierdzenie!

Mateusza 27: 3-5 – Judasz przyznał, że zdradził niewinną osobę i powiesił się.

Łukasza 23: 1-11 – Jezus został zabrany przed rzymskiego namiestnika Piłata , gdzie Żydzi oskarżyli Jezusa, że ​​naucza ludzi, aby nie oddawali hołdu Cezarowi, pomimo tego, że wiedzieli, że naprawdę nauczał czegoś wręcz przeciwnego (Mat. 22:15 -21).

Łukasza 23: 8-11 – Piłat posłał Jezusa do Heroda , który go wyśmiewał i odesłał z powrotem do Piłata. Piłat (w. 13-16) powiedział następnie ludowi, że ani on, ani Herod nie znaleźli żadnej winy Jezusa godnej śmierci.

Mateusza 27: 15-26 – Piłat wielokrotnie twierdził, że Jezus był niewinny i próbował Go uwolnić, ale Żydzi odmówili. Żona Piłata przesłała mu wiadomość, że wiedziała, że ​​Jezus był niewinny. Ale Żydzi powiedzieli, że oni i ich dzieci poniosą odpowiedzialność za Jego śmierć, więc Piłat wezwał Jezusa do ukrzyżowania.

Mateusz 27: 27-54 – Przeczytaj relację Mateusza o prawdziwym ukrzyżowaniu.

Jan 18: 31-34 dodaje, że bok Jezusa został przebity włócznią, aby zagwarantować, że umarł.

Tak więc nikt nigdy nie udowodnił, że Jezus jest winny jakiegokolwiek wykroczenia. Jego zdrajca, dwóch Jego sędziów (Piłat i Herod), a nawet żona jednego z sędziów, ogłosili Go niewinnym. A jednak został ukrzyżowany jako przestępca.

Pogrzeb

Mateusz 27: 57-60 – Uczniowie Jezusa przygotowali ciało do pogrzebu i umieścili je w grobie jaskiniowym Józefa z Arymatei.

Mateusz 27: 62-66 – Żydzi pamiętali, że Jezus obiecał powstać z martwych. Więc za zgodą Piłata uszczelnili kamień nad wejściem i umieścili strażników na zewnątrz, aby upewnić się, że ciało nie opuści grobowca.

Przyczyny śmierci

W końcu wszyscy umierają. Dla wielu ludzi śmierć Jezusa może nie wydawać się niezwykła. Ale Jego była najważniejszą śmiercią, jaka kiedykolwiek miała miejsce. W rzeczywistości jest to niezbędne dla naszego zbawienia.

Hebrajczyków 2: 9 – Jezus skosztował śmierci za każdego człowieka. Nie umarł za swoje grzechy – nie miał żadnych grzechów.  Jezus umarł za nasze grzechy.

1 Piotra 2:24 – On poniósł nasze grzechy na krzyż, abyśmy mogli żyć w prawości. On był ofiarą. Był bezgrzesznym Synem Bożym umierającym jako kara dla tych z nas, którzy byli winni, abyśmy mogli uwolnić się.

Rzymian 5: 6-9 – Byłoby wspaniale znaleźć kogoś, kto chciałby oddać swoje życie w miejscu sprawiedliwej osoby, ale Jezus umarł za nas, gdy byliśmy grzesznikami.

2 Koryntian 5:21 – Nie popełnił grzechu, ale został stworzony za grzech w naszym imieniu. Dlatego tak ważne było, aby Jezus żył bezgrzesznym życiem. Gdyby zgrzeszył, musiałby zostać ukarany za swoje grzechy. Ale ponieważ żył bezgrzesznym życiem i nie zasługiwał na śmierć, mógł cierpieć za innych, którzy zasługiwali na śmierć.

Choć to wszystko jest zdumiewające, jeszcze bardziej zdumiewające jest uświadomienie sobie, że przyszedł na ziemię, wiedząc, że będzie musiał umrzeć za grzechy innych. Stwórca przyjął formę tego, co stworzył, aby cierpieć jako ofiara, aby ocalić swoje własne stworzenia. Gdyby Jezus nie umarł, żadnemu z nas nie można by wybaczyć grzechów. Wszyscy musielibyśmy umrzeć za własne grzechy (Rzym. 6:23). Możemy być zbawieni tylko dlatego, że Jezus umarł za nas.[Por. Jan 3:16; Rzym 4:25; 1 Jana 4: 9; itp.]

Zmartwychwstanie i pojawienia się

1 Koryntian 15: 16,17 – Gdyby Jezus umarł bez zmartwychwstania, Szatan byłby zwycięzcą. On pokonałby Jezusa, a my wszyscy wciąż bylibyśmy w naszych grzechach. Aby pokonać szatana i tym samym usprawiedliwić nas, Jezus musiał powstać z martwych.

Mateusza 28: 1-10 – Wszystkie cztery relacje ewangelii potwierdzają, że Jezus został wzbudzony. Wszystkie cztery zapisują relacje naocznych świadków, którzy widzieli Go żywego po Jego śmierci. Różni pisarze rejestrują różne wystąpienia. Żaden pisarz nie podaje pełnej listy wszystkich wystąpień.

1 Koryntian 15: 5-8 – Paweł wymienił kilka pojawień się Jezusa, w tym pojawienie się samemu Pawłowi w drodze do Damaszku.

Jana 20: 24-31 – Ten przykład pokazuje faktyczną, historyczną naturę pojawienia się Jezusa. Tomasz powiedział, że nie uwierzy, że Jezus został wzbudzony, dopóki osobiście nie zobaczy Go żywego. Kiedy Jezus dał mu dowód, Tomasz wyznał mu, że jest „moim Panem i moim Bogiem”. Jan potwierdza, że ​​wszyscy też musimy w to wierzyć, ale nie musimy wierzyć.

Jana 19:35; 20: 30,31; 21:24 – Oto jak możemy uwierzyć. Świadectwo naocznych świadków zostało zapisane w Piśmie Świętym. Ich świadectwo mówi, że Jezus dokonał cudów, umarł i żył ponownie po śmierci.

Rzymian 1: 4 – Bóg udowodnił, że Jezus jest Jego Synem, wzbudzając Go z martwych. Zmartwychwstanie jest najbardziej podstawowym i fundamentalnym ze wszystkich cudów Jezusa. Jedynym sposobem na wybawienie od grzechu jest uwierzenie, że to prawda (Rz 10: 9,10).

Jezus pokazał się żywy przez „wiele dobitnych dowodów” (Dz 1: 3). Co zrobisz z tym dowodem? [Hebr. 2:14; Rzym. 4:25]

Wniebowstąpienie i ustanowienie Jego Kościoła

Dzieje 1: 2-11 – Jezus ukazywał się uczniom przez okres 40 dni i po rozmowach z nimi na temat swego królestwa Jezus wstąpił do nieba. Aniołowie obiecali, że pewnego dnia powróci w ten sam sposób.

Królestwo było głównym tematem nauczania Jezusa. Obiecał zbudować Swój kościół, który jest Jego duchowym królestwem (Mat. 16: 18,19). Powiedział, że to królestwo przyjdzie z mocą za życia Jego uczniów (Mk 9: 1). Tutaj obiecał, że moc nadejdzie, gdy Duch Święty przyjdzie zaledwie kilka dni później.

Dzieje Apost 2: 29-38 – Duch Święty przyszedł do Jerozolimy w dniu Pięćdziesiątnicy. Dało to apostołom moc mówienia innymi językami (w. 1-4). Piotr głosił, że Jezus jest teraz na tronie Dawida jako Pan i Chrystus. Ale aby to zrobić, Jezus musiał powstać z martwych.

Aby zostać zbawionym od naszych grzechów, musimy wierzyć w Jezusa jako naszą ofiarę i naszego Pana, i musimy żałować za grzechy i zostać ochrzczeni. Tych, którzy to czynią, dodaje się do kościoła Jezusa (werset 47), który jest Jego królestwem (Kol. 1: 13,18).

Filipian 2: 9-11 – Ponieważ Jezus dokonał wszystkich tych wielkich dzieł w naszym imieniu, Bóg wywyższył Go do pozycji honoru i autorytetu, ponad wszelkie inne autorytety (Ef. 1: 21-23). Aby zostać zbawionym, musimy poddać się Jego władzy i wyznać Jego wielkość.

Wniosek

Oto historia ziemskiego życia, śmierci i zmartwychwstania Jezusa.

Ale to nie koniec TEJ historii. Jezus powróci!

Mateusza 25: 31-46 – Kiedy Jezus wstąpił, anioły powiedziały, że wróci. Nie powróci, aby zacząć rządzić jako król; Zaczął rządzić jako Król, kiedy wstąpił, i będzie kontynuował rządzenie, aż przyjdzie ponownie (1 Kor. 15: 21-26). Powróci jako nasz sędzia, aby wynagrodzić nas za to, jak Mu służymy. Ci, którzy wiernie służą, otrzymają życie wieczne; ci, którzy nie służą, otrzymają wieczną karę (w. 41,46).

