Cyrus II (Wielki)

Podczas wykopalisk w świątyni E-sagila w świątyni Marduka w Babilonie w 1879 roku odkryto wypalony ceramiczny cylinder.Cylinder Cyrusa został umieszczony pod murami świątyni jako depozyt fundamentów, zgodnie z długą babilońską tradycją. Kiedy przetłumaczono tekst klinowy, zrozumiano, że jest to kopia królewskiej proklamacji Cyrusa Wielkiego, króla imperium perskiego, około 539 roku p.n.e. Dokument wspominał o zdobyciu miasta Babilonu przez Persów bez bitwy i bez zniszczenia miasta, a także stwierdzał, że jeńcom i wygnańcom wolno wracać do swoich ojczyzn z przywróconymi świętymi przedmiotami i świątyniami (Daniela 5:28 -31; Ezdrasza 1: 1-11; 2 Kronik 36: 22-23).Cylinder jest dokumentem wydanym przez Cyrusa Wielkiego , składającym się z cylindra z gliny zapisanym akadyjskim klinowym skryptem . Cylinder powstał w 539 roku p.n.e, zapewne na rozkaz Cyrusa Wielkiego, kiedy to odebrał Nabonidowi Babilon , kończąc erę imperium neobabilońskie . Ten dokument jest wyraźnie propagandą, wychwalającą władcę Achemenidów Cyrusa i traktującą Nabonidusa jak bezbożnego i złego króla.

W pierwszym roku panowania Cyrusa, króla perskiego, aby się spełniło słowo YHWH wypowiedziane przez usta Jeremiasza, pobudził YHWH ducha Cyrusa, króla perskiego, żeby ogłosił ustnie, a także pisemnie w całym swoim królestwie, co następuje:
Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie królestwa ziemi dał mi YHWH, Bóg niebios, On też rozkazał mi, abym zbudował mu świątynię w Jeruzalemie, które jest w Judzie. ( Ezdrasz 1: 1-2 )

Imperium perskie odnosi się do ogromnego imperium opartego na południowym Iranie , które rozciąga się od Azji Mniejszej do granic Indii , rządzone przez dynastię Achemenidów przez ponad dwa wieki od .559 p.n.e do 330 p.n.e

Imperium zostało założone przez króla Cyrusa II, „Cyrusa Wielkiego” (ok. 559-530 p.n.e), który został królem Anszanu ( Anszan był starożytną stolicą Elamu ) około 559 roku p.n.e. Jego pierwotne królestwo składało się z Elamu , Parsy ( Persji ) i terytorium Medów (oddzielna grupa etniczna żyjąca na północny zachód od Parsy ). Rozszerzył to królestwo na dawne ziemie Babilonii i Asyrii, kiedy podbił Babilonw 539 p.n.e (patrz Izajasz 43:14 i 46: 1-2). To zwycięstwo zostało zapisane babilońskim pismem klinowym na „Cylindrze Cyrusa”, glinianej tabliczce w kształcie beczki, którą można zobaczyć w British Museum w Londynie .

Był twórcą ogromnego imperium, które trwało jeszcze długo po jego śmierci. Inspirował wielu żyjących później wielkich zdobywców, a jego innowacyjna polityka zaprzyjaźniania się z podbitymi ludami przyniosła mu ogromny szacunek i uznanie.

Uczynił Pan, co postanowił, wypełnił swą groźbę, zapowiedzianą w dniach dawnych: bez litości obalił, rozweselił wroga nad tobą, wywyższył moc twych ciemięzców. (Lam 2:17)

Wszystko zaczęło się ok. 597 p.n.e. Złoto i srebro Świątyni Jerozolimskiej i Pałacu Królewskiego zostało splądrowane, ale oba budynki nadal stały. Babiloński król Nabuchodonozor Wielki maszerował zwycięsko z powrotem do Babilonu, nie tylko z tymi kosztownymi zdobyczami, ale także z kilkoma tysiącami jeńców wojennych z Judy. Wśród nich byli Daniel i jego przyjaciele Chananiasz, Miszael i Azariasz (znani również pod ich babilońskimi imionami jako Szadrach, Meszach i Abednego) a także król Jehojakin i znaczna część królewskiej rodziny Judy (2 Król. 24). Było źle, ale będzie jeszcze gorzej, gdy Nabuchodonozor powróci do Jerozolimy jakieś dziesięć lat później, by pomścić i zniszczyć. Powód Nabuchodonozora był następujący: Sedekiasz został królem Judy po wygnaniu Jehojakin, ale nie był lojalnym wasalem, na którego miał nadzieję Nabuchodonozor. Nabuchodonozor był zły,

Warunki w Jerozolimie wkrótce stały się desperackie. Księga Królewska lakonicznie stwierdza, że ​​podczas ostatniej części oblężenia „głód stał się tak dotkliwy, że nie było pożywienia dla ludu” (2 Królewska 25: 3). Ale poeta Lamentacji jeszcze dobitniej podkreśla ten obraz: „Ręce czułych kobiet gotowały swe dzieci: były dla nich pokarmem w czas klęski …..” (Lm 4:10). Panowała desperacja. Potem sytuacja uległa dalszemu pogorszeniu. Mury zostały zniszczone, a Świątynia i Pałac zostały doszczętnie spalone wraz ze wszystkimi domami Jerozolimy (2 Król. 25: 9). A brutalność innego rodzaju zaczęła się, gdy zakończyła się walka wręcz: „kobiety na Syjonie były gwałcone, dziewice (gwałcone) w miastach Judy” i „książęta byli wieszani” (Lm 5:11, 12) . Słowa nie sa wstanie opisać tych wydarzeń

Sedekiasz opuścił Jerozolimę na krótko przed jej upadkiem. Ale on i jego młodzi synowie zostali schwytani w pobliżu Jerycha, opuszczeni przez uzbrojonych żołnierzy judejskich, którzy zobowiązali się ich chronić. (Jer. 52:8-11). Nabuchodonozor zarządził wyprowadzenie Sedekiasza i jego synów. Młodzi synowie Sedekiasza zostali brutalnie zabici na oczach kochającego ojca. W tym momencie babiloński żołnierz wyłupił królowi Judejskiemu oczy, był to ostatni widok jaki widział w swoim życiu . Sedekiasz został wyprowadzony w kajdanach do Babilonu (2 Królewska 25: 7). Był rok 586 p.n.e. Ze wzgórza Syjonu popłynął głęboki smutek i gniew. Surowe ludzkie emocje odzwierciedlają słowa psalmisty: „Córo Babilonu, niszczycielu. Szczęśliwi ci, którzy chwytają wasze dzieci i rozbijają je o skałę! ” (Psalm 137: 8-9). Kampanie Nabuchodonozora przeciwko Judzie przyniosły rozlew krwi, głód i zniszczenie. Juda zapamięta Nabuchodonozora jako brutalnego zdobywcę i taki właśnie był.

Prorocy dali jasno do zrozumienia, że ​​był to wyrok Jahwe nad Izraelem i Judą za ich grzechy, ale mieli też nadzieję na przyszłość. Począwszy od rozdziału 40, Izajasz zawiera szczególnie obiecujące słowa. Rozdział 40 dostarcza pocieszenia, że ​​Jerozolima „odpokutowała swój wyrok” i zapłaciła swoją karę ”(40: 1-2), tak że Jahwe„ będzie pasł swoją trzodę jak pasterz. Zbierze jagnięta w swoje ramię i będzie nosił je na swoim łonie. Będzie delikatnie prowadził tych, którzy mają swoje młode ”(40:11). Rozdział 41 zapewnia wygnańcom pomoc Jahwe. Rozdział 42 mówi o Słudze, który „przyniesie sprawiedliwość narodom” (42: 1) – zachęca lud do „Śpiewania Jahwe pieśń nową” (42:10) – i mówi o nieposłuszeństwie, które doprowadziło do wygnania ( 42: 21-25). Rozdział 43 obiecuje przywrócenie i ochronę, a rozdział 44 obiecuje błogosławieństwo Jahwe dla Izraela  (w. 21-28)

Ale historia i sytuacja wkrótce się odwróciła. Na wschód od rzeki Tygrys Cyrus Wielki zaczął panować w Persji (około 559 roku p.n.e.) i wkrótce zaczął łączyć ze sobą pełnoprawne imperium, pokonując Królestwo Medów i Królestwo Lidii. Król Nabonidus (556-539 pne) zasiadał na tronie Babilonu jako jeden z następców Nabuchodonozora Wielkiego. Ale byłby ostatnim królem Babilonu. Spędził już około dekady swojego panowania w Tayma, oazie na Pustyni Arabskiej. W rzeczywistości istnieje aluzja do tej tradycji w aramejskim zwoju znad Morza Martwego zatytułowanym „Modlitwa Nabonidusa”. W każdym razie, na podstawie dostępnych nam mezopotamskich tekstów, wydaje się, że nawet podczas jego dziesięciolecia w oazie, zwłaszcza w kapłaństwie babilońskim, były jakieś pogłoski przeciwko Nabonidowi. W sumie, podobno był bardziej oddany Bogu Księżyca Synowi niż Mardukowi, głowie babilońskiego panteonu. Nabonidus był odstępcą, a przynajmniej tak się niektórym wydawało. Wrócił z oazy, po drugiej stronie rzeki Tygrys nadciągała katastrofa. Potem Cyrus zaczął maszerować, a nagrodą, której najbardziej pragnął, było królestwo Nabonidusa.

„Wzbudziłem kogoś z Północy i przyszedł,
ze Wschodu słońca wezwałem go po imieniu.
On zdeptał możnowładców jak błoto,
podobnie jak garncarz depcze glinę”

(Izajasz 41:25)

Starożytne źródła historyczne nie są zgodne co do bitew toczonych między Babilończykami a Persami. Sam Cyrus chwali się, że wkroczył do Babilonu bez bitwy, okrzyknięty (jak mówi) wyzwolicielem nawet przez samych Babilończyków. Ale cała historia była z pewnością bardziej krwawa, a babilońskich zwolenników Cyrusa było mniej (Herodot sugeruje to samo). Niemniej jednak Cyrus zdobył swoją nagrodę, Babilon był jego w 539 p.n.e. 

Tabliczki klinowe znalezione przez archeologów  nie wyszczególniają, jak Cyrus zdobył Babilon, ale potwierdzają, że stało się to nagle.

Według Kroniki Nabonida w ostatnim — jak się okazało — roku panowania tego króla (539 p.n.e.), w miesiącu Tiszri (wrzesień/październik), Cyrus zaatakował i pokonał siły babilońskie pod Opisem. Dalej czytamy: „14 dnia bez bitwy zdobyto Sippar. Nabonid uciekł. Dnia 16 Gobrias (Ugbaru), namiestnik Gutium, wraz z wojskami Cyrusa dostali się bez bitwy do Babilonu. Następnie pojmano Nabonida w Babilonie, gdy (tam) wrócił. (…) W miesiącu Arahszamnu [Marcheszwan, październik/listopad], dnia 3, Cyrus wkroczył do Babilonu” (Ancient Near Eastern Texts, s. 306). Dokument ten pozwalił ustalić, że Babilon upadł dnia 16 Tiszri 539 r. p.n.e., a Cyrus wkroczył do miasta 3 Marcheszwan, czyli 17 dni później.

Rozpoczął się okres imperium perskiego. Babilon upadł. Judejczycy, którzy pięćdziesiąt lat wcześniej odczuli ciężar machiny wojennej Babilonu, prawdopodobnie uronili kilka łez na tę wiadomość.

Ale to nie wszystko. Cyrus nie tylko rzucił na kolana imperium babilońskie, ale także zadekretował (zgodnie z księgą Ezdrasza), że wygnani Judejczycy z jego królestwa będą mogli wrócić do Judy i odbudować Świątynię. Według księgi Ezdrasza pozwolił wygnańcom zabrać ze sobą (niektóre) święte naczynia, które zostały zrabowane z Pierwszej Świątyni przez Nabuchodonozora. Księga Ezdrasza stwierdza, że ​​był edykt Cyrusa, który mówi: „Jahwe, Bóg Niebios, dał mi wszystkie królestwa ziemi i polecił mi zbudować dla niego świątynię w Jerozolimie, która jest w Judzie ”(Ezdrasz rozdział 1 i 6). W odpowiednim czasie miały się rozpocząć prace nad Drugą Świątynią, które zakończyły się około 516 roku p.n.e, za panowania Dariusza Wielkiego z Persji (522-486 p.n.e). W tym kontekście najlepiej zrozumieć słowa z Izajasza 44 i 45. Cyrus z Persji zniszczył (babilońskich) niszczycieli Jerozolimy, uwolnił wygnańców z Judy i zarządził odbudowę Świątyni Jerozolimskiej. 

Cyrus był z pewnością znany w starożytności (i we współczesnym okresie) ze swej życzliwości, nawet wśród Greków, po części z powodu długiego dzieła Ksenofonta zatytułowanego „Cyropaidia” (dosłownie „Edukacja Cyrusa”). Jednak podczas wykopalisk w Babilonie w 1879 r. Znaleziono słynny „Cylinder Cyrusa”, co jeszcze bardziej wzmocniło reputację Cyrusa. Na wstępie warto wspomnieć o kilku istotnych faktach dotyczących tego tekstu klinowego: (a) Jeśli chodzi o rozmiar, jest on dość mały, ma około dziesięciu cali na cztery cale i ma kształt cylindryczny. (b) Jeśli chodzi o język, chociaż Cyrus był Persem, Cylinder Cyrusa jest napisany w języku akadyjskim (tj. nie w perskim, ojczystym języku Cyrusa). Oczywiście ma to sens, ponieważ docelową publicznością dla tego napisu była babilońska, a nie perska. (c) Pod względem ilości treści tekstowych, Cylinder jest stosunkowo krótki, ma zaledwie kilkaset słów, zachowany w około czterdziestu do pięćdziesięciu wierszach tekstu klinowego. (d) Pod względem daty prawdopodobnie pochodzi z pierwszych lat panowania Cyrusa. (e) Z punktu widzenia kontekstu archeologicznego został znaleziony jako „depozyt fundamentowy” w starożytnym babilońskim budynku.

Treść tego tekstu jest bezcenna i zawiera w sobie bardzo mądrą królewską apologię. To jest najbardziej imponujące. Oto streszczenie zawartości Cylindra Cyrusa, na podstawie tłumaczeń Irvinga Finkela z British Museum. Tekst zaczyna się od narracji w trzeciej osobie (a nie w pierwszej osobie, to znaczy „on”, a nie „ja”), która potępia babilońskiego króla Nabonidusa (którego Cyrus właśnie pokonał, oczywiście), wraz ze stwierdzeniami podważającymi Nabonidusa za to, że nie był pobożnym czcicielem Marduka. Cylinder Cyrusa mówi, że z powodu gniewu Marduka na Nabonida, On (Marduk) wskrzesił Cyrusa Persa, „prawego króla”, biorąc go „za rękę” i rozkazując mu (Cyrusowi) udać się do Babilonu i usunąć Nabonida z władzy . Ponadto Marduk był „przyjacielem i towarzyszem” Cyrusa. Następnie w linii 20 Cylindra Cyrusa, zaczyna się używać gramatycznej pierwszej osoby. „Jestem Cyrusem, królem świata!” Sam Cyrus oświadcza następnie, że jest królem, „którego kochają Boski Marduk i Boski Nabu”. Twierdzi również, że po przybyciu do Babilonu lud babiloński z radością powitał go, gdy wszedł. Twierdzi, że uważali go za wyzwoliciela. Po tym, jak dobrze osiadł w Babilonie, Cyrus stwierdza, że ​​wielu królów z różnych regionów „przyniosło mi wielki hołd” i „ucałowało moje stopy”. W zamian postanawia, że ​​ludność z różnych regionów, które znalazły się pod jego panowaniem (zwłaszcza dlatego, że właśnie pokonał Babilon) powinna mieć możliwość powrotu do ojczyzny i odbudowy świątyń. Ponadto prosi: „Niech wszyscy bogowie, których wróciłem do ich sanktuariów, każdego dnia w obecności Marduka i Nabu, proszą o długie życie dla mnie, i wspomnij o moich dobrych uczynkach ”. Na koniec potwierdza, że ​​„umożliwił wszystkim krajom życie w pokoju”. Cylinder Cyrusa to oszałamiający archeologiczny artefakt.

Cyrus oddaje cześć Bogu Mardukowi

Ponad sto lat przed narodzinami Cyrusa prorok Izajasz otrzymał proroctwo, które określiło Cyrusa jako zwycięzcę:

” To mówi o Cyrusie: On jest moim pasterzem i wypełni wszystko, co mi się podoba, mówiąc o Jeruzalemie: Będzie zbudowana; i świątyni – twój fundament będzie położony.45 Tak mówi Pan do swego pomazańca, do Cyrusa, którego prawicy trzymam, aby podporządkował mu narody, a ja rozwiążę biodra królów; aby otworzyć przed nim drzwi, a bramy nie będą zamknięte:Pójdę przed tobą i wygładzę nierówności; Rozbiję wrota miedziane, a drągi żelazne rozłupię;I dam ci skarby ciemności i skarby ukryte, abyś poznał, że Ja, Pan, wzywam cię imieniem twoim, Bóg Izraela.Przez wzgląd na sługę mego Jakuba, i przez wzgląd na Izraela, wybrańca mego, wzywam cię imieniem twoim, przyjąłem cię, chociaż mnie nie znasz.Ja jestem Jehowa i nie ma innego; poza mną nie ma Boga. Przepaszę cię, chociaż mnie nie znasz;aby wiedzieli od wschodu słońca i od zachodu, że nie ma nikogo oprócz Mnie; Ja jestem Pan i nie ma innego.Tworzę światło i stwarzam ciemność; Zawieram pokój i stwarzam zło. Ja jestem Jehowa, który to wszystko czyni.” (Izajasz 44:28 45:1-7)

Cyrus został wybrany przez Boga, aby uwolnić Izraelitów z niewoli Babilonu na wiele lat przed ich wzięciem do niewoli. Jednak, co dziwne, Jahwe nie jest jedynym bogiem, któremu przypisuje się podbój Babilonu przez Cyrusa. Kapłani Marduka, boga bogów z babilońskiego panteonu, również napisali oświadczenia odnoszące się do Cyrusa.

Napis na Cylindrze Cyrusa stwierdza, że ​​postępowanie Nabonidusa obraziło Marduka i że bóg przeszukał wszystkie ziemie w poszukiwaniu sprawiedliwego władcy, a po znalezieniu go „Wymówił imię Cyrusa i ogłosił go władcą świata

Główna różnica między relacją biblijną a historią Cylindra Cyrusa polega na tym, że pisarze biblijni przypisują politykę Cyrusa inspiracji hebrajskiego Boga Jahwe , podczas gdy sam Cyrus twierdzi, że inspirował się Mardukiem . Według 2 Kronik 36: 22-23:

Chociaż Cyrus błędnie przypisywał swoje podboje bogu Mardukowi , w rzeczywistości był używany przez prawdziwego Boga zgodnie z Izajaszem 44: 28-45: 7 . W rzeczywistości podstawowe przesłanki jego twierdzeń w Cylindrze Cyrusa są prawdziwe, z wyjątkiem przypadków, gdzie popełnił błąd, oddając cześć niewłaściwemu bogu. Bóg mówi Cyrusowi o wielu ważnych rzeczach w Izajasza 44: 28-45: 7 . Najpierw koryguje go w swoim błędzie, gdy wierzy, że pomógł mu bóg Marduk . Zamiast tego, Bóg przyjmuje należny mu zaszczyt, zapewniając, że to on, Jahwe, Bóg Izraela, dał mu swoje zwycięstwa. Wyraźnie dystansuje się także od bycia tym samym bogiem, co Marduk ponieważ dwukrotnie mówi Cyrusowi : „ mnie nie znasz ”. Mówi mu również, że powodem, dla którego pomógł mu w ten sposób, była dobro Izraela, jego narodu wybranego .Bóg wiedział, że Cyrus położy kres niewoli babilońskiej narodu izraelskiego, aby jeńcy mogli swobodnie wrócić do własnego kraju, odbudowując Jerozolimę i znajdującą się w niej świątynię. Wydaje się całkiem możliwe, że proroctwo to zostało pokazane Cyrusowi gdzieś w pierwszym roku podboju Babilonu i że mogło odegrać znaczącą rolę w jego decyzji o wydaniu przez Żydów dekretu nakazującego Żydom powrót do Jerozolimy i odbudowę ich świątyni ( 2 Kron 36 : 22-23 ; Ezdrasza 1: 1-11 ; 3: 7 ; 4: 3; 5: 13-17 ; 6: 3-5 ). Józef Flawiusz, historyk żydowski z I wieku, twierdzi, że tak właśnie było (Józef Flawiusz, AJ 11: 6-7).

Upadek Babilonu

Po pokonaniu wielu innych wrogów, Cyrus stanął przed największym wyzwaniem – ogromnym otoczonym murami miastem, 24 kilometry kwadratowe Babilonu. Ksenofont W jego opisie znajdziemy informacje o tym, zę Curus uznał niemal za niemożliwe zdobycie szturmem murów Babilonu..

Zarówno Herodot, jak i Ksenofont odnotowują, że Cyrus postanowił oblegać Babilon i czekać, aż ludziom za murami skończy się żywność. Został poinformowany (być może przez Gadata i Gobryasa – dwóch uciekinierów z Babilonu), że to wielkie miasto ma , na 20 lat zapasów żywności. Cyrus był sfrustrowany, ale potem przyszedł mu do głowy plan, być może od jednego z jego doradców, a może według jego własnego pomysłu. Ściany były zbyt grube, by je rozbić. Bramy były zbyt mocne. Był tylko jeden niewyobrażalny sposób, by się tam dostać – rzeka Eufrat, która płynęła przez środek miasta.

Wiele lat wcześniej Babilonem rządziła królowa imieniem Nitocris. Ponieważ miasto było przepołowione przez Eufrat, chciała zbudować most z jednej strony na drugą w środku miasta. Aby osiągnąć ten cel, najpierw musiała obniżyć poziom wody w Eufracie na tyle, aby umożliwić robotnikom zbudowanie mostu. Wymyśliła olbrzymi plan, który wystarczył – sztuczne jezioro wysoko w górze rzeki, do którego można by skierować Eufrat. Po wykonaniu tej czynności robotnicy byli w stanie wbić kamienie węgielne mostu w koryto rzeki.

Plan, który przyszedł do Cyrusa, obejmował podobny wyczyn. Po zamknięciu jeziora, które teraz jest mokradłem, zostanie ponownie otwarte, a armia perska wejdzie do miasta pod masywnymi murami Babilonu. Dlatego Cyrus rozmieścił połowę swojego pułku tam, gdzie Eufrat wkroczył do miasta, a połowę tam, gdzie wyszedł. Następnie zabrał niewielką liczbę ludzi do miejsca, w którym w ciągu ostatnich kilku tygodni wykopano rów prowadzący do jeziora, i kazał im otworzyć ujście rowu do Eufratu.

W planie Cyrusa był jeden fatalny błąd. Mury Babilonu ciągnęły się daleko w górę rzeki, wzdłuż brzegów rzeki. Gdyby Babilończycy byli świadkami spadku poziomu wody i ujrzeli armię perską wpływającą do rzeki, zgromadziliby się wzdłuż murów i unicestwili Persów gradem amunicji.Sposobem Cyrusa na złagodzenie tego problemu było czekanie na dwa ważne czynniki – ciemność i pijaństwo.

Noc Ataku

” Bohaterowie babilońscy odstąpili od walki, przebywają w warownych twierdzach. Wyczerpała się ich siła, stali się jak kobiety. Budynki jego uległy spaleniu, wyłamane zostały jego zasuwy.” (Jeremiasza 51:30)

W biblijnej księdze Daniela zapisana jest niesamowita historia. Belsazar wydał wielki bankiet dla 1000 swoich czołowych lordów. Zjadano ogromne ilości jedzenia i wina, a uroczystość pochłonęła całe miasto.Aby zademonstrować swoją moc i bezpieczeństwo, pomimo oblężenia poza murami miasta, Belszaccar wezwał skonfiskowane kielichy ze świątyni Jahwe w Jerozolimie, napełnił je winem i dołączył do swoich panów, żon i nałożnic, pijąc wino z tych świętych naczyń. Chwilę później na ścianie pojawiła się ręka i napisała.Przesłanie „ Mene, Mene, Tekel, Parsin ” było niezrozumiałe dla czołowych uczonych i astrologów w Babilonie. Królowa przypomniała sobie Daniela i sposób, w jaki pomagał poprzednim królom. Daniel został wezwany i po zgromieniu Belszaccara za rażące nadużycie świętych relikwii, przetłumaczył napis na ścianie: „Oto, co oznaczają te słowa: Mene: Bóg policzył dni twego panowania i położył je do końca.Tekel: Zostałeś zważony na wadze i uznany za niedostatecznego. Peres: Twoje królestwo jest podzielone i dane Medom i Persom ”(Daniela 5: 26-28).

Chwilę później, być może nawet wtedy, gdy Daniel wyjaśniał królowi boskie przesłanie, armia perska brnęła pod murami i wspięła się brzegiem rzeki do serca Babilonu.Tak więc ludzie Cyrusa nie mieli żadnego wyzwania do pokonania, wchodząc do wielkiego miasta.Cyrus wydał bezpośredni rozkaz, aby żaden z mieszkańców miasta nie został nadmiernie skrzywdzony. Babilońscy zdrajcy – Gadatas i Gobryas – poprowadzili armię do pałacu, ponieważ dobrze znali miasto. Kiedy przybyli, Belsazar został zabity, gdy próbował się bronić.

Kilka dni później, Cyrus wkroczył do Babilonu i został powitany z otwartymi ramionami i wielką radością przez lud babiloński. Nadeszło wyzwolenie! Każdy zapis odnoszący się do interakcji Cyrusa z podbitymi narodami ujawnia życzliwego przywódcę, który troszczył się o swój nowy lud.I zgodnie z proroctwem Izajasza, Cyrus wysłał wielu Izraelitów z powrotem do Jerozolimy z funduszami na odbudowę świątyni, która została zdziesiątkowana przez Nabuchodonozora.Odesłał także skradzione święte relikwie.

Upadek Babilonu oznaczał koniec semickiej potęgi światowej. Wraz z triumfem Cyrusa nowa rasa, Indoeuropejska, weszła do panowania nad światem, a polityczne przeznaczenie świata było odtąd w rękach tej rasy. Jest to zatem nowy i bardzo ważny punkt zwrotny w historii Biblii.

Wypełnione Proroctwo

„Jednak w pierwszym roku panowania Cyrusa, króla Babilonu, król Cyrus wydał dekret o odbudowie tego domu Bożego. Usunął nawet ze świątyni babilońskiej złote i srebrne przedmioty domu Bożego, które Nabuchodonozor zabrał ze świątyni jerozolimskiej i przyniósł do świątyni w Babilonie.

„Aby się spełniło słowo Pańskie z ust Jeremiasza, pobudził Pan ducha Cyrusa, króla perskiego, w pierwszym roku [jego panowania], tak iż obwieścił on, również na piśmie, w całym państwie swoim, co następuje: 2  «Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie, w Judzie. 3  Jeśli jest między wami jeszcze ktoś z całego ludu Jego, to niech Bóg jego będzie z nim; a niech idzie do Jerozolimy w Judzie i niech zbuduje dom Pana, Boga Izraela – tego Boga, który jest w Jerozolimie. 4 A co do każdego z pozostających jeszcze przy życiu – to współmieszkańcy wszystkich miejscowości, gdzie taki przebywa, mają go wesprzeć srebrem, złotem, sprzętem i bydłem – oprócz darów dobrowolnych dla domu Bożego w Jerozolimie»” (Ezd 1:1-4)

Wtedy król Cyrus przekazał je mężowi imieniem Szeszbasar, którego mianował namiestnikiem, i powiedział mu: „Weź te przedmioty i idź i złóż je w świątyni jerozolimskiej. I odbuduj na jego miejscu dom Boży ”. Przyszedł więc ten Szeszbasar i położył fundamenty pod budowę domu Bożego w Jerozolimie. Od tego dnia do chwili obecnej był w budowie, ale nie został jeszcze ukończony ”(Ezdrasz 5: 13-16).Żydzi odbudowali mury miejskie i przywrócili Świątynię w Jerozolimie, a Izrael rozkwitał przez następne 500 lat. Po 70 latach niewoli, naród wraca z wygnania. Jehowa dotrzymuje obietnic

Bo tak mówi Pan: Gdy upłynie dla Babilonu siedemdziesiąt lat, nawiedzę was i spełnię na was swoją obietnicę, że sprowadzę was z powrotem na to miejsce. (Jeremiasz 29:10)

Babilon padł z rąk Cyrusa i jego wojskowego sprytu. Z pewnością w tej historii jest coś więcej, niż mamy dzisiaj dostęp. Liczne zapisy zawierają fragmenty wielkiego podboju. Chociaż nie wszystkie drobne szczegóły pasują do siebie idealnie podczas porównywania , główna myśl jest trafna: był perski król o imieniu Cyrus i obalił Babilon bez walki.