Dzieje 17: 30,31 – Aby przygotować się na ten sąd, musimy żałować za nasze grzechy. Pokuta oznacza „musimy zmienić zdanie” na temat grzechu, decydując się odwrócić od niego i żyć dla Jezusa. Jak dowiedzieliśmy się wcześniej, musimy wyznać Chrystusa i przyjąć chrzest, aby Jego krew mogła nam wybaczyć, a następnie żyć wiernym życiem.

Historia Jezusa jest największą historią, jaką kiedykolwiek opowiedziano.

Lekcja, której możemy się nauczyć z tej historii, jest taka, że ​​Jezus jest naszym Stwórcą, Zbawicielem i Mistrzem. To, jak ty i ja zareagujemy na tę historię, określi nasze wieczne przeznaczenie. Mamy wybór, aby Mu służyć i otrzymać życie wieczne lub odmówić Mu służenia i otrzymania wiecznej kary.

To (bardzo krótka) jest historia Jezusa. Czy lubisz słuchać tej historii? Czy lubisz opowiadać historie? Jeśli rozumiesz, wierzysz i doceniasz to, co Jezus dla ciebie zrobił, musisz zobowiązać się Mu służyć. Następnie musisz opowiedzieć tę historię innym. Jaki jest Twój wybór?

Kim jest Jezus Chrystus?

Kim jest Jezus Chrystus? być może największe pytanie dla wszystkich ludzi na świecie. Ale dla mnie było to bardzo proste: On jest moim Panem, moim Zbawicielem i moim Pasterzem. Ale w skrócie chcę się o Nim podzielić, więc mam nadzieję, że mogę Go wam przedstawić.

1. Kim jest Jezus Chrystus? Jakie było życie Jezusa?

W przeciwieństwie do innych ludzi, Jezus żył w niebie jako osoba duchowa, zanim narodził się na ziemi (Jan 8:23). Był pierwszym stworzeniem Boga i pomógł w stworzeniu wszystkich innych rzeczy. Jest jedynym stworzonym bezpośrednio przez Jehowę i dlatego jest odpowiednio nazywany Bożym „jednorodzonym” Synem. (Jan 1:14) Jezus służył jako rzecznik Boga, dlatego też nazywa się go „Słowem” – odczytaj Przysłów 8:22, 23, 30; Kolosan 1:15, 16.

2. Kim jest Jezus Chrystus? Dlaczego Jezus przyszedł na ziemię?

Bóg zesłał swego Syna na ziemię, przenosząc jego życie z nieba do łona dziewicy Żydówki o imieniu Maryja. Więc Jezus nie miał ludzkiego ojca. (Łukasza 1: 30-35) Jezus przyszedł na ziemię (1), aby nauczać prawdy o Bogu (2), aby dać nam przykład, jak pełnić wolę Bożą, nawet gdy mamy trudności, i (3) dać jego doskonałe życie jako „okup” (odczytaj Mateusza 20:28).

3. Kim jest Jezus Chrystus? Dlaczego potrzebujemy okupu?

Okup to cena zapłacona za uwolnienie osoby od groźby śmierci. (Wyjścia 21:29, 30). Śmierć i starość nie były częścią pierwotnego zamierzenia Boga wobec ludzkości. Skąd to wiemy? Bóg powiedział pierwszemu człowiekowi, Adamowi, że jeśli popełni to, co Biblia nazywa „grzechem”, umrze. Gdyby więc Adam nie zgrzeszył, nigdy by nie umarł. (Rodzaju 2:16, 17; 5: 5). Według Biblii śmierć „wkroczyła” do świata ludzkości przez Adama. W ten sposób Adam przekazał wszystkim potomkom grzech i jego karę, śmierć. Potrzebujemy okupu, aby uwolnić nas od kary śmierci, którą odziedziczyliśmy po Adamie (odczytaj Rzymian 5:12; 6:23. Kto mógłby zapłacić okup, aby uwolnić nas od śmierci? Kiedy umieramy, płacimy karę tylko za nasze własne grzechy. Żaden niedoskonały człowiek nie może zapłacić za grzechy innych (odczytaj Psalm 49: 7-9).

4. Kim jest Jezus Chrystus? Dlaczego Jezus umarł?

W przeciwieństwie do nas Jezus był doskonały. Więc nie musiał umrzeć za swoje grzechy – nigdy nie popełnił żadnego. Zamiast tego Jezus umarł za grzechy innych. Bóg wyraził niezwykłą miłość do ludzkości, wysyłając swego Syna, aby umarł za nas. Jezus okazał nam także miłość, okazując posłuszeństwo Ojcu i oddając życie za nasze grzechy (odczytaj Jana 3:16; Rzymian 5:18, 19.

5. Kim jest Jezus Chrystus? Co Jezus teraz robi?

Na ziemi Jezus leczył chorych, wskrzeszał umarłych i ratował ludzi w niebezpieczeństwie. W ten sposób zademonstrował, co zrobi w przyszłości dla wszystkich posłusznych ludzi. (Mateusza 15:30, 31; Jana 5:28). Po śmierci Jezusa Bóg przywrócił mu życie duchowe. (1 Piotra 3:18). Następnie Jezus czekał po prawicy Boga, aż Jehowa da mu moc rządzenia królem nad całą ziemią. (Hebrajczyków 10:12, 13). Teraz Jezus rządzi jako Król w niebie, a jego naśladowcy ogłaszają tę dobrą nowinę na całym świecie (odczytaj Daniela 7:13, 14; Mateusza 24:14. Wkrótce Jezus użyje swojej mocy jako Króla, aby położyć kres wszelkim cierpieniom i tym, którzy je powodują. Wszyscy, którzy okażą wiarę w Jezusa, będąc Mu posłuszni, będą cieszyć się życiem w raju na ziemi (odczytaj Psalm 37: 9-11).

„A świat przemija wraz z jego pożądliwością; ale kto wykonuje wolę Bożą, trwa na wieki”

” Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie! Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia* nie pochodzi od Ojca, lecz od świata.  Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki. „

(1 Jana 2: 15–17)

Tekst zaczyna się od polecenia – jest to jedyne polecenie w tekście, a zatem prawdopodobnie główny punkt. Wiersz 15a: „ Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie! ” Cała reszta w tekście jest argumentem lub zachętą, dlaczego nie powinniśmy kochać świata.

JANA 2: 15-17

Apostoł Jan zapewnia prawdziwych wierzących o ich wierze. Zapewnił ich, że ich grzechy zostały odpuszczone, oni naprawdę poznali Boga, odnaleźli zwycięstwo nad złym, byli silni w wierze, a Słowo Boże było w nich. Teraz Jan szybko przechodzi do działania. Chciał ich zapewnić o zbawieniu i adopcji przez Boga, ale mając to na uwadze, chciał także ostrzec ich przed zbliżającymi się niebezpieczeństwami, jakie napotkali z powodu ich wiary, i pouczyć ich, jak mogą pozostać silni w Chrystusie.

W wierszu 15 daje im mocne polecenie, a następnie w wierszach 16-17 wyjaśnia, dlaczego je wydał. Polecenie brzmi: „Nie kochaj świata ani rzeczy, które należą do świata”.

Definiowanie „świata”

Kiedy Jan używa tutaj terminu „świat”, ma na myśli coś konkretnego. Nie mówi o świecie fizycznym – ziemi. Nie mówi też o ludzkim świecie. Oczywiście wiemy, że Bóg kocha obie te rzeczy – stworzył świat i ogłosił, że było to dobre, a Jan mówi nam w Ewangelii Jana 3:16, że Bóg kocha świat (mówiąc o wszystkich ludziach świata). Kiedy więc Jan używa tutaj słowa „świat”, używa go w odniesieniu do systemu. Podobnie jak komentator sportowy mówi o „świecie sportu”, a prezenter wiadomości może odnosić się do „świata polityki”, Jan odnosi się do systemu światowego. W szczególności odnosi się do niewidzialnego systemu duchowego szatana, który jest przeciwny Bogu. „Świat” w Biblii jest szatańskim systemem który przeciwstawia się dziełu Chrystusa na ziemi.

„Jeśli kochasz świat, on przeminie i zabierze Cię ze sobą”

Efezjan 2: 1-3  „ I wy byliście umarłymi na skutek waszych występków i grzechów,  w których żyliście niegdyś według doczesnego sposobu tego świata, według sposobu Władcy mocarstwa powietrza, to jest ducha, który działa teraz w synach buntu.  Pośród nich także my wszyscy niegdyś postępowaliśmy według żądz naszego ciała, spełniając zachcianki ciała i myśli zdrożnych. I byliśmy potomstwem z natury zasługującym na gniew, jak i wszyscy inni.

Efezjan 6: 11-12Obleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła. Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich

1 Jana 5:19  „ Wiemy też, że należymy do Boga, natomiast cały ten zepsuty świat jest poddany władzy szatana.”

Jana 15: 18-19Jeżeli was świat* nienawidzi, wiedzcie, że Mnie pierwej znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi.

2 Koryntian 4: 4dla niewiernych, których umysły zaślepił bóg tego świata*, aby nie olśnił ich blask Ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga*.

Chrześcijanin rozumie, że kiedy oddał Chrystusowi kontrolę nad swoim życiem, stałeś się nowym stworzeniem (2 Kor. 5:17) i otrzymałeś nowe obywatelstwo w niebie (Filip. 3:20). Nie jesteście z tego świata i nie macie nic wspólnego ze złem, które szatan napełnił ten świat. Jesteśmy zdecydowanie zbyt naiwni i odrętwiali wobec subtelnych narzędzi, których używa Szatan, aby wbić klin między nas a naszego Zbawiciela. Jan ostrzega nas tutaj, abyśmy mogli się obudzić i rozpoznać niewiarygodne niebezpieczeństwo, na jakie narażamy się każdego dnia.

Jan mówi nam, abyśmy nie kochali świata, i podaje nam dwa powody. Po pierwsze, werset 16 mówi, że „… wszystko, co należy do świata… nie pochodzi od Ojca”. Musimy zrozumieć, że świat walczy o naszą miłość i nie możemy jednocześnie kochać zarówno świata, jak i Ojca . Są to diametralnie przeciwstawne siły. Nie możemy kochać obu, ponieważ są w opozycji.  Jak powiedział Jezus: „Nikt nie może dwom panom służyć; bo albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował, albo poświęci się jednemu, a drugim będzie gardzić. Nie możesz służyć Bogu i pieniądzom ”( Mt 6:24 ).  Jeśli kochamy jednego, musimy nienawidzić drugiego. Jan mówi w wersecie 15: „Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości do Ojca”.

Co to znaczy dla nas kochać świat? Jan pisze nam o tym za pomocą trzech opisów zawartych w wersecie 16. Odnosi się do „… pożądania ciała, pożądania oczu i dumy z własnego stylu życia…” Są to trzy schematy, których Szatan używa do zwodenia ludzi . Posłużył się nimi gdy zwodził Ewę w Ogrodzie Edenu (Rdz 3: 6). Szatan ma tę samą starą, zmęczoną strategię, której używał od czasu Stworzenia, a jednak wciąż się w tym zakochujemy. Chcę więc, abyśmy poświęcili trochę czasu na przyjrzenie się każdemu z tych metod szatana, abyśmy mogli nauczyć się, jak inteligentniej z nim walczyć.

Żądza ciała

„Żądza ciała” obejmuje wszystko, co przemawia do upadłej natury człowieka. Ciało odnosi się do „perspektywy zorientowanej na siebie, która dąży do swoich celów w samowystarczalnej niezależności Boga” i w samowystarczalnej niezależności bliźniego. Ciało staje się nie tylko podstawą buntu przeciwko Bogu i pogardy dla Jego prawa, ale obejmuje także wszystko, co materialistyczne, egocentryczne, wyzyskujące i samolubne. U podstaw rasizmu, seksizmu, miłości do niesprawiedliwości, pogardy dla biednych, lekceważenia słabych i bezradnych oraz wszelkich niesprawiedliwych praktyk. Paweł ostrzega nas przed spędzaniem czasu z ludźmi takimi jak ten w Liście do Rzymian 16: 17-18, kiedy mówi: „Teraz wzywam was, bracia, abyście uważali na tych, którzy powodują niezgody i przeszkody sprzeczne z nauką, której się nauczyliście. Unikaj ich, albowiem tacy ludzie nie służą naszemu Panu Chrystusowi, lecz własnym apetytom. Oszukują serca niczego niepodejrzewających płynną rozmową i pochlebnymi słowami.

Bóg dał człowiekowi pewne pragnienia, które są dobre. Głód, pragnienie, znużenie i seks są same w sobie dobre. Nie ma nic złego w jedzeniu, piciu, spaniu lub cieszeniu się małżonką fizycznie. Lecz kiedy natura ciała kontroluje te rzeczy, stają się grzesznymi „pożądliwościami”. Głód nie jest zły, ale obżarstwo jest grzeszne. Pragnienie nie jest złe, ale pijaństwo jest grzechem. Sen jest darem Boga, ale lenistwo jest haniebne. Seks jest cennym darem Boga, jeśli jest właściwie stosowany; ale niewłaściwie użyte staje się niemoralne. Tak działa system świata – odwołuje się do naszych normalnych apetytów i kusi nas do zaspokojenia ich w niedopuszczalny sposób.

Żądza oczu

Żądza ciała odwołuje się do zepsutego apetytu naszej starej natury, kusząc nas do grzesznych sposobów. Pożądanie oczu działa jednak w bardziej wyrafinowany sposób. Żądza oczu obejmuje przyjemności, które zadowalają wzrok i umysł. Podstawową myślą lub motywacją pożądania oczu jest chciwość i pragnienie rzeczy. Dla Ewy widok na zakazane drzewo było rozkoszą dla oczu. Żądza Dawida wobec Batszeby jest kolejnym mocnym przykładem, który doprowadził do wielkiego grzechu. Achan (Jozuego 7) przyniósł klęskę armii Jozuego z powodu pożądania jego oczu. Bóg nakazał armii, aby nie wzięła z sobą łupów wojennych, ale Achan nie posłuchał. Zobaczył kawałek ubrania i pieniądze leżące na ziemi, wziął je dla siebie i ukrył wśród swoich rzeczy, myśląc, że nikt nie będzie wiedział.

Musimy zdać sobie sprawę z tego, że nasze oczy są bramą do naszych umysłów. Jaki jest najszybszy sposób, aby wpłynąć na nasze myślenie i kusić nas? Umożliwiając nam zobaczenie kuszących rzeczy. Pamiętajcie, że Szatan przebiera się za anioła światłości (2 Kor. 11:14). W Ezechiela 28: 12-15 Bóg przekazał Ezechielowi wiadomość dla ziemskiego króla, który był ziemską personifikacją satanistycznego dzieła. Posłuchaj, jak to opisuje Szatana:

„…Byłeś odbiciem doskonałości, pełen mądrości i niezrównanie piękny. 13.Mieszkałeś w Edenie, ogrodzie Bożym; okrywały cię wszelkiego rodzaju szlachetne kamienie: rubin, topaz, diament, tarszisz, onyks, beryl, szafir, karbunkuł, szmaragd, a ze złota wykonano okrętki i oprawy na tobie, przygotowane w dniu twego stworzenia. 14.Jako wielkiego cheruba opiekunem ustanowiłem cię na świętej górze Bożej, chadzałeś pośród błyszczących kamieni. 15.Byłeś doskonały w postępowaniu swoim od dni twego stworzenia, aż znalazła się w tobie nieprawość.

Szatan nie jest głupią, brzydką czerwoną postacią z rogami – jest w stanie przedstawić siebie i swoje złe drogi jako piękne i pociągające, dlatego musimy być wystarczająco mądrzy, aby rozpoznać jego oszustwo. Paweł powiedział Tymoteuszowi, jak będzie wyglądało oszustwo szatana w rzeczywistości w 2 Tymoteusza 3: 1-5, mówiąc: „… A wiedz o tym, że w dniach ostatnich nastaną chwile trudne. 2 * Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, wyniośli, pyszni, bluźniący, nieposłuszni rodzicom, niewdzięczni, niegodziwi, 3 bez serca, bezlitośni, miotający oszczerstwa, niepohamowani, bez uczuć ludzkich, nieprzychylni, 4 zdrajcy, zuchwali, nadęci, miłujący bardziej rozkosz niż Boga. 5 Będą okazywać pozór pobożności, ale wyrzekną się jej mocy.„Skąd wiemy, czy szatan zwodzi nas pożądaniem oczu? Wiemy, że stara się nas oszukać, jeśli jesteśmy zaangażowani w rzeczy związane z tymi opisami bezbożności. Jeśli oglądasz programy telewizyjne lub filmy, które dotyczą tych rzeczy, zaczniesz mieć te same pragnienia. Jeśli pozwolicie, aby wasze oczy, uszy i umysł wypełniły się grzesznymi rzeczami, staniecie się odrętwiali wobec grzechu, a wasza miłość do rzeczy Bożych i samego Boga zmaleje.