Z tych różnych źródeł opowiedziana jest wspaniała historia. Jest to historia, która ujawnia człowieka prowadzonego przez bogów, w których nawet nie twierdził, że wierzy – zwłaszcza prawdziwego Boga, Jahwe. To historia, która przedstawia króla, który myślał inaczej niż którykolwiek przywódca przed swoimi czasami i widział możliwość królestwa pokoju i wolności. To historia, która pokazuje upadek zła i zwycięstwo dobra.

Ale jakiego wyznania był twórca imperium? Wydawać by się mogło, że odpowiedź na to pytanie znajduje się we wspomnianej już starotestamentowej księdze Daniela. Opisuje ona relacje pomiędzy królem a prorokiem Danielem. Cyrus, widząc wszystkie cudy, jakich Daniel dokonuje na jego oczach z bożą pomocą, woła pod koniec opowieści: „Wielkim jesteś Panie, Boże Daniela i nie ma żadnego [boga] prócz Ciebie”. (Dn 14:41) Wśród ludności babilońskiej mówiono wówczas, że ich król stał się Żydem. Wersja Cyrusa wyznającego judaizm stała się bardzo popularna wśród Izraelitów, dla których – jak wiadomo – był on wyzwolicielem i wielkim bohaterem. Potwierdzał to również wybitny żydowski historyk Józef Flawiusz. Oprócz relacji z Danielem było jeszcze coś, co mogłoby skłonić Cyrusa do przejścia na judaizm. Były to proroctwa znajdujące się w Księdze Izajasza. Choć księga ta powstała ok. 150 lat przed zdobyciem Babilonu, to jednak przepowiedziane w niej było, iż człowiek o imieniu Cyrus zasiądzie na babilońskim tronie i uwolni Żydów z niewoli. Dodatkowo przepowiedziano, iż wysychająca rzeka Eufrat umożliwi perskim żołnierzom lepsze dotarcie do celu, a babilońscy żołnierze poddadzą się bez walki. Czytając pismo sprzed tylu lat i mając świadomość, że wszystko to się spełniło, na pewno mógł on rozważać taką ewentualność. Inne światło rzuca jednak na sprawę – również wspomniany wcześniej – Cylinder Cyrusa, którego okres złożenia niemalże zazębia się z czasami opisanymi w Księdze Daniela. W czwartym rozdziale tego dokumentu władca modli się do Marduka o to, by czuwał nad nim i jego synem. Pisze on, iż Marduk przyglądał się dokładnie wszystkim krainom świata, w celu znalezienia odpowiedniego władcy Babilonu. Gdy już wybrał Cyrusa, sprawił, że jego wybraniec zasiadł ostatecznie na babilońskim tronie. Czy gdyby wyznawał on judaizm lub inną religię, byłby skłonny do takich deklaracji? Czy może jednak najpierw złożył on Cylinder, a potem na jego życiowej drodze stanął Daniel? A może miał on zupełnie inne podejście do religii, o którym informacji nie znajdziemy już w żadnej z ksiąg?  Jest to kwestia raczej już nie do wyjaśnienia, a nam pozostają jedynie – wspomniane wcześniej – domysły i spekulacje.

Chociaż Cylinder Cyrusa nie wymienia wyraźnie JHWH ani Judy, to pokazuje wiarygodność dekretów Cyrusa przedstawionych w 2 Kronik 36: 22-23 , Ezdrasz 1: 1-3 i Ezdrasz 6: 2-5 . Cylinder Cyrusa jest dowodem na politykę Cyrusa wobec narodów w dawnym imperium neobabilońskim, wzywając do łaski, sugerując bezbożność Nabonida i jego własną pobożność w przywracaniu bożków i służbie bogom narodów. Ci, którzy wierzą w Boga Izraela, uznają, że YHWH wybrał w tym celu Cyrusa ( Izajasz 44: 28-45: 7); Cyrus nie znałby YHWH ani zbyt wiele o Judzie, ale Judejczycy odnieśliby korzyści z jego polityki. Dzięki polityce Cyrusa wielu Izraelitów wróciło na swoje ziemie i ostatecznie odbudowało Świątynię, a Cylinder Cyrusa oświetla cele i motywacje Cyrusa. Obyśmy ufali YHWH i odnaleźli w Nim odrodzenie!

Ewangelia Marka

Ewangelia według Marka , druga z czterech Ewangelii Nowego Testamentu (narracje opowiadające o życiu i śmierci Jezusa Chrystusa ) oraz, wraz z Mateuszem i Łukaszem , jedna z trzech Ewangelii synoptycznych (tj. Przedstawiających wspólny pogląd). Jest przypisywana Ewangeliście Markowi ( Dz 12:12; 15:37), współpracownik Pawła i uczeń od Piotra , którego nauczanie Ewangelii może odzwierciedlać. Ewangelia Marka ma 16 rozdziałów, krócej niż pozostałe trzy ewangelie.Większość uczonych uważa ją za pierwszą z czterech ewangelii napisanych między 50 a 70 rokiem n.e.Jest to najkrótsza i najwcześniejsza z czterech Ewangelii, prawdopodobnie napisana w ciągu dekady poprzedzającej zniszczenie Jerozolimy w 70 roku n.e . Większość uczonych zgadza się, że była używana przez Mateusza i Łukasza w tworzeniu ich relacji; ponad 90% treści Ewangelii Marka pojawia się w Ewangelii Mateusza, a ponad 50% w Ewangelii Łukasza. Jest ona prosta i bezpośrednia i jako najwcześniejsza Ewangelia jest podstawowym źródłem informacji o posłudze Jezusa.

Podobnie jak pozostałe trzy ewangelie, Marek jest anonimowy. Tytuł „Według Marka” ( kata Markon )  został prawdopodobnie dodany po zebraniu Ewangelii i zaistniała potrzeba odróżnienia wersji ewangelii Marka od innych. Powszechnie uważa się, że tytuły ewangelii zostały dodane w drugim wieku, ale mogły zostać dodane znacznie wcześniej. Z pewnością możemy powiedzieć, że tytuł wskazuje, na około 125 r. N.e.

Marek został prawdopodobnie napisany z Rzymu dla Rzymian, ale szerzej, do pogan. Celem ewangelii jest przedstawienie Jezusa Chrystusa poganom i zachęcenie wierzących do wytrwania w obliczu prześladowań, a może nawet męczeństwa.Ewangelię , Marek napisał, aby udowodnić, że Jezus Chrystus jest Mesjaszem. W dramatycznej i pełnej akcji sekwencji wydarzeń Marek maluje uderzający obraz Jezusa.Ewangelia Marka to trwały skarb dla wszystkich wierzących. Napisał swoją Ewangelię, aby pomóc ludziom poznać, że Jezus był Synem Bożym, który cierpiał i umarł, aby zbawić nas od grzechu i śmierci. Czytając Ewangelię Marka, dowiadujemy się, że aby być naśladowcami Jezusa, również musimy być gotowi do składania ofiar, „wziąć nasz krzyż i naśladować” (Mk 8:34) Marek opisuje Jezusa i jego uczniów podróżujących do Jerozolimy, miejsca, gdzie Jezus był sądzony i skazany na śmierć przez polityczne mocarstwo Rzym. Jednak historia nie kończy się na krzyżu, ponieważ kontynuuje opowieść o zmartwychwstaniu i, w bardzo realnym sensie, trwa do dziś.

Jan Marek nie był jednym z 12 apostołów Jezusa . Po raz pierwszy jest wymieniony z imienia i nazwiska w Dziejach Apostolskich w związku z matką. Piotr został wtrącony do więzienia przez Heroda Antypasa , który prześladował pierwszy kościół. W odpowiedzi na modlitwy kościoła anioł przyszedł do Piotra i pomógł mu uciec. Piotr pośpieszył do domu Marii, matki Jana Marka, gdzie prowadziła spotkania pierwszych chrześcijan w swoim domu (Dz 12,12).

Zarówno dom, jak i gospodarstwo domowe Marii, matki Jana Marka, były ważne we wczesnej chrześcijańskiej wspólnocie Jerozolimy. Piotr zdawał się wiedzieć, że współwyznawcy będą się tam gromadzić na modlitwie. Rodzina była prawdopodobnie dostatecznie zamożna, aby mieć służącą (Rhoda) i organizować duże spotkania uwielbienia.

Jan Marek był kuzynem Barnaby (Kol 4:10), który towarzyszył Pawłowi i Barnabasowi w pierwszej podróży misyjnej Pawła (Dz 12,25; 13:5). Ale opuścił ich po drodze w Perge i wrócił do Jerozolimy (Dz 13,13). Kiedy Barnabas chciał, aby Paweł zabrał Jana Marka w drugą podróż misyjną, Paweł odmówił. Tarcie, które powstało między Pawłem a Barnabasem, doprowadziło do ich separacji (Dz 15: 38–40).

Ale wcześniejsze wahanie Jana Marka najwyraźniej ustąpiło miejsca wielkiej sile i dojrzałości, aż czasem udowodnił, że jest nawet przed apostołem Pawłem. Kiedy Paweł pisał do Kolosan, pouczył ich, że jeśli przyjdzie Jan Marek, mają go powitać (Kol 4:10). Paweł nawet wymienił Marka jako współpracownika (Filemona. 24). Później Paweł powiedział Tymoteuszowi, aby „Weź Marka i przyprowadź go ze sobą, bo jest mi przydatny w służbie” (2 Tym. 4:11).

Przywrócenie Jana Marka do pożytecznej służby mogło być częściowo spowodowane posługą Piotra. Bliski związek Piotra z Markiem jest ewidentny z jego opisu jako „Marek, mój syn” (1 Piotr. 5:13). 

Autorstwo Marka

Wszystkie ewangelie nie mają nazwiska autorów jako części samego tekstu, ale cztery ewangelie nigdy tak naprawdę nie były anonimowe w historii chrześcijan. Nazwisko autora, które jest związane z tą księgą, to człowiek o imieniu Marek. Ta osoba jest wymieniana kilka razy w Nowym Testamencie i była powszechnie znana jako Jan Marek. Wszystkie najwcześniejsze tradycje kościelne wiążą tę ewangelię z Markiem i tym , że spisał relację apostoła Piotra. Najwcześniejsze źródła, jakie posiadamy, pochodzą z pism Papiasza, przywódcy kościoła w Hierapolis i biskupa Ireneusza w Lyonie (współczesna Francja). Dzieło Papiasza przetrwało w tekście napisanym przez wybitnego historyka wczesnego kościoła Euzebiusza. Papiasz z Azji Mniejszej (60-130 n.e) Brzmi następująco:

A Starszy powiedział to również: „Marek, będąc interpretatorem Piotra, spisał dokładnie wszystko, co zapamiętał, o rzeczach powierzonych i zrobionych przez Pana, ale nie w porządku”. Bo ani on nie usłyszał Pana, ani nie poszedł za Nim, ale potem, jak powiedziałem, Piotr, który dostosował swoje nauczanie do potrzeb swoich słuchaczy, ale nie tak, jakby sporządzał powiązaną relację z wyroczni Pana. Tak więc Mark nie popełnił błędu, rejestrując niektóre rzeczy tak, jak je zapamiętał. Przemyślał bowiem jedną rzecz, aby nie pomijać niczego, co słyszał, ani nie podawać fałszywie.[3]

Szacuje się, że tradycja Papiasza jest bardzo wczesna i prawdopodobnie datuje się na 90-100 n.e. Jednak Papiasz nie jest jedynym wczesnym świadkiem spoza Nowego Testamentu. Nieco później Ireneusz (130-200) pisze:

„Mateusz ułożył swoją ewangelię wśród Hebrajczyków w ich własnym języku *, podczas gdy Piotr i Paweł głosili ewangelię w Rzymie i założyli wspólnotę. Po ich odejściu [Piotra i Pawła] Marek, uczeń i tłumacz Piotra, przekazał nam swoje przepowiadanie na piśmie ” Piotr prawdopodobnie zmarł około 65 r.n.e, więc jeśli Ireneusz ma rację, to Marek napisany został po tym czasie.Gdyby Ireneusz nie był poprawny, być może nie zostałby skomponowany dużo wcześniej, ponieważ tradycja ustna musiałaby się rozwijać.

Należy pamiętać, jak bliscy są ci pisarze tradycji apostolskiej. Ireneusz był uczniem Polikarpa, który był uczniem apostoła Jana.Justin Martyr (100-166 n.e)

Mówi się, że on [Jezus] zmienił imię jednego z apostołów na Piotr; a w jego pamiętnikach jest napisane, że zmienił imiona innych, dwóch braci, synów Zebedeusza, na Boanerges, co oznacza „synowie gromu”… ”

Ciekawostką jest to, że Justin Martyr wspomina o „pamiętniku” Piotra oraz o tym, że Jakub i Jan są nazywani „Synami Gromu”. To tylko ewangelia Marka, która zapisuje te informacje – rodzaj zapamiętanych szczegółów, które prawdopodobnie nie zostały sfabrykowane. 

Klemens z Aleksandrii (150-215 ne)

I tak wielka radość światła oświetliła umysły słuchaczy Piotra, że ​​nie zadowoliło ich tylko jedno przesłuchanie lub niepisana nauka Bożej ewangelii, ale wszelkiego rodzaju błagania błagali Marka, który był naśladowcą Piotra i którego ewangelia jest zachowana, aby zostawił ze sobą na piśmie zapis nauczania przekazanego im ustnie; i nie ustawali, dopóki nie przemogli tego człowieka i nie stali się odpowiedzialni za czytanie Pisma Świętego w kościołach ”.