Styl życia

Trzecim na liście pułapek szatana jest „duma życia”. Od samego początku ludzie próbowali prześcigać się nawzajem w swoich wydatkach i zdobywaniu. Chlubna duma życia motywuje wiele z tego, co ludzie robią. Dlaczego tak wielu ludzi kupuje domy, samochody, urządzenia i szafy, na które tak naprawdę nie stać? Ponieważ chcą zaimponować innym. Chcą, aby ludzie myśleli, że są zamożni lub odnoszą sukcesy. Jeśli moja reputacja lub mój wizerunek publiczny są dla mnie ważniejsze niż chwała Boga czy dobro innych, duma życia stała się przedmiotem mego kultu. Nasza duma z życia znajduje odzwierciedlenie w ważnych symbolach statusu. Kiedy identyfikujemy się pod względem stopni, rocznego dochodu, samochodów, wielkości naszego domu, dzielnicy, w której mieszkamy, wielkości naszego konta bankowego itp., Stajemy się ofiarą dumy życia. Szatan chce, abyśmy odnaleźli naszą tożsamość w czymkolwiek innym niż w naszej relacji z Bogiem i kiedy odniesie on taki sukces; nasze serca szukają wartości w rzeczach, które nigdy nas nie utrzymają.

Subtelność szatana

Pozwól, że powiem ci coś o ogromnym znaczeniu: żaden chrześcijanin nie staje się nagle światowy. Światowość to bardzo subtelny i stopniowy proces – powolny zanik. Najpierw szukamy przyjaźni ze światem. Następnie zostajemy zauważeni przez świat, świat pozostawia ślady na jednym lub dwóch obszarach naszego życia. Kiedy tak się dzieje, zaczynamy bardziej przypominać świat i zaczynają nas kochać. W rezultacie dostosowujemy się do świata. Ale Pismo Święte ostrzega nas o tym w kółko:

  • Jakuba 4: 4 – Cudzołożnicy, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem? Jeżeli więc ktoś zamierzałby być przyjacielem świata, staje się nieprzyjacielem Boga.
  • Jakuba 1:27 – Religijność czysta i bez skazy wobec Boga i Ojca wyraża się w opiece nad sierotami i wdowami w ich utrapieniach i w zachowaniu siebie samego nieskalanym od wpływów świata.
  • Rzymian 12: 2 – Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu miłe i co doskonałe.

Konsekwencje są wyraźnie widoczne w życiu Lota (Rdz 13: 5-13; 14: 8-14; 19). Najpierw Lot spojrzał na Sodomę. Potem rozbił swój namiot w kierunku Sodomy na dobrze nawodnionych równinach Jordanu. Potem przeprowadził się do Sodomy. A kiedy Sodoma została schwytana przez wroga, Lot również został schwytany. Był wierzący, ale musiał cierpieć z niewierzącymi grzesznikami tego niegodziwego miasta. A kiedy Bóg zniszczył Sodomę, wszystko, za co żył Lot, poszło w dym!

Zła inwestycja

To prowadzi nas do drugiego powodu, dla którego Jan podał, że nie kocha świata w wersecie 17 – „świat i jego pożądanie przemijają…” Radość, zaangażowanie się i inwestowanie w rzeczy tego świata to straszna inwestycja. Nie tylko powoduje to marnowanie krótkiego i cennego czasu, który Bóg dał wam, aby Mu służyć na ziemi, ale wszystko zostanie zniszczone! Jan przeciwstawia nam dwa sposoby życia – życie na wieczność i życie obecne. 

Aby żyć wiecznie, musimy postępować nie tylko tak, jak mówi Jan, a nie kochać świata, musimy wzrastać w miłości do Jezusa i postanowieniu, by za Nim podążać. Jak musimy żyć? Hebrajczyków 12: 2 mówi: „… odłóżmy na bok każdy ciężar i grzech, który tak łatwo nas usidla. Biegnijmy z wytrwałością w wyścigu, który przed nami stoi, 2 Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na [jego] hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga. Zastanawiajcie się więc nad Tym, który ze strony grzeszników taką wielką wycierpiał wrogość przeciw sobie, abyście nie ustawali, złamani na duchu. ”.

Manasses i Efraim

Jakub błogosławi Synom Józefa

„Potem pobłogosławił Józefa i powiedział:„ Niech Bóg, przed którym wiernie chodzili moi ojcowie  Abraham i Izaak,  Bóg, który był moim pasterzem przez  całe życie do dziś, Anioł, który wyzwolił mnie od wszelkiej krzywdy – niech błogosławi tym chłopcom,  niech będą nazywani moim imieniem  i imionami moich ojców, Abrahama i Izaaka,  i niech znacznie wzrosną  na ziemi. ”

„Nie sądziłem, że jeszcze będę twoją twarz oglądał, a oto Bóg pozwolił mi ujrzeć nawet twe potomstwo! „

(Rodzaju 48:11)

Jakub i wszyscy jego synowie oraz ich rodziny osiedlili się teraz w Egipcie z Józefem, który jest drugim najpotężniejszym człowiekiem w królestwie faraona.

Jakub mieszkał w Egipcie przez 17 lat i miał 147 lat. Jakub (zwany także Izraelem) powiedział do Józefa: „Jeśli teraz znalazłem łaskę w twoich oczach, połóż, proszę, swą rękę pod moje udo i okaż mi lojalną życzliwość i wierność.(Proszę cię, nie pochowaj mnie w Egipcie). I spocznę z moimi ojcami, a ty przenieś mnie z Egiptu i pochowaj mnie w ich grobie”.Toteż on powiedział: „Postąpię zgodnie z twoim słowem”.   Wówczas rzekł: „Przysięgnij mi”. Przysiągł mu więc. Wtedy Izrael upadł twarzą na wezgłowie łoża.”.

Józef zgodził się, a potem otrzymał wiadomość, że jego ojciec umiera. Józef zabrał swoich dwóch synów, Manassesa i Efraima, na spotkanie z Jakubem. Jakub usiadł na łóżku, mówiąc: „ Bóg Wszechmogący ukazał mi się w Luz, w kraju Kanaan, i błogosławiąc mi  powiedział do mnie: Ja uczynię cię płodnym i dam ci tak liczne potomstwo, że rozrośniesz się w wielki naród. Daję też ten oto kraj przyszłemu potomstwu twemu na własność na zawsze ”. (Rodzaju 48:4)Potem Jakub dodał: „Teraz, przyprowadźcie do mnie swoich synów, abym im błogosławił. Wasi dwaj synowie, urodzeni przed moim przybyciem do Egiptu, będą należeć do mnie, tak jak Ruben i Symeon. Ale dzieci, które po nich spłodzicie, pozostaną waszymi ”.

To, co stało się w tym momencie, było bardzo ważne: Jakub adoptował Efraima i Manassesa za swoich własnych synów. Porównuje ich do Reubena i Symeona, dwóch synów, którzy urodzili się pierwsi. Dlaczego to zrobił? Synowie Józefa, Manasses i Efraim, urodzili się w Egipcie od egipskiej matki. Ale kiedy je adoptował, przywiązywał ich do losu rodziny Izraela. Poza tym nadawał im wyższą rangę, od wnuków po synów. Adopcja dwóch najstarszych synów Józefa była częścią podwójnego dziedzictwa, które otrzyma jako pierworodny z rodziny Jakuba. Manasses i Efraim zostaną zaliczeni do dwóch plemion Izraela.

Józef jak najlepiej wykorzystał wizytę swojego ojca, prosząc go, aby pobłogosławił swoich synów. Na początku Jakub ich nie rozpoznał, ponieważ tracił wzrok z powodu swojego wieku, tak jak stało się to z jego ojcem Izaakiem.(Rdz 48: 8-11) Kiedy Izrael zobaczył synów Józefa, powiedział: „Kim oni są?” Józef powiedział do ojca: „To moi synowie, których Bóg mi tu dał”. , „Proszę przyprowdź ich do mnie, abym mógł ich pobogosławić ” . Oczy Izraela zaślepiły się z wiekiem, nie mógł widzieć. Józef przyprowadził ich więc blisko niego, on ich ucałował i objął. I rzekł Izrael do Józefa: „Nie sądziłem, że to możliwe, że ujrzę twoją twarz, a teraz Bóg pozwolił mi ujrzeć nawet twoje nasienie

Gdy przygotowywał swoich synów do otrzymania błogosławieństwa Jakuba, Józef umieścił ich przed sobą w kolejności narodzin.(Rdz 48:13).”Następnie Józef wziął obu, Efraima prawą ręką ku lewicy Izraela, a Manassesa lewą ręką ku prawicy Izraela, i przyprowadził ich blisko niego.

Józef umieścił je w ten sposób z jakiegoś powodu. Starszy musi znajdować się po prawej stronie, a młodszy po lewej. Ale ku zaskoczeniu Józefa Jakub skrzyżował ramiona, aby pobłogosławić młodszego jako pierworodnego. Józef pomyślał, że jego ojciec popełnił błąd, ponieważ nie mógł dobrze widzieć, ale było oczywiste, że to nie był błąd…(Rdz 48: 14-18) „Jednakże Izrael wyciągnął prawą rękę i położył ją na głowie Efraima, chociaż on był młodszy, a lewą rękę na głowie Manassesa. Celowo tak położył swe ręce, gdyż Manasses był pierworodnym. I zaczął błogosławić Józefa i mówić:„Prawdziwy Bóg, przed którym chodzili moi ojcowie, Abraham i Izaak,prawdziwy Bóg, który mnie pasł przez całe moje życie aż po dziś dzień, anioł, który mnie wybawiał z wszelkiego nieszczęścia, niechaj błogosławi tym chłopcom.I niech będzie nad nimi wzywane moje imię oraz imię moich ojców, Abrahama i Izaaka,i niech się rozrosną w liczną rzeszę pośrodku ziemi”. Kiedy Józef zobaczył, że jego ojciec trzyma prawą rękę na głowie Efraima, nie podobało mu się to i próbował ująć rękę ojca, by ją przełożyć z głowy Efraima na głowę Manassesa. I rzekł Józef do swego ojca: „Nie tak, ojcze mój, gdyż ten jest pierworodny. Włóż swą prawicę na jego głowę”. 

Jakub wyraźnie dał do zrozumienia, że ​​kiedy skrzyżował ręce, zrobił to celowo, to nie był błąd.(Rdz 48: 19-20). Ale jego ojciec odmówił i powiedział: „ Wiem, synu mój, wiem. On też stanie się ludem i on też stanie się wielki. Ale mimo to jego młodszy brat stanie się większy niż on, a jego potomstwo będzie w pełni odpowiadać liczebnie narodom ”. Pobłogosławił ich tego dnia, mówiąc:„ Niechaj ci Bóg tak uczyni,jak Efraimowi i Manassesowi!Tak to dał pierwszeństwo Efraimowi przed Manassesem. .

Tym błogosławieństwem, Jakub przepowiedział o roli przywódczej, jaką plemię Ephraim będzie posiadać. To plemię urosło na silne i liczne, i miało przywództwo wśród Izraelitów. Gdy Izrael stał się dwoma królestwami, 10 plemion północy miało za króla kogoś z plemienia Ephraim. Odkąd Ephraim otrzymał pierworodne błogosławieństwo, otrzymał nazwę Izraela. Dlatego dziesięć plemion północy jest znanych w Biblii jako „Dom Izraela”, a dwa plemiona południa, kierowane prze plemię Juda, są znane jako „Dom Judy”

Kiedy adoptował dwóch synów Józefa i włączył ich do plemion Izraela, Jakub ogłosił, że wybrał Józefa jako pierworodnego z prawem do podwójnego dziedziczenia. Jakub musiał się upewnić, że Józef i jego potomkowie nie pozostaną w Egipcie, ale ostatecznie powrócą do Ziemi Obiecanej, gdzie było ich boskie przeznaczenie.(Gen. 48: 21-22). Potem Izrael rzekł do Józefa: „Oto ja umieram, lecz Bóg na pewno dalej będzie z wami i przyprowadzi was z powrotem do ziemi waszych praojców. Ja zaś daję ci o jedną połać ziemi więcej niż twym braciom,zabraną z ręki Amorytów moim mieczem i moim łukiem”.
Jakub wypowiedział te słowa w proroczy sposób, ponieważ nie podbił ziemi mieczem i łukiem, lecz proroczo widział, że jego potomkowie to zrobią.

Hiob

Hiob jest przykładem sprawiedliwego; jest jednym z nich, o którym apostoł Paweł powiedział: „… otacza nas tak wielki tłum świadków” ( Hebrajczyków 12: 1 ) ” i rozpamiętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę.” ( Hebrajczyków 13: 7 ).

„Mówi Pan do szatana: «A zwróciłeś uwagę na sługę mego, Hioba? Bo nie ma na całej ziemi drugiego, kto by tak był prawy, sprawiedliwy, bogobojny i unikający grzechu jak on”

(Księga Hioba 1:8)

 Bóg powiedział o nim: „Nie ma na ziemi nikogo takiego jak on” (Hioba 1:8). I nawet po stuleciach Jehowa nie zmienił zdania — dalej uważał go za jednego z najbardziej prawych ludzi na ziemi (Ezechiela 14:14, 20).

Być może ty też przechodzisz trudne chwile. Jeżeli tak, to przeżycia Hioba mogą cię bardzo pocieszyć. Pomogą ci również lepiej zrozumieć, czym jest nieskazitelność — cecha potrzebna każdemu, kto chce wiernie służyć Bogu. Nieskazitelność okazujemy wtedy, gdy nawet w czasie ciężkich prób pozostajemy całkowicie oddani Bogu i dalej spełniamy Jego wolę. Zobaczmy, czego możemy nauczyć się pod tym względem od Hioba.

O czym Hiob nie wiedział

Wiele wskazuje na to, że dzieje Hioba spisał jakiś czas po jego śmierci wierny sługa Boży Mojżesz. Pod natchnieniem od Boga był on w stanie nie tylko przybliżyć nam zdarzenia, do których doszło na ziemi, ale też wypadki, które w związku z Hiobem rozegrały się w niebie.

Na początku tej relacji dowiadujemy się, że Hiob prowadził satysfakcjonujące, szczęśliwe życie. Mieszkał w krainie Uc, która przypuszczalnie leżała w północnej Arabii. Był człowiekiem zamożnym, znanym i szanowanym. Chętnie dzielił się z potrzebującymi i bronił tych, którzy nie mogli bronić się sami. Miał ze swoją żoną 10 dzieci. Przede wszystkim jednak był to człowiek, który bardzo cenił sobie więź z Bogiem. Z całych sił starał Mu się podobać, tak jak kiedyś jego dalecy krewni Abraham, Izaak, JakubJózef. Poza tym tak jak tamci patriarchowie był dla swojej rodziny kapłanem i regularnie składał ofiary za swoje dzieci (Hioba 1:1-5; 31:16-22).

Nagle relacja biblijna przenosi nas w zupełnie inną scenerię. Dowiadujemy się o czymś, co wydarzyło się w niebie — o czymś, czego Hiob nie wiedział. Przed Bogiem zebrali się Jego wierni aniołowie. Przyszedł tam też Szatan, zbuntowany anioł. Bóg Jehowa wiedział, że gardzi on prawym Hiobem, dlatego zwrócił jego uwagę na wyjątkową nieskazitelność tego człowieka. Szatan bezczelnie odparł: „Czy Hiob boi się Boga tak bezinteresownie? Czy nie postawiłeś ogrodzenia wokół niego, wokół jego domu i wokół wszystkiego, co ma?”. Szatan nienawidzi ludzi lojalnych wobec Jehowy, oddanych Mu całym sercem. Tacy ludzie swoją postawą demaskują go jako zdrajcę, który nie ma w sobie ani krzty miłości. Tak więc Szatan insynuował, że Hiob służy Bogu wyłącznie z samolubnych pobudek i że gdyby wszystko stracił, na pewno zacząłby przeklinać Boga prosto w twarz (Hioba 1:6-11).

Hiob nie mógł o tym wiedzieć, ale Bóg dał mu szczególną możliwość: szansę udowodnienia, że Szatan się myli. Pozwolił Szatanowi pozbawić Hioba wszystkiego — tylko jego samego nie wolno mu było tknąć. Ten zbuntowany anioł z wielką przyjemnością zaczął wprowadzać w życie swój sadystyczny plan. Jednego dnia na Hioba spadła cała seria nieszczęść. Najpierw dowiedział się, że stracił swoje stada — bydło i osły, potem owce, a na koniec wielbłądy. Co gorsza, słudzy, którzy ich doglądali, zostali zabici. Doniesiono mu nawet, że część zwierząt i sług pochłonął „ogień od Boga” (być może piorun). Zanim Hiob zdał sobie sprawę, że zginęło tyle ludzi i że stracił cały majątek, spadł na niego najstraszniejszy cios. W dom jego najstarszego syna, gdzie akurat były wszystkie jego dzieci, uderzyła nawałnica. Dom się zawalił i wszyscy zginęli! (Hioba 1:12-19).

Nawet trudno sobie wyobrazić, co czuł wtedy Hiob. Rozdarł swoje szaty, ostrzygł sobie głowę i padł na ziemię. Doszedł do wniosku, że Bóg wszystko mu dał i Bóg zabrał. Szatan więc sprytnie wywołał wrażenie, że to Bóg spowodował te tragedie. Mimo to wbrew przewidywaniom Szatana Hiob nie przeklął swojego Boga. Przeciwnie, powiedział: „Niech imię Jehowy dalej będzie wysławiane” (Hioba 1:20-22).