Oprócz tych świadków w innych miejscach w Klemensa Aleksandryjskiego, również z Tertulian, z Muratorian Fragment, Origen i Anti-Marcionite Prologue – wszystko sprzed 200 roku, a także świadków z całego starożytnego świata rzymskiego – Ireneusza z Galii, Papieża i Klemensa oraz Tertulian z Afryki Północnej i Justina Martyra z Rzymu.

Wszystkie najstarsze tradycje utrzymują, że Marek był tym, który zaaranżował nauki Piotra, aby przekazać Kościołowi pisemną relację o Jezusie Chrystusie. Oprócz tradycji w księdze znajdują się dobre wewnętrzne dowody, że ewangelia Marka bardzo dobrze odzwierciedla głoszenie Piotra, które widzimy w Dziejach Apostolskich.Badacz Nowego Testamentu, Daniel Wallace, przedstawia świetne podsumowanie wewnętrznego związku z Markiem i Piotrem; Zacytuję go szczegółowo:

  • Jan Marek kontaktował się z Piotrem nie później niż od połowy lat czterdziestych ( Dz 12:12 ) i wydaje się, że pierwszy kościół spotkał się w domu Marka.
  • Zarówno Piotr, jak i Marek byli związani z kościołami w Antiochii i Jerozolimie.
  • Paweł wysłał Marka z Rzymu do kościoła w Kolosach i do Filemona w latach 60-62. Gdyby Piotr był w tym czasie w Rzymie, Marek miałby tam z nim kontakt.
  • 2 Tymoteusza 4:11 widzimy, jak Paweł udziela Tymoteuszowi instrukcji, aby przywiózł Marka ze sobą z Efezu do Rzymu (ok. 64). Możliwe, że od wyjazdu w 62 roku przebywał poza Rzymem.
  • Marek jest z Piotrem w Rzymie w ok. 65 ( 1 Piotra 5:13 ), być może po powrocie na prośbę Pawła. Piotr także nazywa Marka swoim „synem” w tym fragmencie, wskazując na bardziej trwały związek.
  • Księga Marka podąża za nauką Piotra zapisaną w Dziejach 10: 36-41 . (1) Jan Chrzciciel (2) Jezus ochrzczony przez Jana (3) Cuda Jezusa pokazują, że jest od Boga (4) poszedł do Jerozolimy (5) został ukrzyżowany (6) został wskrzeszony trzeciego dnia. To pokazuje, że być może Marek otrzymał od Piotra ramy dla wyroczni Jezusa.

Mamy więc dobre powody, zarówno zewnętrzne świadectwo z tradycji, jak i treść samej księgi, że Jan Marek ułożył instrukcje Piotra, który dał naocznemu świadkowi świadectwo o życiu i nauczaniu Jezusa Chrystusa, jego Pana.

Kim był Jan Marek

Jan Marek jest kilkakrotnie wymieniany w Nowym Testamencie jako współpracownik w służbie zarówno Piotra ( 1 Piotra 5:13 ), jak i Pawła ( Dz. Ap. 12:25 , 15: 37-39 ; 2 Tym. 4:11 ). W pewnym sensie jest jednym z kluczowych graczy we wczesnym wspólnocie, ponieważ jest uczniem i współpracownikiem dwóch ludzi, którzy najbardziej ukształtowali ruch chrześcijański po wniebowstąpieniu Jezusa. We wczesnych dniach w Jerozolimie apostołowie i pierwsi naśladowcy najwyraźniej spotykali się w jego domu ( Dz 12,12 ), tym samym domu, w którym odbywała się ostatnia wieczerza. Wykazuje wielkie zdolności jako pisarz i zabiera nas w podróż do centralnego punktu ewangelii – śmierci, pogrzebu i zmartwychwstania Jezusa.

W jego relacji z Pawłem postrzegamy go jako jednego z pierwszych misjonarzy głoszących ewangelię światu. Potem najwyraźniej trochę przestraszył się w terenie i porzuca misję. To oczywiście trochę uraziło Pawła, a Paweł i Barnabas rozstali się. Paweł po prostu nie ufa mu po tym, jak Marek go opuścił. Jednak Barnaba, którego imię oznacza syna zachęty, daje mu drugą szansę. W końcu zostaje prawą ręką Piotra, a to, co Bóg robi w jego relacji z Pawłem, jest zdumiewające. Ostatnie komentarze Pawła na jego temat są bardzo ujmujące. Tuż przed śmiercią Pawła prosi Tymoteusza, aby posłał po Jana Marka; najwyraźniej chciał mieć przyjaciela u swego boku w ostatnich dniach.

Datowanie Marka

Wiele wydarzeń ma wpływ na datowanie ewangelii Marka, a znajomość niektórych ważnych i potwierdzonych / zaakceptowanych czasów z pierwszego wieku jest zawsze pomocna. Daty te zostaną uwzględnione w naszej dyskusji nad datą napisania przez Marka.

ZdarzenieData (AD)
Upadek Jerozolimy70
Męczeństwo Pawła i Piotra64-68
Listy Pawła45-68
Trochę tradycji ustnej32-70
Ukrzyżowanie Jezusa32

Patrząc na datę Marka, znajdujemy kilka ważnych kwestii. Po pierwsze, jeśli przyjmiemy tradycję, że zapisał naukę Piotra, to musimy umieścić ją gdzieś w miejscu życia apostoła. Po drugie, jeśli uznamy hipotezę dwóch źródeł / pierwszeństwa Marka za dobre rozwiązanie problemu synoptycznego, wówczas Marek musi poprzedzić Mateusza i Łukasza, co wpływa na jego datowanie. Po trzecie, mamy świadectwo z wczesnego kościoła, które Marek napisał tuż przed lub tuż po śmierci Piotra, a które datujemy na prześladowania za czasów Nerona po wielkim pożarze w 64 r. Ponieważ temat cierpienia tak bardzo wyraźny był podczas egzekucji Pawła i Piotra w połowie lat sześćdziesiątych, większość preferuje datę ewangelii między 60 a 70 rokiem, zwykle około 65 lat. 

Jednak niektórzy, którzy preferują Marka, umieszczają go w połowie lat pięćdziesiątych z następujących powodów. Jeśli Marek został napisany jako pierwszy, to ewangelia Łukasza musi być datowana po Marku. Ustalenie dat Ewangelii Łukasza nie jest takie trudne. Wiemy z samego tekstu, że ten sam autor skomponował Ewangelię Łukasza i Dzieje jako dwuczęściowy tom .Księga Łukasza została spisana jako pierwsza. Kilka dat pomaga nam ustalić pozycję Łukasza i Dzieje . Po pierwsze, w Dziejach Apostolskich nie ma wzmianki o upadku Jerozolimy, które ostatecznie datujemy na rok 70 n.e. Byłoby to dziwne, gdyby to bolesne wydarzenie już się wydarzyło i nie wspomniano o nim. Daje nam to pewność, że możemy umieścić zapisy Dziejów przed rokiem 70. Dodatkowo, Dzieje również kończą się tym, że Paweł przebywa w areszcie domowym w Rzymie. Szacujemy, że Paweł zginął śmiercią męczeńską w latach 64-68, więc Dzieje Apostolskie miałyby miejsce na jakiś czas przed jego śmiercią. Jeśli Łukasz pojawił się przed Dziejami Apostolskimi, zobaczymy, że ewangelia pojawiła się na scenie na początku lat sześćdziesiątych, a niektórzy umieścili ją około 62 roku n.e. Jeśli więc ktoś popiera tezę, że Marek został napisany jako pierwszy, to preferowana wydaje się data poprzedzająca Łukasza, gdzieś pod koniec lat pięćdziesiątych. Jeśli jednak trzymasz się tradycji, że Mateusz był pierwszy, Marek może być spisany w około 65 roku. Niezależnie od tego, Marek jest jedną z najwcześniejszych ewangelii zapisanych, aby przekazać naukę i historię Jezusa przyszłym pokoleniom.

Konserwatywni uczeni, którzy preferują wczesną datę, często polegają w dużej mierze na fragmencie papirusu z Qumran . W jaskini odkrytej w 68 roku n.e. znajdował się fragment tekstu, o którym twierdzi się, że jest wczesną wersją Marka, co pozwala na datowanie Marka przed zniszczeniem świątyni w Jerozolimie. Ten fragment (7Q5) to skrawek papirusu z napisem tylko z prawej strony, z zaledwie pięcioma wierszami tekstu, z widocznymi częściami składającymi się z nie więcej niż dwudziestu liter – nie jest to mocny fundament, na którym moglibyśmy oprzeć wczesną datę Marka.

Zniszczenie świątyni w 70 r.n.e

Czas spisania ewangelii jest bardzo ważny. Gdyby można było ustalić, że ewangelie zostały napisane wcześnie, powiedzmy przed rokiem 70 n.e, to mielibyśmy dobry powód, by sądzić, że zostały napisane przez samych uczniów Jezusa . Jeśli zostały napisane przez uczniów, to ich wiarygodność, autentyczność i dokładność są lepiej uzasadnione. Ponadto, gdyby zostały napisane wcześnie, oznaczałoby to, że nie byłoby wystarczająco dużo czasu, aby mit wkradł się do relacji ewangelicznych, ponieważ napisali je naoczni świadkowie życia Chrystusa. Ponadto ci, którzy żyli w czasie tych wydarzeń, mogli przeciwstawić się opisom ewangelii; a ponieważ nie mamy pism sprzecznych z ewangeliami, ich wczesne autorstwo, jak również autorstwo apostolskie, staje się jeszcze bardziej krytyczne.

Żadna z ewangelii nie wspomina o zniszczeniu żydowskiej świątyni w 70 roku po Chr. Jest to znaczące, ponieważ Jezus prorokował o świątyni, kiedy powiedział: „«Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony»” ( Łukasza 21: 6 , zob. także Mat. 24: 1 ; Marka 13: 1).

To proroctwo spełniło się w roku 70 ne, kiedy Rzymianie złupili Jerozolimę i spalili świątynię. Złoto w świątyni stopiło się między kamiennymi ścianami; a Rzymianie rozebrali mury kamień po kamieniu, aby zdobyć złoto. Takie oczywiste spełnienie się proroctwa Jezusa najprawdopodobniej zostałoby zapisane jako takie przez pisarzy ewangelii, którzy lubili wspominać o spełnieniu się proroctw, gdyby zostały napisane po roku 70 ne. aby wzmocnić mesjańskie oczekiwanie – takie jak zniszczenie świątyni, jak powiedział Jezus – z pewnością zostałyby uwzględnione. Ale nie zostało to uwzględnione, sugerując, że ewangelie (przynajmniej Mateusz, Marek i Łukasz) zostały napisane przed 70 rokiem n.e

Podobnie, ten argument jest ważny, gdy weźmiemy pod uwagę datowanie Księgi Dziejów Apostolskich, która została napisana tak jak Ewangelia Łukasza , przez samego Łukasza. Dzieje Apostolskie to historia kościoła chrześcijańskiego zaraz po wniebowstąpieniu Jezusa. Dzieje nie wspominają również o niewiarygodnych znaczących wydarzeniach z roku 70 n.e, które byłyby niezwykle istotne i proroczo ważne i wymagałyby włączenia do Dziejów, gdyby miały miejsce przed napisaniem Dziejów. Pamiętajcie, Dzieje Apostolskie to księga historii dotycząca chrześcijan i Żydów. Fakt, że zniszczenie Jerozolimy i świątyni nie jest odnotowane, jest bardzo mocnym dowodem na to, że Dzieje Apostolskie zostały napisane przed rokiem 70 n.e. Dodajemy do tego fakt, że Dzieje nie zawierają relacji o „prześladowaniu chrześcijan przez Nerona w roku 64 lub śmierci [apostoła] Jakuba (62 r.), Pawła (64 r.) i Piotra (65 r.) ”  i mamy dalsze dowody na to, że została napisana wcześnie.

Jeśli spojrzymy na Dzieje Apostolskie 1: 1-2, jest powiedziane: „Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku  aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom, których sobie wybrał ” Większość uczonych twierdzi, że Dzieje Apostolskie zostały napisane przez Łukasza i że Teofil (gr. „Miłujący Boga”) „mógł być patronem Łukasza, który sfinansował pisanie Łukasza i Dziejów”.  Oznacza to, że ewangelia Łukasza została napisana przed Dziejami Apostolskimi.

  • „Dz.Apostolskie, nie mogły zostać spisane wcześniej niż przed ostatnim twardym znacznikiem chronologicznym zapisanym w książce – powołaniem Festusa na prokuratora (Dz. 24:27), co na podstawie niezależnych źródeł wydaje się mieć miejsce między rokiem 55 a 59. ” 
  • „Coraz częściej przyznaje się, że Logia [Q] była bardzo wcześnie, przed rokiem 50 n.e, i Marek podobnie. Jeśli Łukasz napisał Dzieje Apostolskie, gdy Paweł jeszcze żył. Ewangelia Łukasza przychodzić ( Dz. 1:1 ) przed spisaniem Dziejów Apostolskich . Data Dziejów Apostolskich jest wciąż sporna, ale wczesna data (około roku 63 n.e) stale zyskuje poparcie”. ” 

Dla jasności, Q jest podobno jednym z dokumentów źródłowych, z których korzystali zarówno Mateusz, jak i Łukasz, pisząc swoje ewangelie. Gdyby Q rzeczywiście istniał, to cofnęłoby to pierwsze zapisy słów i czynów Chrystusa jeszcze bardziej, skracając dostępny czas na wkradanie się mitów i zwiększając wiarygodność i dokładność opisów ewangelii. Jeśli to, co jest powiedziane o Dziejach Apostolskich, jest prawdą, oznaczałoby to, że Łukasz został napisany co najmniej przed rokiem 63 i prawdopodobnie przed 55-59 rokiem, ponieważ Dzieje są drugim z serii pism Łukasza. Oznacza to, że ewangelia Łukasza została napisana w ciągu 30 lat od śmierci Jezusa.

Ewangelia Marka to trwały skarb dla wszystkich wierzących. Napisał swoją Ewangelię, aby pomóc ludziom poznać, że Jezus był Synem Bożym, który cierpiał i umarł, aby zbawić nas od grzechu i śmierci. Czytając Ewangelię Marka, dowiadujemy się, że aby być naśladowcami Jezusa, również musimy być gotowi do składania ofiar, „wziąć nasz krzyż i naśladować” (Mk 8:34) Marka opisuje Jezusa i jego uczniów podróżujących do Jerozolimy, miejsca, gdzie Jezus był sądzony i skazany na śmierć przez polityczne mocarstwo Rzym. Jednak historia nie kończy się na krzyżu, ponieważ kontynuuje opowieść o zmartwychwstaniu i, w bardzo realnym sensie, trwa do dziś.

Zakończenie Ewangelii

One wyszły i uciekły od grobu; ogarnęło je bowiem zdumienie i przestrach. Nikomu też nic nie oznajmiły, bo się bały

Problem stanowi zakończenie Ewangelii Marka . Dwa najstarsze i najważniejsze rękopisy greckiego Nowego Testamentu (Sinaiticus i Vaticanus) kończą się słowami: „Bo się bały” . Inne rękopisy dodają w całości lub w części materiał składający się na wersety 9-20. Jednak to dłuższe zakończenie różni się stylem i treścią od Marka 1: 1 – 16: 8 ; zawiera materiał przedstawiony dokładnie tak, jak u Mateusza i Łukasza. Od dawna dyskutowano, czy Marek miał zamiar zakończyć swoją ewangelię w 16: 8, czy też pierwotne zakończenie zostało utracone i później dodano zakończenie wtórne (w. 9-20).

Wydaje się mało prawdopodobne, aby Marek, rozpoczynając ewangelię odważnym wstępem, zakończył ją nutą strachu. Wydawałoby się również logiczne, że ten, kto sporządził ewangelię na wzór głoszenia wczesnego chrześcijaństwa, nie pomijałby głównego elementu, jakim jest zmartwychwstanie ( 1 Kor. 15: 3-26 ). Powody te sugerują, że krótsze zakończenie Marka (w 16: 8) nie jest zakończeniem oryginalnym (lub zamierzonym) – z jakiegokolwiek powodu – i że wersety 9-20 są późniejszym dodatkiem, dostarczonym w celu zrekompensowania pominięcia.Nie wiemy, co jeszcze Marek mógł powiedzieć o pojawieniu się Jezusa po zmartwychwstaniu, ponieważ pierwotne zakończenie jego ewangelii zostało utracone. Ostatnie dwanaście wersetów ewangelii, jakie obecnie pojawia się w Nowym Testamencie, nie było częścią najwcześniejszych manuskryptów. Nawet w późniejszych rękopisach te wersety nie są takie same. Najwyraźniej zostały dodane przez pisarza, który uznał, że brakuje czegoś w egzemplarzu rękopisu i dlatego próbował go uzupełnić. To, że oryginalne zakończenie ewangelii Marka zostało utracone, jest poważną przeszkodą dla czytelników Nowego Testamentu, bo kiedy pomijamy dodane wersety, opis zmartwychwstania urywa się w połowie opowieści. W rzeczywistości urywa się w środku zdania. Pozostała część historii dostarczyłaby cennych informacji, ponieważ byłaby to najstarsza ewangeliczna relacja z tego najważniejszego wydarzenia, ale nie wiemy, co stało się z oryginalnym zakończeniem rękopisu.

  • Kolekcja Antiochii (5200 rękopisów), która pochodzi z Antiochii w Syrii. Biblie wywodzące się z tego zbioru – KJV i NKJV – zawierają Ew. Marka 16: 9–20 bez zastrzeżenia.
  • Kolekcja aleksandryjska (45 rękopisów), która pochodzi z Aleksandrii w Egipcie. Wszystkie Biblie wywodzące się z tego wersetu mają jakiś wyjątek od Marka 16: 9–20 .

Ma go większość starożytnych rękopisów. Z 620 rękopisów, które zawierają Marka, tylko dwa pomijają ostatnie 12 wersetów. Sam Manuskrypt aleksandryjski, uważany za jeden z trzech najlepszych rękopisów, zawiera go. Marka 16: 9–20 znajduje się we wszystkich starożytnych tłumaczeniach i wersjach.

Codex Vaticanus i Codex Sinaiticus, oba z linii aleksandryjskiej, nie zawierają Marka 16: 9–20 . Jednak Siniaticus zostawia miejsce na te wersety, jakby kopista nie skończył swojej pracy. Sinaiticus kończy się na dole strony, jakby ostatnia strona została oderwana i jej brakuje. Jeśli we wczesnej kopii Marka brakowało ostatniej strony, późniejsi skrybowie również ją pomijali.

Przed napisaniem któregokolwiek z tych rękopisów, znane osoby we wczesnym kościele cytowały wiele wersetów biblijnych, które zostały pominięte w Sinaiticus i Vaticanus. Koniec Marka jest wśród nich. Był on cytowany przed rokiem 200 , czyli ponad sto lat przed tym, jak słynne manuskrypty go opuściły. (Vaticanus datuje się na ad 300-325; Sinaitus na ad 330-360).

Ireneusz z Lyonu, który podobno znał Jana osobiście, zacytował Marka 16:19 około roku 170 n.e, mówiąc: „Ale Marek na końcu swojej Ewangelii mówi: ‚A Pan Jezus, po tym, co im powiedział, został przyjęty do nieba i usiadł po prawicy Bożej‚. Inni wczesni pisarze, którzy przytaczali te wersety jako Pismo Święte, to Papias, 130, Justin Martyr, 160; Tatian, 172; Tertulian, 220; Aphraates, 367; i Didymus, 398.

Chociaż dodane zakończenie nie dostarcza żadnych nowych informacji, ani nie zaprzecza wcześniej ujawnionym wydarzeniom i , zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne dowody dają pewność, że Marek ich nie napisał. W rzeczywistości zakończenie Ewangelii w wersecie 8. opisem zdumionych kobiet przy grobie jest całkowicie spójne z resztą narracji. Zdumienie Jezusem wydaje się być tematem Marka. „Byli zdumieni jego nauką” ( Ew. Marka 1:22 ); „Wszyscy byli zdumieni, tak że debatowali między sobą” ( Mk 1:27 ); „Uzdrowił paralityka, a oni wszyscy byli zdumieni i wielbili Boga, mówiąc: ‚Nigdy czegoś takiego nie widzieliśmy’” ( Mk 2:12 ). Zdziwienie dziełem Jezusa ujawnia się w całej narracji Marka (Marka 4:41 ; 5:15 , 33 , 42 ; 6:51 ; 9: 6 , 15 , 32 ; 10:24 , 32 ; 11:18 ; 12:17 ; 16: 5 ). Jednak niektórzy, a nawet jeden z wczesnych skrybów najwyraźniej przeoczyli dowody tematyczne i poczuli potrzebę dodania bardziej konwencjonalnego zakończenia.

Biblia została zachowana przez Boga, ponieważ Jezus powiedział: „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą” (Mateusza 24:35).

„..Jest to zemsta Jehowy, zemsta za Jego świątynię”

Starożytny Babilon został zbudowany w strategicznym miejscu, po dwóch stronach rzeki Eufrat. Nazwano go „politycznym, religijnym i kulturalnym centrum starożytnego Bliskiego Wschodu”. Około roku 732 p.n.e. prorok Izajasz zapisał złowieszczą zapowiedź: Babilon upadnie. Poza tym podał okoliczności tego wydarzenia — zdobywcą będzie wódz imieniem Cyrus, wody ochraniające miasto zostaną ‛wysuszone’, a bramy „nie będą zamknięte” (Izajasza 44:27 do 45:3). Jakieś 200 lat później, 5 października 539 roku p.n.e., spełniły się wszystkie szczegóły tego proroctwa. Grecki historyk Herodot (żyjący w V wieku p.n.e.) potwierdził, że właśnie tak wyglądało zdobycie Babilonu

„Oto, co rzekł Jehowa do swego pomazańca, Cyrusa, którego prawicę ująłem, by podbić przed nim narody — żeby zdjąć pasy z bioder królów; żeby otworzyć przed nim podwoje, tak iż nawet bramy nie będą zamknięte: ‚Ja pójdę przed tobą i wyrównam wyniosłości ziemi. Roztrzaskam miedziane wrota i odrąbię żelazne zasuwy. I dam ci skarby znajdujące się w ciemności oraz ukryte skarby, które są w kryjówkach’” (Izajasza 45:1-3a).

YHWH składa obietnice godne zaufania. Jest Bogiem Objawicielem i Bogiem Stwórcą. Już nieraz dowiódł swej prawości i okazał się Wybawcą ludzi ze wszystkich narodów. To tylko niektóre spośród krzepiących zapewnień z 45 rozdziału Księgi Izajasza.

Rozdział ten zawiera też szczególny przykład proroczych umiejętności Boga. Pod wpływem Jego ducha Izajasz może przyjrzeć się odległym krajom, prześledzić wypadki mające się rozegrać w przyszłych stuleciach, a także opisać pewne wydarzenie, które z taką dokładnością mógł przepowiedzieć tylko Jehowa, Bóg prawdziwych proroctw. Co to za wydarzenie? Jak wpływa na lud Boży za dni Izajasza? Jakie znaczenie ma dziś dla nas? Przeanalizujmy słowa proroka.

Wypowiedź Jehowy przeciw Babilonowi

 „Oto, co rzekł Jehowa do swego pomazańca, Cyrusa, którego prawicę ująłem, by podbić przed nim narody — żeby zdjąć pasy z bioder królów; żeby otworzyć przed nim podwoje, tak iż nawet bramy nie będą zamknięte: ‚Ja pójdę przed tobą i wyrównam wyniosłości ziemi. Roztrzaskam miedziane wrota i odrąbię żelazne zasuwy. I dam ci skarby znajdujące się w ciemności oraz ukryte skarby, które są w kryjówkach’” (Izajasza 45:1-3a).

 Jehowa za pośrednictwem Izajasza zwraca się do Cyrusa, jak gdyby ten już żył, chociaż wtedy jeszcze się nie urodził (Rzymian 4:17). Wyznacza mu określone zadanie, toteż może go nazwać swym „pomazańcem”. Ponieważ będzie go prowadził, ulegną mu narody, a królowie staną się słabi i niezdolni do stawienia oporu. Kiedy Cyrus zaatakuje Babilon, Bóg zadba o to, żeby bramy miasta były otwarte, czyli równie bezużyteczne, jak gdyby zostały roztrzaskane. Wyruszy przed Cyrusem, by usunąć wszelkie przeszkody. W końcu wojska tego wodza zdobędą miasto i zagarną „ukryte skarby” — bogactwa przechowywane w mrocznych skarbcach. Izajasz wszystko to zapowiada. Ale czy jego słowa się sprawdzają?

„Wypolerujcie strzały, weźcie okrągłe tarcze.Jehowa pobudził ducha medyjskich królów,bo zamierza zniszczyć Babilon.Jest to zemsta Jehowy, zemsta za Jego świątynię.”

W roku 539 p.n.e. — jakieś 200 lat po spisaniu proroctwa przez Izajasza — Cyrus rzeczywiście staje pod murami Babilonu, gotowy do ataku (Jeremiasza 51:11, 12). Ale Babilończycy wcale się tym nie przejmują. Uważają swe miasto za niezdobyte. Jego wyniosłe mury wznoszą się nad głębokimi fosami wypełnionymi wodą z rzeki Eufrat, wchodzącej w skład systemu obronnego tej metropolii. Od przeszło stu lat żaden nieprzyjaciel nie zdobył Babilonu szturmem! Rezydujący w nim władca, Belszaccar, czuje się tak pewnie, że razem z dworem beztrosko ucztuje (Daniela 5:1). Właśnie tej nocy — z 5 na 6 października — Cyrus doprowadza do końca błyskotliwą operację militarną.

W górze rzeki Eufrat żołnierze Cyrusa robią wyrwę w jej brzegu, tak aby zmieniła bieg i przestała płynąć na południe w kierunku Babilonu. Wkrótce poziom wód przecinających i okalających to miasto na tyle się obniża, iż wojownicy mogą dotrzeć do jego centralnej części, brodząc w korycie rzeki (Izajasza 44:27; Jeremiasza 50:38). Rzecz niezwykła, zgodnie z zapowiedzią Izajasza bramy nad Eufratem stoją otworem. Roje żołnierzy Cyrusa wdzierają się do Babilonu, zdobywają pałac i zabijają króla Belszaccara (Daniela 5:30). Dokonują podboju w ciągu jednej nocy. Babilon pada, a proroctwo sprawdza się w każdym szczególe.

Dlaczego Bóg okaże Cyrusowi przychylność

Po przepowiedzeniu, kto i w jaki sposób pokona Babilon, Bóg wskazuje pierwszą przyczynę zapewnienia Cyrusowi zwycięstwa. Zwracając się do niego proroczo, wyjaśnia: Chodzi o to, „byś poznał, że ja jestem Jehowa, który cię woła po imieniu, Bóg Izraela” (Izajasza 45:3b). Władca czwartego mocarstwa światowego w historii biblijnej powinien więc zdawać sobie sprawę, że swój największy tryumf zawdzięcza komuś potężniejszemu — Jehowie, Władcy Wszechświata — i że to On, Bóg Izraela, woła go, czyli zleca mu zadanie. Jak się dowiadujemy z Biblii, Cyrus rzeczywiście przypisał Mu swe wspaniałe zwycięstwo (Ezdrasza 1:2, 3).

Jehowa wymienia teraz drugi powód, dla którego umożliwi Cyrusowi podbój Babilonu: „Ze względu na mego sługę Jakuba oraz Izraela, mego wybrańca, zawołałem cię po imieniu; dałem ci zaszczytne imię, chociaż mnie nie znałeś” (Izajasza 45:4). Zwycięstwo Cyrusa nad Babilonem ma przełomowe znaczenie. Jest oznaką upadku jednej potęgi światowej i wyłonienia się następnej, wywiera więc wpływ na dzieje przyszłych pokoleń. Jednakże ludzie z sąsiednich narodów, którzy z obawą śledzą rozgrywające się wydarzenia, byliby zdumieni, gdyby wiedzieli, że dzieje się to ze względu na kilka tysięcy mało znaczących wygnańców przebywających w Babilonie — Żydów, potomków Jakuba. Ale w oczach Jehowy ci pozostali przy życiu członkowie starożytnego Izraela wcale nie znaczą mało. Są Jego „sługą”. Są Jego „wybrańcem” spośród wszystkich ludów ziemi. Chociaż więc Cyrus wcześniej nie znał Jehowy, posłuży Mu jako Jego pomazaniec do pokonania miasta, które nie zamierzało zwrócić wolności jeńcom. Bóg nie chce, żeby Jego wybrany lud na zawsze usychał z tęsknoty w obcej ziemi.