„Na pewno będzie Cię przeklinał”

Rozwścieczony Szatan nie dał za wygraną. Znowu stawił się przed Jehową razem z aniołami. I gdy Bóg po raz kolejny pochwalił Hioba, że mimo wszystkich nieszczęść dalej postępuje nieskazitelnie, Szatan natychmiast odpowiedział: „Skóra za skórę. Człowiek da za swoje życie wszystko, co ma. Dla odmiany więc wyciągnij rękę i uderz jego kości i ciało, a na pewno będzie Cię przeklinał prosto w twarz”. Jak widać, był pewny, że jeśli Hiob ciężko zachoruje, to w końcu przeklnie Boga. Ale Jehowa w pełni ufał Hiobowi, dlatego pozwolił, żeby Szatan odebrał mu zdrowie — nie pozwolił mu go tylko zabić (Hioba 2:1-6).

„I poraził Hioba złośliwym wrzodem od spodu stopy aż po czubek głowy. A on wziął sobie glinianą skorupę, by się nią skrobać; i siedział w popiele”

Wyobraź sobie, co czuła jego biedna żona. Nie dość, że była zrozpaczona po stracie 10 dzieci, teraz musiała jeszcze bezradnie patrzeć na straszne cierpienie męża. W desperacji krzyknęła: „Czy dalej chcesz postępować nieskazitelnie? Przeklnij Boga i umrzyj!”. Te słowa nie pasowały do osoby, którą Hiob znał i kochał. Rozumiał, że były to słowa kogoś, kto z bólu odchodzi od zmysłów. I tym razem też nie przeklął swojego Boga. Nie powiedział nic niewłaściwego (Hioba 2:7-10).

Czy wiesz, że ta smutna, prawdziwa historia dotyczy ciebie osobiście? Zwróć uwagę, że Szatan wysunął swój złośliwy zarzut nie tylko przeciwko Hiobowi, ale przeciwko wszystkim ludziom. Powiedział: „Człowiek da za swoje życie wszystko, co ma”. Inaczej mówiąc, Szatan twierdzi, że nikt z nas nie pozostanie lojalny wobec Jehowy. Uparcie obstaje przy tym, że tak naprawdę nie kochasz Boga i że szybko się od Niego odwrócisz, gdy będziesz musiał ratować swoją skórę. W rzeczywistości więc sugeruje, że jesteś tak samolubny jak on! Czy chciałbyś udowodnić, że nie ma racji? Tę niezwykłą możliwość ma każdy z nas! (Przysłów 27:11). Ale zobaczmy, przed jakim jeszcze wyzwaniem stanął Hiob.

Pocieszyciele, którzy zawiedli

O nieszczęściach, jakie spotkały Hioba, usłyszeli jego trzej znajomi — Elifaz, Bildad i Cofar. Przybyli więc, żeby okazać mu współczucie. Z daleka nawet go nie rozpoznali. Wyczerpany bólem, ze skórą sczerniałą od choroby, był jedynie cieniem dawnego siebie. Ci trzej mężczyźni zaczęli ostentacyjnie wyrażać swój żal — głośno płakali i rzucali sobie na głowy proch. Potem w milczeniu usiedli przy Hiobie. Siedzieli tak cały tydzień — dzień i noc — i nie odezwali się ani słowem. Bylibyśmy w błędzie, gdybyśmy myśleli, że chcieli w ten sposób pocieszyć Hioba. Wiedzieli przecież tylko to, co było widać na pierwszy rzut oka — że bardzo cierpi — a nie zadali mu ani jednego pytania, w ogóle nie wniknęli w jego sytuację (Hioba 2:11-13; 30:30).

Najpierw głos zabrał Elifaz, przypuszczalnie najstarszy ze wszystkich i o wiele starszy od Hioba. Potem przyłączyli się do niego dwaj pozostali. Bezmyślnie uderzyli w ten sam ton. Część z tego, co mówili, wydawała się nieszkodliwa. Wypowiadali podniosłe frazesy, w których pobrzmiewały nuty prawdy. Mówili na przykład, że Bóg jest wzniosły, że karze złych i nagradza dobrych. Jednak od samego początku z ich nieprzerwanego potoku słów przebijał brak życzliwości. Elifaz posłużył się uproszczoną logiką: Skoro Bóg jest dobry i karze złych, a Hiob najwyraźniej został ukarany, to jaki stąd wniosek? Że musiał zrobić coś złego (Hioba 4:1, 7, 8; 5:3-6).

Zrozumiałe więc, dlaczego Hiob nie zgodził się z ich argumentacją, lecz stanowczo ją odrzucił (Hioba 6:25). Niestety, oni byli coraz bardziej przekonani, że Hiob popełnił jakiś grzech, tylko to ukrywa — że musiał sobie zasłużyć na całe zło, które go spotkało. Elifaz oskarżył go, że jest zuchwały, niegodziwy i nie boi się Boga (Hioba 15:4, 7-9, 20-24; 22:6-11). Cofar radził mu, by porzucił złe postępowanie i przestał czerpać przyjemność z grzechu (Hioba 11:2, 3, 14; 20:5, 12, 13). A Bildad zadał mu szczególnie okrutny cios. Zasugerował, że jego synowie też musieli zgrzeszyć i zasłużyli na taką śmierć (Hioba 8:4, 13).

Zamach na nieskazitelność!

Znajomi Hioba — nie dość, że nie mieli racji — zrobili coś jeszcze gorszego. W rzeczywistości nie tylko zakwestionowali nieskazitelne postępowanie Hioba, ale przypuścili atak na nieskazitelność samą w sobie. Elifaz w swojej pierwszej przemowie opisał pełne grozy spotkanie z jakimś niewidzialnym duchem. Po tym kontakcie z demonem wyciągnął niebezpieczny wniosek: „Bóg nie ufa swoim sługom, a u swoich aniołów doszukuje się winy”. Oznaczało to, że zwykły człowiek nigdy nie będzie w stanie zadowolić Boga! Później Bildad stwierdził, że nieskazitelność Hioba nic Boga nie obchodzi — znaczy dla Niego tyle, co znaczyłaby nieskazitelność robaka (Hioba 4:12-18; 15:15; 22:2, 3; 25:4-6).

Hiob był bardzo udręczony już wtedy, kiedy rozpoczęła się cała ta długa wymiana zdań. I od początku przyznawał, że jego słowa to „mowa nieokiełznana”, „wypowiedzi zrozpaczonego” (Hioba 6:3, 26). Dobrze to rozumiemy. Jego słowa były odbiciem wielkiego bólu w sercu. Pokazywały też, że Hiob nie ma pełnego obrazu sytuacji. Ponieważ nieszczęścia spadły na niego i jego rodzinę tak nagle i wyglądały na zjawiska nadprzyrodzone, przypisał je Bogu. Nie zdawał sobie sprawy z pewnych ważnych faktów, dlatego wyciągnął wnioski oparte na fałszywych założeniach.

Jednak z tego, co mówił, przebijała silna, głęboka wiara. Wypowiadał słowa prawdziwe, piękne i zachęcające — również dla nas dzisiaj. Kiedy wysławiał Boga za cuda stworzenia, pokazał, że ma wiedzę, którą mógł zdobyć tylko dzięki Jego pomocy. Powiedział na przykład, że Jehowa „ziemię zawiesza na niczym”, co naukowcy odkryli dopiero wiele stuleci później (Hioba 26:7) . A kiedy mówił o swojej nadziei na przyszłość, wyraził przekonanie, jakie mieli też inni ludzie odznaczający się silną wiarą. Wierzył, że jeśli umrze, Bóg będzie o nim pamiętał, będzie za nim tęsknił i w końcu przywróci mu życie (Hioba 14:13-15; Hebrajczyków 11:17-19, 35).

A co z kwestią nieskazitelności? Elifaz i jego dwaj przyjaciele upierali się przy tym, że nieskazitelne postępowanie człowieka jest Bogu obojętne. Hiob był daleki od takiego fałszywego poglądu! Uważał, że jest zupełnie odwrotnie. Z ufnością powiedział o Jehowie: „Dostrzeże moją nieskazitelność” (Hioba 31:6). Hiob wyraźnie zobaczył, że fałszywe twierdzenia jego rzekomych pocieszycieli tak naprawdę są wymierzone w niego samego. Z tego powodu wygłosił swoją najdłuższą mowę, która ostatecznie zamknęła im usta.