Bóg ma też trzeci, jeszcze ważniejszy powód, by użyć Cyrusa do obalenia Babilonu. Oświadcza: „Jam jest Jehowa i nie ma nikogo innego. Oprócz mnie nie ma Boga. Opaszę cię mocno, chociaż mnie nie poznałeś, by ludzie ze wschodu słońca i z jego zachodu poznali, że oprócz mnie nie ma nikogo. Jam jest Jehowa i nie ma nikogo innego” (Izajasza 45:5, 6). Upadek babilońskiego mocarstwa światowego będzie świadectwem Boskości Jehowy — każdy się dowie, że wyłącznie On zasługuje na cześć. Ponieważ Jego lud odzyska wolność, członkowie wielu narodów — od wschodu po zachód — przyznają, że Jehowa jest jedynym prawdziwym Bogiem (Malachiasza 1:11).

Pamiętajmy, że to proroctwo Izajasza zostało spisane około 200 lat przed zapowiadanymi wydarzeniami. Sporo ludzi, którzy je słyszeli, mogło się zastanawiać: Czy Bóg naprawdę ma moc doprowadzenia tego wszystkiego do skutku? Historia potwierdziła, że istotnie ma. Jehowa wyjaśnia, dlaczego rozsądna jest wiara w Jego zdolność dotrzymywania obietnic: „Tworzę światło i stwarzam ciemność, zaprowadzam pokój i stwarzam niedolę — ja, Jehowa, czynię to wszystko” (Izajasza 45:7). Bóg ma kontrolę nad każdym elementem dzieła stwórczego — od światła po ciemność — i nad każdym elementem dziejów — od pokoju po niedolę. Podobnie jak zapewnia światło w dzień oraz ciemność w nocy, tak obdarzy Izrael pokojem i ześle niedolę na Babilon. Miał moc potrzebną do stworzenia wszechświata i ma też moc urzeczywistnienia swych proroctw. Bardzo to podnosi na duchu dzisiejszych chrześcijan, którzy pilnie badają Jego prorocze słowo.

Nie bez powodu więc Bóg ukazuje przyszły los pojmanych Żydów, posługując się przykładem normalnych zjawisk natury: „Niebiosa, sprawcie, żeby kropiło z góry; i niech z chmurnego nieba sączy się prawość. Niech się otworzy ziemia i niech owocuje wybawieniem, i niech sprawi, by zarazem wzeszła prawość. Ja, Jehowa, to stworzyłem” (Izajasza 45:8). Jehowa spowoduje, że prawość z symbolicznych niebios będzie oddziaływać na lud Boży jak życiodajny deszcz padający z literalnego nieba. Ponadto skłoni symboliczną ziemię — na wzór literalnej, która wydaje obfite plony — do zainicjowania wydarzeń zgodnych z Jego prawym zamierzeniem, zwłaszcza do oswobodzenia Jego ludu z niewoli babilońskiej. Nowe „niebiosa” i „ziemia” w analogiczny sposób doprowadziły do wydarzeń, w wyniku których lud Boży odzyskał wolność. Wszystko to raduje dzisiejszych chrześcijan. Dlaczego? Wypadki te wzmacniają ich wiarę w czasie oczekiwania na błogosławieństwa, które prawa „ziemia” będzie zawdzięczać symbolicznym niebiosom, czyli Królestwu Bożemu. Symboliczne niebiosa i ziemia staną się wtedy źródłem prawości i wybawienia na znacznie większą skalę niż w chwili obalenia starożytnego Babilonu. Nastąpi wówczas ostateczne, imponujące spełnienie słów Izajasza! (2 Piotra 3:13; Objawienie 21:1).

Błogosławieństwa wynikające z uznania władzy Bożej

Po opisaniu przyszłych uszczęśliwiających błogosławieństw Izajasz nagle zaczyna prorokować w innym tonie. Ogłasza podwójne biada: „Biada wdającemu się w spór z Tym, który go ukształtował, jak skorupa gliniana z innymi skorupami glinianymi ziemi! Czy glina ma powiedzieć do tego, który ją kształtuje: ‚Co czynisz?’ A twoje dzieło: ‚On nie ma rąk?’ Biada temu, kto mówi do ojca: ‚Co płodzisz?’, a do żony: ‚Co rodzisz w bólach?’” (Izajasza 45:9, 10). Synowie Izraela najwyraźniej protestują przeciw temu, co Jehowa zapowiada. Zapewne nie wierzą, iż pozwoli On swemu ludowi pójść na wygnanie. Może też nie podoba im się myśl, że Izraelitów ma uwolnić król pogański, a nie jakiś władca z rodu Dawida. Aby wykazać absurdalność sprzeciwów tych ludzi, Izajasz przyrównuje ich do wyrzuconych brył gliny i glinianych skorup, które ważą się kwestionować mądrość garncarza. Jego dzieło niejako twierdzi, że nie ma on rąk ani nie potrafi formować gliny. Jakie to niemądre! Owi przeciwnicy przypominają też małe dzieci, które ośmielają się krytykować władzę rodzicielską.

Izajasz przekazuje, co Bóg odpowiada tym przeciwnikom: „Oto, co rzekł Jehowa, Święty Izraela i Ten, który go ukształtował: ‚Pytajcie mnie o rzeczy, które nadchodzą w związku z moimi synami; i nakazujcie mi co do działalności moich rąk. Ja uczyniłem ziemię i stworzyłem na niej człowieka. To ja — moje ręce rozpostarły niebiosa i ja wydałem nakazy całemu ich zastępowi. Ja wzbudziłem kogoś w prawości i wyprostuję wszystkie jego drogi. On zbuduje moje miasto i pozwoli mym wygnańcom odejść, nie za jakąś cenę ani za łapówkę’ — powiedział Jehowa Zastępów” (Izajasza 45:11-13).

Nazwanie Boga „Świętym” podkreśla Jego nieskazitelność. A wzmianka o tym, że zajmował się ‛kształtowaniem’, przypomina, że jest On Stwórcą i dlatego ma prawo decydować o biegu historii. Bóg potrafi odsłonić przed synami Izraela nadchodzące wydarzenia i zatroszczyć się o swe dzieło, to znaczy o swój lud. Ponownie wskazano tu na związek między stwarzaniem i objawianiem przyszłości. Jako Stwórca całego wszechświata, Jehowa ma prawo kierować rozwojem wypadków zgodnie z własną wolą (1 Kronik 29:11, 12). W omawianej sytuacji Najwyższy Władca postanowił, że wyzwolicielem Izraela będzie poganin Cyrus. Jego pojawienie się — choć nastąpi dopiero w przyszłości — jest równie pewne jak istnienie nieba i ziemi. Kto więc z synów Izraela odważy się krytykować Ojca, „Jehowę Zastępów”?

W tych samych wersetach Księgi Izajasza podano jeszcze jeden powód, dla którego słudzy Boga powinni Mu się podporządkować. On zawsze podejmuje decyzje mające na celu ich dobro (Hioba 36:3). Z myślą o nich ustanowił prawa, których przestrzeganie przynosi im pożytek (Izajasza 48:17). Przekonują się o tym Żydzi uznający władzę Boga za czasów Cyrusa. Król ten, czyniąc zadość prawym zasadom Jehowy, odsyła ich z Babilonu do ojczyzny, aby tam odbudowali świątynię (Ezdrasza 6:3-5). Podobnie dzisiaj zaznają błogosławieństw ci, którzy w życiu codziennym stosują się do praw Boga i podporządkowują się Jego zwierzchnictwu (Psalm 1:1-3;19:7; 119:105; Jana 8:31, 32)

Błogosławieństwa czekające inne narody

Izrael nie będzie jedynym narodem, który odniesie pożytek z upadku Babilonu. Izajasz oznajmia: „Oto, co rzekł Jehowa: ‚Nie opłacani robotnicy z Egiptu oraz kupcy z Etiopii i Sabejczycy, rośli mężczyźni, przejdą do ciebie i staną się twoją własnością. Będą za tobą szli; przejdą w pętach i pokłonią się tobie. Będą cię błagać i mówić: „Naprawdę Bóg jest w jedności z tobą i nie ma nikogo innego; nie ma innego Boga”’” (Izajasza 45:14). Za czasów Mojżesza do Izraelitów opuszczających Egipt przyłączyła się „ogromna mieszana społeczność” cudzoziemców (Wyjścia 12:37, 38). Ludzie z innych narodów będą też towarzyszyć żydowskim wygnańcom w wędrówce z Babilonu do ojczyzny. Nie zostaną do tego przymuszeni, lecz sami ‛do nich przejdą’. W zapowiedzi Jehowy: „pokłonią się tobie” i „będą cię błagać” kryje się myśl, iż chętnie podporządkują się Izraelowi i będą wobec niego lojalni. Wspomniane pęta nałożą na siebie dobrowolnie na znak gotowości do usługiwania ludowi, z którym Bóg się sprzymierzył; oznajmią mu: „Bóg jest w jedności z tobą”. Na mocy przymierza Jehowy z Izraelitami będą Go czcić jako prozelici (Izajasza 56:6).

Po wyjawieniu, że do oddawania czci Jehowie przyłączą się ludzie z narodów, prorok woła: „Doprawdy, ty jesteś Bogiem pozostającym w ukryciu, Bogiem Izraela, Wybawcą”! (Izajasza 45:15). Chociaż na razie Bóg powstrzymuje się od zademonstrowania swej potęgi, to w przyszłości niejako wyjdzie z ukrycia. Dowiedzie, że jest Bogiem Izraela, Wybawcą swego ludu. Nie będzie jednak Wybawcą dla tych, którzy polegają na bożkach. O takich Izajasz mówi: „Wszyscy oni zostaną zawstydzeni, wręcz upokorzeni. Razem w upokorzeniu pójdą wytwórcy bożyszczy” (Izajasza 45:16). Doświadczą uczucia upokorzenia znacznie gorszego niż przelotny wstyd czy niesława. Czeka ich śmierć — przeciwieństwo tego, co teraz Jehowa obiecuje Izraelowi.

„Izrael zaś zostanie wybawiony — w jedności z Jehową — wybawieniem po czasy niezmierzone. Nie będziecie zawstydzeni ani upokorzeni po niezmierzone czasy wieczności” (Izajasza 45:17). Bóg przyrzeka Izraelitom wybawienie na zawsze, lecz stawia pewien warunek. Muszą żyć „w jedności z Jehową”. Oni jednak zerwą tę więź, gdy odrzucą Jezusa jako Mesjasza. Tym samym zaprzepaszczą szansę uzyskania „wybawienia po czasy niezmierzone”. Niemniej część z nich uwierzy w Jezusa i stanie się zalążkiem Izraela Bożego, który zajmie miejsce cielesnego Izraela (Mateusza 21:43;Galatów 3:28, 29; 1 Piotra 2:9). Ów naród duchowy nigdy nie dozna upokorzenia. Zostanie objęty „wiecznotrwałym przymierzem” (Hebrajczyków 13:20).

Jako Stwórca i Objawiciel Jehowa jest godny zaufania

Czy Żydzi mogą ufać złożonej przez Jehowę obietnicy wybawienia Izraela na zawsze? Izajasz odpowiada: „Tak powiedział Jehowa, Stwórca niebios, On, prawdziwy Bóg, Ten, który ukształtował ziemię i który ją uczynił, który ją mocno ugruntował, który nie stworzył jej po prostu na nic, który ukształtował ją po to, żeby była zamieszkana: ‚Jam jest Jehowa i nie ma nikogo innego. Nie mówiłem w ukryciu, w ciemnym miejscu ziemi; nie powiedziałem też do potomstwa Jakuba: „Szukajcie mnie po prostu na nic”. Jam jest Jehowa — mówię to, co prawe, oznajmiam to, co prostolinijne’” (Izajasza 45:18, 19). Izajasz rozpoczyna kolejne prorocze orędzie, mówiąc: „Tak powiedział Jehowa”. Wcześniej w tym rozdziale trzy razy wprowadzał doniosłe proroctwo słowami: „Oto, co rzekł Jehowa” (Izajasza 45:1, 11, 14). A co Jehowa oznajmia? Zapewnia, że jako Stwórca i Objawiciel jest godny zaufania. Nie stworzył ziemi „po prostu na nic”. Tak samo nie nakazuje członkom swego ludu, Izraela, by Go szukali „po prostu na nic”. Przeprowadzi swe zamierzenie dotyczące wybranego narodu, tak jak zrealizuje zamierzenie dotyczące ziemi. Jego wypowiedzi są ogłaszane otwarcie, toteż różnią się od mętnych wywodów czcicieli fałszywych bóstw. Są słuszne i się sprawdzają. Ci, którzy Mu służą, nie czynią tego na próżno.

Dla ludu Bożego przebywającego na wygnaniu w Babilonie powyższe słowa stanowią gwarancję, że Ziemia Obiecana nie pozostanie pustkowiem. Na nowo się zaludni. I prawdziwy Bóg rzeczywiście dotrzymuje swych obietnic. Dzisiejszemu ludowi Bożemu orędzie Izajasza daje rękojmię, że nasza planeta nie zamieni się w perzynę — nie zostanie spalona, jak sądzą niektórzy, ani zniszczona przez bomby atomowe, czego obawiają się inni. Zgodnie z postanowieniem Bożym będzie istnieć na zawsze, przeobrażona w olśniewający raj i zamieszkana przez prawych ludzi (Psalm 37:11, 29;115:16; Mateusza 6:9, 10; Objawienie 21:3, 4). Słowa Boga okażą się wiarygodne, tak jak to było w wypadku Izraela.