Czterej mężczyźni nareszcie milkną. Jedynym odgłosem, jaki można jeszcze usłyszeć, jest szum wiatru wiejącego znad pustynnych terenów Arabii. Hiobowi brakuje słów — długa dyskusja go wyczerpała. Wyobraź sobie, jak gniewnie patrzy na swoich trzech towarzyszy: Elifaza, Bildada oraz Cofara i spojrzeniem prawie wyzywa ich do dalszych wywodów. Ale oni albo spuszczają wzrok, albo patrzą w dal, sfrustrowani, że ich wydumane argumenty, „puste” słowa i krzywdzące insynuacje nic nie dały (Hioba 16:3 ). Hiob, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, jest zdecydowany bronić swojej nieskazitelności.

Mógł on mieć wrażenie, że jego nieskazitelność to jedyne, co mu pozostało. Stracił majątek, wszystkie dziesięcioro dzieci, wsparcie i szacunek przyjaciół oraz sąsiadów, a potem własne zdrowie. Jego sczerniałą skórę pokryły strupy i robaki. Nawet jego oddech stał się odrażający (Hioba 7:5; 19:17; 30:30). Co więcej, ataki tych trzech mężczyzn wywołały w Hiobie gwałtowne oburzenie. Poczuł się zmuszony udowadniać, że nie jest tak zepsutym grzesznikiem, jak o nim mówią. Jego końcowa mowa zamknęła im usta. Potok okrutnych słów, jakimi go zalali, wreszcie się wyczerpał. Ale ból pozostał. Hiob w dalszym ciągu potrzebował pomocy, i to bardzo!

To zrozumiałe, że Hiob nie patrzył na swoją sytuację w zrównoważony sposób. Potrzebował kierownictwa i skorygowania. Potrzebował też szczerego pocieszenia i troski — czyli właśnie tego, czego można by się było spodziewać po jego trzech towarzyszach, którzy pod tym względem zawiedli. Czy kiedykolwiek czułeś, że pilnie potrzebujesz kierownictwa i pokrzepienia? Czy zawiedli cię kiedyś ci, których uważałeś za przyjaciół? Przyjrzenie się temu, jak Bóg Jehowa pomógł swojemu słudze Hiobowi i jak on na to zareagował, może napełnić cię nadzieją i okazać się dla ciebie praktycznym wsparciem.

Mądry i życzliwy doradca

W relacji z Księgi Hioba nagle pojawia się kolejna postać. W pobliżu jest ktoś jeszcze — młody mężczyzna o imieniu Elihu. Przez cały czas w milczeniu przysłuchiwał się on dyskusji starszych mężczyzn. I to, co słyszał, wcale mu się nie podobało.

Elihu rozgniewał się na Hioba. Bolało go to, czego był świadkiem: ten prawy człowiek dał się sprowokować i „próbował udowodnić, że to on ma rację, a nie Bóg”. Ale przy tym Elihu naprawdę wczuwał się w położenie Hioba — widział jego ból, szczerość oraz ogromną potrzebę uzyskania życzliwej rady i pokrzepienia. Nic dziwnego, że zdenerwował się na jego trzech fałszywych pocieszycieli. Słyszał, jak atakowali Hioba, usiłując podkopać jego wiarę, godność i nieskazitelność. Posunęli się nawet do pomawiania o niegodziwość samego Boga. Elihu nie mógł tego przemilczeć. I całkiem słusznie! (Hioba 32:2-4, 18).

Przyznał: „Ja jestem młody, a wy jesteście sędziwi. Dlatego z szacunkiem się powstrzymywałem i nie śmiałem powiedzieć wam tego, co wiem”. Elihu nie mógł jednak dłużej milczeć. Zauważył: „Sam wiek nie sprawia, że ktoś staje się mądry, i nie tylko sędziwi rozumieją, co jest słuszne” (Hioba 32:6, 9). Dowiódł tego w swojej dłuższej wypowiedzi. Elihu miał zupełnie inne podejście niż Elifaz, Bildad i Cofar. Zapewnił Hioba, że nie zamierza go przytłaczać swoimi słowami. Uszanował też jego godność — zwrócił się do niego po imieniu i przyznał, że Hiob został potraktowany w lekceważący sposób. Z respektem poprosił go: „Teraz więc, Hiobie, proszę, wysłuchaj moich słów” (Hioba 33:1, 7; 34:7).

Elihu szczerze powiedział Hiobowi: „Słyszałem (…), jak mówiłeś (…): ‚Ja jestem czysty, nie zgrzeszyłem, jestem czysty i niewinny. Ale Bóg znajduje powody, żeby mi się przeciwstawiać’”. Elihu przeszedł do sedna problemu i zapytał: „Czy jesteś tak pewny swojej racji, że powiedziałbyś: ‚Jestem bardziej prawy niż Bóg’?”. Elihu nie mógł pozwolić na to, żeby Hiob dalej myślał w ten sposób. Ten młody człowiek powiedział: „Nie masz jednak w tym racji” (Hioba 33:8-12; 35:2). Wiedział, że Hioba przepełnia gniew z powodu strasznych strat, których doświadczył, i złego traktowania przez fałszywych przyjaciół. Ale ostrzegł go: „Uważaj, żeby gniew nie doprowadził cię do złośliwości” (Hioba 36:18).

Elihu podkreśla życzliwość Jehowy

Przede wszystkim Elihu przemawiał w obronie Boga Jehowy. Zwięźle, ale dobitnie wyraził pewną głęboką prawdę: „Jest nie do pomyślenia, żeby prawdziwy Bóg postąpił niegodziwie, żeby Wszechmocny zrobił coś złego! (…) Wszechmocny nie wypacza sprawiedliwości” (Hioba 34:10, 12). Podał Hiobowi przykład odznaczającej się miłosierdziem sprawiedliwości Jehowy — przypomniał mu, że Bóg nie ukarał go za pochopne i pozbawione szacunku słowa (Hioba 35:13-15). Elihu nie sprawiał wrażenia, że ma na wszystko gotowe odpowiedzi. Pokornie przyznał, że „Bóg jest wspanialszy, niż możemy pojąć” (Hioba 36:26).

Elihu był szczery, ale cały czas życzliwy. Mówił o wspaniałej nadziei, że Jehowa kiedyś przywróci Hiobowi zdrowie. Bóg miał powiedzieć o swoim lojalnym słudze: „Niech jego ciało stanie się jędrniejsze niż w młodości i niech mu wróci jego młodzieńczy wigor”. Poza tym z życzliwości dla Hioba zamiast go po prostu pouczać, zaprosił go do rozmowy: „Mów, bo chcę ci przyznać rację” (Hioba 33:25, 32). Ale Hiob nic nie odpowiedział. Może nie czuł potrzeby, żeby się bronić przed tak życzliwą, zachęcającą radą. A może milczał ze wzruszenia, bo poczuł ulgę.

Od obu tych wiernych mężczyzn możemy się bardzo dużo nauczyć. Od Elihu — jak udzielać rad i pocieszać potrzebujące tego osoby. Prawdziwy przyjaciel nie powstrzyma się od zwrócenia uwagi na poważną wadę albo niebezpieczne tendencje w czyimś postępowaniu (Przysłów 27:6). Właśnie takimi przyjaciółmi chcemy być i nie rezygnować przy tym z życzliwego podejścia oraz pokrzepiać innych, nawet jeśli mówią coś bezmyślnie. A kiedy sami potrzebujemy takiej rady, to przykład Hioba pomaga nam pamiętać, żeby jej nie odrzucać, tylko pokornie wysłuchać. Wszyscy potrzebujemy rad i korygowania. Przyjmowanie ich może ocalić nasze życie (Przysłów 4:13).

„Bóg odpowiedział Hiobowi z wichru”

Elihu często nawiązywał do wiatru, chmur, grzmotów i błyskawic. Powiedział: „Słuchajcie uważnie potężnego głosu Boga”. Chwilę później wspomniał o wichrze (Hioba 37:2, 9). Wydaje się, że gdy rozmawiał z Hiobem, właśnie nadciągała potężna burza. W pewnym momencie wichura rozpętała się na dobre. A potem stało się coś jeszcze bardziej spektakularnego. Przemówił sam Jehowa! (Hioba 38:1).

Podczas czytania Księgi Hioba z wielką ulgą dochodzimy do wspaniałych rozdziałów zawierających słowa Boga skierowane do Hioba. To tak, jakby silna wichura prawdy wywiewała wszystkie puste, fałszywe wypowiedzi Elifaza, Bildada i Cofara. Bóg na razie nawet się do nich nie odezwał. Skupił się na samym Hiobie; stanowczo zwrócił się do swojego ukochanego sługi, tak jak ojciec skorygowałby swojego syna.