Bóg jest miłosierny

W następnych słowach Bóg kładzie jeszcze większy nacisk na wybawienie Izraela: „Zbierzcie się i przyjdźcie. Zejdźcie się razem, wy, którzyście ocaleli z narodów. Niczego nie poznali ci, którzy noszą drewno swego rzeźbionego wizerunku, ani modlący się do boga, który nie może wybawić. Przedstawcie swą sprawę i swój wywód. Owszem, niech się wspólnie naradzą. Kto sprawił, że słyszano o tym od dawien dawna? Kto oznajmia o tym od owego czasu? Czyż nie ja, Jehowa, poza którym nie ma innego Boga — Bóg prawy i Wybawca, a oprócz mnie nie ma innego?” (Izajasza 45:20, 21). Bóg wzywa ‛ocalałych’ do porównania ich wybawienia z losem czcicieli bożków (Powtórzonego Prawa 30:3; Jeremiasza 29:14;50:28). Skoro ci bałwochwalcy przedstawiają swe prośby i służą bezsilnym bóstwom, które nie mogą ich uratować, to „niczego nie poznali”. Ich praktyki religijne nic nie dają — są zupełnie daremne. Natomiast słudzy Jehowy stwierdzają, że ma On moc zrealizowania tego, co „od dawien dawna” zapowiadał, na przykład oswobodzenia swego ludu z niewoli babilońskiej. Dzięki takiej mocy i zdolności przewidywania Jehowa odróżnia się od wszystkich innych bogów. Istotnie jest „Bogiem prawym i Wybawcą”.

„Wybawienie zawdzięczamy naszemu Bogu”

Powodowany miłosierdziem, Bóg zaprasza: „Nawróćcie się do mnie i bądźcie wybawieni, wy wszyscy na krańcach ziemi; bo ja jestem Bogiem i nie ma nikogo innego. Na samego siebie przysiągłem — z moich własnych ust wyszło słowo w prawości, tak iż się nie wróci — że ugnie się przede mną każde kolano, każdy język przysięgnie, mówiąc: ‚Zaiste, w Jehowie jest zupełna prawość oraz siła. Wszyscy, którzy pałają gniewem przeciwko niemu, przyjdą wprost do niego i będą zawstydzeni. W Jehowie dowiedzie swej racji całe potomstwo Izraela i będzie się sobą chlubić’” (Izajasza 45:22-25).

Bóg przyrzeka wybawić z Babilonu Izraelitów, którzy się do Niego nawrócą. Proroctwo to z całą pewnością się spełni, bo On nie tylko pragnie, ale też potrafi wyratować swój lud (Izajasza 55:11). Jego słowa zawsze są godne zaufania, a cóż dopiero wtedy, gdy poręcza je przysięgą (Hebrajczyków 6:13). On ma prawo domagać się podporządkowania („ugnie się przede mną każde kolano”) oraz oddania („każdy język przysięgnie”) od osób chcących zaskarbić sobie Jego przychylność. Izraelici, którzy będą wytrwale Go czcić, zostaną ocaleni. Będą mogli się chlubić tym, czego Jehowa dla nich dokona (2 Koryntian 10:17).

Jednakże Bóg zaprasza do nawrócenia się do Niego nie tylko wygnańców przebywających w starożytnym Babilonie (Dzieje 14:14, 15; 15:19; 1 Tymoteusza 2:3, 4). Zaproszenie to rozlega się nadal — reaguje na nie „wielka rzesza (…) ze wszystkich narodów”, która obwieszcza: „Wybawienie zawdzięczamy naszemu Bogu (…) i Barankowi [Jezusowi]” (Objawienie 7:9, 10; 15:4). Co roku ta wielka rzesza powiększa się o setki tysięcy nowych, którzy nawracają się do Boga, w pełni uznają Jego zwierzchnictwo i publicznie deklarują swą wierność wobec Niego. Poza tym lojalnie wspierają Izrael duchowy, „potomstwo Abrahama” (Galatów 3:29). Dają dowód, że miłują prawe rządy Boga,rozgłaszając po całym świecie: „Zaiste, w Jehowie jest zupełna prawość oraz siła”. Słowa z Księgi Izajasza 45:23 apostoł Paweł przytoczył według Septuaginty w Liście do Rzymian, aby wykazać, że ostatecznie wszyscy żyjący uznają władzę Boga i będą nieustannie wysławiać Jego imię (Rzymian 14:11; Filipian 2:9-11; Objawienie 21:22-27).

Dlaczego członkowie wielkiej rzeszy mogą ufać, że zwrócenie się do Boga przyniesie wybawienie? Ponieważ na obietnicach Bożych można polegać, czego wyraźnie dowodzą prorocze słowa z 45 rozdziału Księgi Izajasza. Jehowa miał moc i mądrość niezbędną do stworzenia nieba i ziemi i tak samo ma moc oraz mądrość niezbędną do zrealizowania swych proroctw. Jak dopilnował, by sprawdziło się proroctwo dotyczące Cyrusa, tak urzeczywistni każde niespełnione dotąd proroctwo biblijne. Czciciele Jehowy mogą więc być pewni, że niebawem jeszcze raz okaże się On „Bogiem prawym i Wybawcą”.

To jest moje imię na zawsze — będą je pamiętać wszystkie pokolenia.

185

 Mojżesz zaś rzekł Bogu: «Oto pójdę do Izraelitów i powiem im: Bóg ojców naszych posłał mię do was. Lecz gdy oni mnie zapytają, jakie jest Jego imię, to cóż im mam powiedzieć?» Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was».Mówił dalej Bóg do Mojżesza: «Tak powiesz Izraelitom: „JESTEM, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia.

(Wyjścia 3:13-15)

W Egipcie Izraelici „rozradzali się, pomnażali, potężnieli i umacniali się coraz bardziej, tak że cały kraj się nimi napełnił „ i powstał nowy król nad Egiptem, który nie znał Józefa ”(1: 7-8). W pierwszym rozdziale Księgi Wyjścia dowiedzieliśmy się o okrutnym ucisku Izraelitów przez Egipcjan. Boże błogosławieństwa wobec Izraelitów spowodowały, że Egipcjanie bali się ich i próbowali zapewnić sobie nad nimi kontrolę. Zaczęło się od zniewolenia i surowego traktowania. Kiedy to się nie udawało, faraon nakazał hebrajskim służebnicom zabić wszystkie dzieci Izraela w chwili urodzenia. Nie udało się również osiągnąć celu anihilacji Izraelitów jako rasy. Pierwszy rozdział kończy się rozkazem faraona dla całej populacji Egiptu, aby wrzucić hebrajskie niemowlęta do Nilu

Rozdział 2 koncentruje się na jednym hebrajskim dziecku, Mojżeszu, którego przeznaczeniem jest zostać wybawcą narodu. Rodzice tego dziecka ukrywają go na trzy miesiące, odmawiając posłuszeństwa rozkazowi faraona. W końcu ustępują, by częściowo być posłusznymi, „wrzucając Mojżesza do Nilu” w tkanej arce. To, co mogło być śmiercią Mojżesza, stało się jego wybawieniem, gdy uratowała go córka faraona i ostatecznie zabrała do pałacu, by wychować jako jej syn. Nadszedł jednak czas, kiedy Mojżesz postanowił utożsamić się ze swoim ludem i dlatego nie chciał być znany jako syn córki faraona. Ta identyfikacja Mojżesza z jego ludem doprowadziła go do odwiedzenia Izraelitów .Kiedy Mojżesz dorastał, sympatyzował ze swoim ludem, który cierpiał pod rządem Egiptu. Kiedy zobaczył Egipcjanina znęcającego się nad niektórymi Izraelitami, Mojżesz zabił Egipcjanina. Następnie uciekł do Midianu, aby uniknąć kary (2: 11-22). Tam poślubił Zipporę, córkę kapłana Madianitów, która urodziła mu syna (2: 21-22).

Nie spodziewalibyśmy się ponownego zobaczenia Mojżesza w Egipcie, a już na pewno nie jako wybawiciela Bożego.To był dopiero początek historii .Potężnego planu Bożego, aby wybawić swój naród

A potem czytamy te doniosłe słowa: „ W tym długim czasie umarł król egipski; Izraelici narzekali na swoją ciężką pracę i jęczeli, a narzekanie na ciężką pracę dochodziło do Boga. I wysłuchał Bóg ich jęku, pamiętał bowiem o swoim przymierzu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem.Wejrzał Bóg na Izraelitów i zrozumiał ich.”(Wj 2: 23-25). 

Rozdział 3 wprowadza znaczącą zmianę w dramacie wyzwolenia ludu Bożego z Egiptu. Od opatrznościowych działań Boga w życiu narodu Izraela przechodzimy do bezpośredniej interwencji Boga za pośrednictwem Mojżesza i dokonanych przez niego cudów. Przechodzimy od milczenia Boga przez ostatnie 400 lat do przemawiania Boga bezpośrednio do Mojżesza z krzaka, a później z tej samej góry.

Płonący Krzew

Dzień zaczął się jak każdy inny. Pasterz nie oczekiwał niczego niezwykłego, choć bez wątpienia pragnął czegoś innego, aby przełamać monotonię wypasu owiec. Po czterdziestu latach hodowli owiec (por.Dz 7:30) Życie Mojżesza stało się zbyt przewidywalne. Znał wszystkie pasące się miejsca i miał w pamięci dokładne położenie każdej dziury wodnej w promieniu wielu mil. Od czasu do czasu żmija lub bestia stanowiły jedyne emocje. W samotności na pustyni Mojżesz może mówił do siebie, a nawet do swoich owiec. Nie wiedział, że dzisiejszy dzień będzie początkiem nowego rozdziału w jego życiu. Płonący krzak z Księga Wyjścia 3 było jednym z tych zmieniających życie wydarzeń, które zdarzają się tylko kilka razy w życiu człowieka.

Ten rozdział jest czymś więcej niż opisem incydentu zmieniającego życie jednego człowieka; jest to jednak kluczowy punkt zwrotny w historii narodu Izraela. Płonący krzak oznacza początek bezpośredniej interwencji Boga w sprawy historyczne. Jest to podstawa wezwania Mojżesza do powrotu do Egiptu jako wybawiciel Izraela. To początek końca ucisku Egiptu.

Płonący krzak wywarł nie tylko głęboki wpływ na Mojżesza i naród Izrael, ale nadal służył jako jedno z kluczowych wydarzeń w historii – którego znaczenie nie zostało utracone dla Izraela w kolejnych pokoleniach. Ten fragment Pisma Świętego musiał być dobrze znany Żydom z czasów Jezusa. Relacja o „płonącym krzaku” była tak centralna w myśli pisarzy ewangelii, Marka i Łukasza, że ​​oni (być może jak większość ludzi w swoim czasie) nazwali tę część Pisma „częścią krzaka” (Marka 12:26; Łukasza 20:37).

W oddali coś przykuło bystre spojrzenie Mojżesza i wyrwało go z zamyślenia. Coś płonęło w oddali. Uważniejsze spojrzenie wykazało, że jest to krzak. Samo w sobie nie byłoby to przyczyną wielkiego podniecenia ani zainteresowania, ale z upływem czasu płomienie wydawały się nie mieć wpływu na krzak. Płonęło, ale nie spłonęło. Ponieważ nie było prawdziwego pośpiechu, a widok krzaka wzbudził ciekawość Mojżesza, postanowił przyjrzeć się bliżej.

Gdy Mojżesz pasał owce swego teścia, Jetry, kapłana Madianitów, zaprowadził [pewnego razu] owce w głąb pustyni i przyszedł do góry Bożej Horeb*. 2 Wtedy ukazał mu się Anioł Pański* w płomieniu ognia, ze środka krzewu. [Mojżesz] widział, jak krzew płonął ogniem, a nie spłonął od niego. 3 Wtedy Mojżesz powiedział do siebie: «Podejdę, żeby się przyjrzeć temu niezwykłemu zjawisku. Dlaczego krzew się nie spala?» 4 Gdy zaś Pan ujrzał, że [Mojżesz] podchodził, żeby się przyjrzeć, zawołał <Bóg do> niego ze środka krzewu: «Mojżeszu, Mojżeszu!» On zaś odpowiedział: «Oto jestem». 5 Rzekł mu [Bóg]: «Nie zbliżaj się tu! Zdejm sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą*». 6 Powiedział jeszcze Pan: «Jestem Bogiem ojca twego, Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba». Mojżesz zasłonił twarz, bał się bowiem zwrócić oczy na Boga.. (Wyjścia 3:1-6) Nie wiedział, że tutaj spotka się z Bogiem. Myślę, że Mojżesz opiekujący się tutaj swoimi owcami jest jak Piotr, który łowi ryby (Jana 21: 2.), myśląc, że przeszłość się skończyła i że życie stało się rutyną.

_____________________________________________________

Dlaczego jest tam ,jest przedmiotem wielu spekulacji. Najwyraźniej jest daleko od domu. Niektórzy uczeni sugerują, że kieruje nim nieznana siła. Inni sugerują, że udaje się tam jedynie w poszukiwaniu dobrego pastwiska . Narrator informuje czytelnika, że ​​na górze Horeb „anioł Pański pojawia się w płomieniu ognia z krzaka”. Zazwyczaj aniołowie są posłańcami Boga. Gdy Mojżesz się zbliża , ” Bóg od razu na niego zawołał spośród krzewu ciernistego”. Bardziej dezorientujący jest jednak fakt, że krzak „płonie, ale nie jest spalony”.

_____________________________________________________

„A Mojżesz trzymał trzodę Jetro, swego teścia, kapłana Madyjańskiego, i poprowadził trzodę na tyły pustyni i przybył na górę Boga, na Horeb” (w. 1). Chociaż Mojżesz wychował się w pałacu jako syn córki faraona (2:10), przyjął anonimowość zwykłego pasterza, który pracuje dla Jetro, jego teścia. Słowa „na tyłach puszczy” sugerują, że Mojżesz wyprowadził trzodę poza zwykłe pastwiska.

„I przyszedł na górę Boga, na Horeb” (w. 1b). Hebrajskie słowo horeb oznacza „opuszczony region” lub „ruinę”. Synaj i Horeb to różne nazwy tej samej góry. „Tam, gdzie pojawia się rozróżnienie, sama góra to Synaj, a sąsiedni obszar dzikiej przyrody nosi szersze oznaczenie Horeb” (Harrison i Hoffmeier, 526). Jest również nazywany „górą Boga” (Wj 3: 1; 4:27; 24:13) i „górą Bożą” (18: 5) lub „Górą Jahwe” (Liczb 10:33). Chociaż jego lokalizacja jest niepewna, jedną z możliwości jest góra Jebel Musa (góra Mojżesza) w południowej części Synaju.