Jehowa rozumiał ból Hioba. Było mu go żal i zawsze tak jest, gdy Jego ukochane dzieci cierpią (Izajasza 63:9; Zachariasza 2:8). Ale wiedział też, że Hiob „mówi, nie mając wiedzy”, przez co jeszcze pogarszał on swoją sytuację. Jehowa więc skorygował go, zadając mu serię pytań. Rozpoczął od pytania: „Gdzie byłeś, gdy zakładałem ziemię? Powiedz mi, jeśli sądzisz, że to rozumiesz”. Na początku dziejów stworzenia „gwiazdy poranne” — Boża rodzina złożona z aniołów — wykrzykiwały z zachwytu nad cudami stwórczymi (Hioba 38:2, 4, 7). Hiob oczywiście nie miał o tym pojęcia.

Potem Bóg mówił o swoich dziełach stwórczych. Krótko przybliżył Hiobowi to, co ludzie mogliby dzisiaj nazwać naukami przyrodniczymi — poruszył tematy związane z astronomią, biologią, geologią i fizyką. Szczególną uwagę poświęcił kilku zwierzętom żyjącym wtedy w tamtej części świata, takim jak: lew, kruk, górska kozica, dziki osioł, dziki byk, struś, koń, sokół, orzeł, Behemot (najwyraźniej hipopotam) i wreszcie Lewiatan (prawdopodobnie krokodyl). Wyobraź sobie, jakim przywilejem było słuchanie wykładu z dziedziny środowiska naturalnego, który wygłosił sam Stwórca Wszechświata

Nauka pokory i miłości

Czemu to wszystko miało służyć? Hiob pilnie potrzebował dawki pokory. Kiedy wydawało mu się, że Bóg go źle traktuje, i przez to narzekał, tylko potęgował własne cierpienie, oddalając się od swojego kochającego Ojca. Dlatego Jehowa zadawał pytanie za pytaniem: gdzie był Hiob, gdy takie cudowne rzeczy zaczęły istnieć, i czy zdołałby Jego stworzenia wykarmić, kontrolować albo oswoić? Skoro Hiob nie potrafiłby zapanować nad dziełami stwórczymi, dlaczego chce osądzać Stwórcę? Czy sposób działania i myślenia Jehowy daleko nie przekracza ograniczonego pola widzenia Hioba?

Wszystko, co mówił Jehowa, wypływało z ogromnej miłości. To tak, jakby chciał wyjaśnić Hiobowi: „Mój synu, jeśli mogę to wszystko stworzyć i się o to troszczyć, to czy naprawdę myślisz, że nie będę potrafił zatroszczyć się o ciebie? Czy naprawdę bym cię porzucił, pozbawił dzieci, poczucia bezpieczeństwa i zdrowia? Czy nie jestem jedyną osobą, która może zrekompensować twoje straty i ukoić przeszywający cię ból?”.

W odpowiedzi na przenikliwe pytania Jehowy Hiob odezwał się tylko dwa razy. Nie dyskutował, nie usprawiedliwiał się ani nie szukał wymówek. Pokornie przyznał, że w gruncie rzeczy niewiele wiedział, i żałował zbyt szybko wypowiedzianych słów (Hioba 40:4, 5; 42:1-6). Widzimy tu wiarę Hioba w całej okazałości. Mimo wszystkiego, co przeszedł, pozostał człowiekiem o silnej wierze. Przyjął skarcenie od Jehowy i wziął je sobie do serca. Może to nas pobudzić do zadania sobie pytania: „Czy jestem wystarczająco pokorny, żeby przyjmować karcenie i rady?”. Wszyscy potrzebujemy takiej pomocy. Kiedy z niej korzystamy, naśladujemy wiarę Hioba.

„Nie mówiliście o mnie prawdy”

Potem Bóg podjął działania, żeby pocieszyć Hioba w jego bólu. Zwrócił się do Elifaza, najwidoczniej najstarszego z trzech fałszywych pocieszycieli: „Bardzo się rozgniewałem na ciebie i twoich dwóch przyjaciół, bo w przeciwieństwie do mojego sługi Hioba nie mówiliście o mnie prawdy” (Hioba 42:7). Pomyśl o tych słowach. Czy Jehowa powiedział, że wszystko, co ci trzej mężczyźni powiedzieli, było kłamstwem, a każda wypowiedź Hioba była właściwa? Oczywiście, że nie. Istniała jednak ogromna różnica między Hiobem, a jego trzema oskarżycielami. Hiob był załamany, pogrążony w żalu i rozdrażniony fałszywymi zarzutami. Było więc zrozumiałe, że zdarzy mu się pochopnie coś powiedzieć. Ale Elifaz i jego dwaj towarzysze nie byli w tak ciężkim położeniu. Świadomie wypowiadając aroganckie słowa, odsłonili słabość swojej wiary. Nie tylko zaatakowali niewinnego człowieka, ale co gorsza, przedstawili zniekształcony obraz osobowości Boga , sugerując, że jest On surowy, wręcz niegodziwy!

Nic więc dziwnego, że Jehowa zażądał od tych mężczyzn pewnego zadośćuczynienia. Musieli złożyć na ofiarę siedem byków i siedem baranów — była to pokaźna ofiara, skoro potem według Prawa Mojżeszowego byk miał być składany przez arcykapłana za jego grzech, który ściągał winę na cały naród (Kapłańska 4:3). Było to najdroższe ze wszystkich zwierząt ofiarnych wymaganych przez Prawo. Ponadto Jehowa powiedział, że przyjmie ofiarę oskarżycieli Hioba pod warunkiem, że ten najpierw będzie się za nich modlił  (Hioba 42:8). Musiało to naprawdę uspokoić emocje Hioba, że jego Bóg stanął w jego obronie i że zobaczył, jak zwyciężyła sprawiedliwość Jehowy!

Bóg był przekonany, że Hiob postąpi zgodnie z tym, o co go poprosił — że przebaczy mężczyznom, którzy tak głęboko go zranili. I Hiob nie zawiódł swojego Ojca (Hioba 42:9). Posłuszeństwo Hioba było najlepszym dowodem jego nieskazitelności, o wiele bardziej dobitnym niż słowa. Utorowało drogę największym błogosławieństwom, jakie dopiero miały go spotkać.

„Okazuje głębokie współczucie”

Historia Hioba świadczy o tym, że Bóg „okazuje głębokie współczucie i jest miłosierny” (Jakuba 5:11). Dlaczego można tak powiedzieć? Jehowa przywrócił Hiobowi zdrowie. Wyobraź sobie, jak Hiob się czuł, kiedy sobie uświadomił, że zgodnie z zapowiedzią Elihu jego ciało naprawdę stało się „jędrniejsze niż w młodości”. Nareszcie otoczyła go rodzina i przyjaciele, którzy mu współczuli i obdarowali prezentami. Znowu żył w dobrobycie — otrzymał od Jehowy dwukrotnie więcej, niż wcześniej posiadał. A co z najgłębszą raną, czyli utratą dziesięciorga dzieci? Razem z żoną odczuli pewne pocieszenie, kiedy zostali rodzicami kolejnej dziesiątki. Do tego Jehowa w cudowny sposób przedłużył Hiobowi życie. Przeżył on jeszcze 140 lat, co pozwoliło mu oglądać cztery pokolenia potomków. „W końcu”, jak czytamy, „umarł, mając za sobą długie i satysfakcjonujące życie” (Hioba 42:10-17). A w raju razem z żoną znowu spotkają się z rodziną, również z dziesięciorgiem dzieci, które odebrał im Szatan (Jana 5:28, 29).

Dlaczego Jehowa tak hojnie nagrodził Hioba? Biblia odpowiada: „Słyszeliście o wytrwałości Hioba” (Jakuba 5:11). Hiob tyle przeszedł, że większości z nas nawet nie mieści się to w głowie. Słowo „wytrwałość” wskazuje na to, że on nie tylko przeżył te próby. Wytrwał w nich, nie tracąc wiary ani miłości do Jehowy. Nie tylko nie stał się gruboskórny czy rozgoryczony, ale dalej chętnie przebaczał — nawet tym, którzy celowo go ranili. I nigdy nie porzucił swojej cennej nadziei oraz tego, co było dla niego tak ważne — nieskazitelności (Hioba 27:5).

Każdy z nas musi wytrwać w próbach. Możemy być pewni, że Szatan będzie starał się nas zniechęcić tak jak Hioba. Ale jeśli trwamy w wierze, pozostajemy pokorni, nie przestajemy przebaczać innym i zdecydowanie bronimy swojej nieskazitelności, my również możemy mieć cenną nadzieję (Hebrajczyków 10:36). Nic nie rozwścieczyłoby Szatana bardziej i nie sprawiłoby większej przyjemności kochającemu nas Jehowie niż nasza postawa pokazująca, że naśladujemy wiarę Hioba!