Nic nie wskazuje na to, że Mojżesz szukał góry Boga. Przeciwnie, jego zdziwienie widokiem płonącego krzaka, który nie został spalony przez ogień, sugeruje, że działał on jedynie jako pasterz, szukając dobrej pastwisk dla owiec swego teścia.

W tej chwili nie znamy wieku Mojżesza, narrator wkrótce powie nam, że miał osiemdziesiąt lat, kiedy on i Aaron rozmawiali z faraonem ”(7: 7).

„Anioł ( mal’ak – posłaniec) Jahwe ukazał mu się w płomieniu ognia pośród krzaka” (w. 2a). Nie powinniśmy przyjmować założeń dotyczących pojawienia się tego mal’ak – tego posłańca. Powszechny wizerunek anioła, który wygląda jak człowiek ze skrzydłami, jest w najlepszym razie słabą próbą wyobrażenia sobie czegoś poza naszym doświadczeniem.

Nie ma zapisu, że ten mal’ak przekazuje wiadomość Mojżeszowi. W wersecie 4 Bóg zwróci się bezpośrednio do Mojżesza, a tekst nie zawiera dalszych wskazówek na temat anioła. W rezultacie Waldemar Janzen uważa, że ​​słowo mal’ak w tym wersecie może odnosić się do samego Jahwe – że Jahwe jest mal’ak – tym, który przekazuje wiadomość.

„Spojrzał i oto krzak płonął ogniem, a krzak nie został strawiony” (w. 2b). Nic tu nie wskazuje na to, że Mojżesz zauważa mal’aka . Zamiast tego zwraca uwagę jego płonący krzak. Pasterz byłby zaniepokojony możliwością rozprzestrzenienia języków ognia i zagrożenia dla owiec

„Mojżesz powiedział:„ Odwrócę się teraz i ujrzę ten wielki widok, dlaczego krzak nie jest spalony” (w. 3). Fakt, że krzak nie jest pochłonięty przez ogień, przyciąga uwagę Mojżesza. Pustynna chrust zwykle błyska jak pochodnia i szybko się spala.

Chcąc zrozumieć ten płonący krzak, nie możemy ograniczać się do możliwości, jakie daje natura. Nie musimy szukać pustynnych krzewów, które mogą palić się bardzo długo. Ten płonący krzak nie jest zjawiskiem naturalnym, a raczej teofanią (manifestacją Boga). Bóg umieścił tam krzak, aby zwrócić uwagę Mojżesza – i robi to.

„Gdy Pan zobaczył, że się odwrócił, aby zobaczyć, Bóg zawołał go z krzaka i rzekł: Mojżeszu! Mojżeszu! ” (W. 4a). Jak wspomniano powyżej, to Jahwe woła Mojżesza, a nie mal’ak (chyba że Jahwe jest mal’ak ).

Należy zauważyć, że Bóg inicjuje tę rozmowę, wzywając go po imieniu.Powtarzane imię nie jest niczym niezwykłym w Piśmie Świętym. Powtarzane imiona sygnalizują szczególnie ważny moment w postępowaniu Boga z ludźmi: „Jakub, Jakub” (Rdz 46: 2) – „Samuel, Samuel” (1 Samuela 3:10) – „Szymon, Szymon” (Łk 22:31) – „Saul, Saul” (Dz 9: 4). Podwojenie nazwy może również wyrażać sympatię (Stuart).

„Powiedział:„ Oto jestem ” (w. 4b).  Co najwyżej oznacza, że ​​stoi w gotowości do wykonywania danych mu rozkazów z marszu (patrz Izajasz 6: 8; 53: 6; Łukasza 1:38). W tym przypadku Mojżesz najprawdopodobniej ogłasza, że ​​jest obecny i słucha uważnie.

„Powiedział:„ Nie zbliżaj się. Zdejmij sandały z nóg, bo miejscem, na którym stoisz, jest ziemią święta ” (w. 5). Bóg wydaje tutaj dwa polecenia. Pierwszym jest, aby Mojżesz nie zbliżył się. Drugi to zdjęcie sandałów. Uzasadnieniem jest to, że Mojżesz stoi na świętej ziemi – że jest to święte miejsce i święty moment. On musi uczcić tę chwilę i tego, który ją czyni. Musi okazać szacunek – cześć.

Ten czas i miejsce są święte z powodu obecności Jahwe. Kluczową cechą Jahwe jest to, że jest święty – wyjątkowy – całkowicie inny – sprawiedliwy – że promieniuje chwałą. Z taką świętością wiąże się wielka moc. Później Pan odmówi, aby Mojżesz zobaczył jego twarz, ponieważ ujrzenie twarzy Jahwe oznaczałoby śmierć (33:20). Być może Jahwe nakazuje Mojżeszowi nie zbliżać się z powodu tego niebezpieczeństwa.

My, którzy przeczytaliśmy całą historię, wiemy, że jest to przełomowy moment dla Mojżesza – i nie tylko dla Mojżesza, ale dla wszystkich ludzi na całym świecie. Do tej pory Mojżesz zajmował się swoimi sprawami w zwykły sposób. Po tej chwili będzie żył kierowanym przez Boga, napędzanym przez Boga życiem, które zmieni historię swojego ludu – i świata. To nie był zaszczyt, którego szukał. To zaszczyt, że pięć razy spróbuje odmówić (3:11, 13; 4: 1, 10, 13).

„Ponadto powiedział:„ Jestem Bogiem waszego ojca , Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba ” (w. 6a). Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba jest powszechną formułą biblijną (Wj 3:15, 16; 4: 5; 1 Kronik 29:18; 2 Kronik 30: 6; Mateusza 22:32; Marka 12:26; Łukasza 20) : 37; Dz 3:13; 7:32). Jednak Jahwe najpierw identyfikuje się jako Bóg ojca Mojżesza (liczba pojedyncza). To pojedyncze słowo sugeruje, że Jahwe mówi o Amramie, ojcu Mojżesza (patrz 6:20). To bardzo osobiste podejście. Mojżesz wiedział o wielkich postaciach historycznych, Abrahamie, Izaaku i Jakubie, ale wzrośnie jego wzmianka o swoim ojcu.To musi być oświecający moment dla Mojżesza na wielu poziomach. Urodził się po hebrajsku, wychował się w Egipcie i mieszka w obcym kraju. Porzucił wszelki kontakt ze swoim poprzednim życiem. Być może od dłuższego czasu próbuje dowiedzieć się, kim naprawdę jest. Nagle decyzja jest za niego. „Jestem Bogiem waszych ojców, Abrahama, Izaaka i Jakuba”.

„Mojżesz ukrył twarz; bo bał się patrzeć na Boga ” (w. 6b). Strach Mojżesza jest uzasadniony (33:20). Jest to strach przed gorszymi w obecności przełożonego. Jest to strach przed bezbożnym w obecności świętych. Jest to strach człowieka, który wie, że jest to przełomowy moment – ale nie ma pojęcia, co będzie dalej.W jednej chwili wszystko się zmienia. Mojżesz nie kieruje się już ciekawością; chowa twarz: „boi się patrzeć na Boga”.Mojżesz ukrył twarz, wiedząc, że patrzenie na Boga może go kosztować życie (por. Rdz 32:30; Wyjścia 33:20) Przypomniany o swoim dziedzictwie, musi pogodzić się ze swoją przeszłością i niemożnością ucieczki. Bóg w obcym kraju, wzywa go. „ Ja jestem Bogiem ojca twego” i patriarchów. Ten Bóg złożył obietnice patriarchom swojej przeszłości i wybrał Mojżesza, aby wypełnił te obietnice.

Bóg w płonącym krzaku to Bóg przodków Mojżesza, Bóg patriarchów, Bóg Izraela. On jest Bogiem, który zawarł przymierze z Abrahamem i powtórzył je Izaakowi i Jakubowi. To nie jest nowy i inny Bóg, który jest tutaj znany Mojżeszowi, ale Bóg jego przodków, Bóg Izraela. Nie ma nowego planu, ale po prostu realizuje obietnice , które złożył i objawiwił Abrahamowi w Księga Rodzaju 15:

Wiedz o tym dobrze, iż twoi potomkowie będą przebywać jako przybysze w kraju, który nie będzie ich krajem, i przez czterysta lat będą tam ciemiężeni jako niewolnicy; 14 aż wreszcie ześlę zasłużoną karę na ten naród, którego będą niewolnikami, po czym oni wyjdą z wielkim dobytkiem. 15 Ale ty odejdziesz do twych przodków w pokoju, w późnej starości zejdziesz do grobu. 16 Twoi potomkowie powrócą tu dopiero w czwartym pokoleniu, gdy już dopełni się miara niegodziwości Amorytów». 17 A kiedy słońce zaszło i nastał mrok nieprzenikniony, ukazał się dym jakby wydobywający się z pieca i ogień niby gorejąca pochodnia i przesunęły się między tymi połowami zwierząt.
18 Wtedy to właśnie Pan zawarł przymierze z Abramem, mówiąc: «Potomstwu twemu daję ten kraj, od Rzeki Egipskiej aż do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat, 19 wraz z Kenitami, Kenizytami, Kadmonitami, 20 Chetytami, Peryzzytami, Refaitami, 21 Amorytami, Kananejczykami, Girgaszytami i Jebusytami».

Widziałem udrękę ludu mego

Pan mówił: «Dosyć napatrzyłem się na udrękę ludu mego w Egipcie i nasłuchałem się narzekań jego na ciemięzców, znam więc jego uciemiężenie. 8 Zstąpiłem, aby go wyrwać z ręki Egiptu i wyprowadzić z tej ziemi do ziemi żyznej i przestronnej, do ziemi, która opływa w mleko i miód*, na miejsce Kananejczyka*, Chetyty, Amoryty, Peryzzyty, Chiwwity i Jebusyty. 9 Teraz oto doszło wołanie Izraelitów do Mnie, bo też naocznie przekonałem się o cierpieniach, jakie im zadają Egipcjanie. 10 Idź przeto teraz, oto posyłam cię do faraona, i wyprowadź mój lud, Izraelitów, z Egiptu». 11 A Mojżesz odrzekł Bogu: «Kimże jestem, bym miał iść do faraona i wyprowadzić Izraelitów z Egiptu?» 12 A On powiedział: «Ja będę z tobą. Znakiem zaś dla ciebie, że Ja cię posłałem, będzie to, że po wyprowadzeniu tego ludu z Egiptu oddacie cześć Bogu na tej górze». (Wyjścia 3:7-12)

„Jahwe powiedział:„«Dosyć napatrzyłem się na udrękę ludu mego w Egipcie i nasłuchałem się narzekań jego na ciemięzców, znam więc jego uciemiężenie.” (w. 7). „napatrzyłem się„, „nasłuchałem się” , „znam” .Możliwe , że podczas swojej niewoli, Izraelici myśleli że Bóg jest odległy od nich.Nie widzi ich trudnej sytuacji. Tak nie było, ponieważ widzieliśmy, jak ukryta ręka Boga działa opatrznościowo, aby zachować swój lud i przygotować się na jego uwolnienie (Wyjścia 1 i 2).

_____________________________________________________

Bóg mówi, że widział trudną sytuację swego ludu w Egipcie i zamierza wysłać Mojżesza, aby ich uratował. Mowa składa się z kilku interesujących części. Bóg zaczyna od stwierdzenia, że ​​„obserwował udrękę mojego ludu w Egipcie”. „Słyszał ich płacz z powodu ich ciemięzców” i zna ich cierpienia. Uczeni twierdzą, że słowa nie opisują dalekiego Boga, który patrzy beznamiętnie. Bóg zna ich cierpienia; Jest z nimi całkowicie obecny. Czytelnicy mogą ulec pokusie, aby zapytać, dlaczego zajęło to tak długo. Izraelici przebywają w Egipcie 400 lat. Z pewnością ich niewola istnieje od dawna. Jednak uważne czytanie tekstu powoduje, że po raz pierwszy na końcu rozdziału płaczą; w następnej linii Bóg mówi, że słyszał ich płacz. On jest gotowy do działania.

_____________________________________________________

„Zstąpiłem, aby wyzwolić ich z rąk Egipcjan” (w. 8a). Jahwe „zstąpił”, aby „wyrwać ich”. Wszedł do świata ludzi, aby uratować swój lud.

„I wyprowadzić ich z tej ziemi do dobrej i dużej ziemi, do ziemi płynącej mlekiem i miodem” (w. 8b). Ta obietnica ma swoje korzenie w przymierzu, który Jahwe zawarł z Abramem wiele lat wcześniej. W tym przymierzu Pan obiecał, że da potomkom Abrama ziemię „od rzeki Egiptu do wielkiej rzeki Eufratu” (Rdz 15:18).Teraz Pan obiecuje Mojżeszowi i Izraelitom dobrą ziemię – „ziemię płynącą mlekiem i miodem”. To pierwsza wzmianka w Biblii o krainie mleka i miodu, ale nie będzie ostatnia (3:17; 13: 5; 33: 3; Księga Kapłańska 20:24 itd.). Jest to obietnica Bożej opatrzności na wielką skalę – płodność – obfitość.

Na miejsce Kananejczyków, Hetytów, Amorytów, Peryzzytów, Chiwitów i Jebusytów” (w. 8c). Na tej liście ludów Jahwe pokazuje, gdzie osiedli Izraelitów – i z kim będą musieli walczyć. Pierwsze trzy z tych grup były znaczącymi mocami, a pozostałe mniej (Durham).Ta ziemia jest w pełni zajęta. Reprezentowanych jest nie mniej niż pół tuzina różnych narodowości. Bóg nie podaje żadnych szczegółów na temat tego, jak to wszystko się stanie, ale jasne jest, że będzie obecny, aby „sprowadzić ich” w sposób, w jaki oni sami nie mogą uczynić

„Teraz oto doszło wołanie Izraelitów do Mnie, bo też naocznie przekonałem się o cierpieniach, jakie im zadają Egipcjanie. ” (w. 9). Jahwe usłyszał ich wołanie w nieszczęściu i ich modlitwy o wybawienie. Widział niesprawiedliwości popełnione przez ich egipskich władców.

Idź przeto teraz, oto posyłam cię do faraona, i wyprowadź mój lud, Izraelitów, z Egiptu. (w. 10). Odkąd Jahwe po raz pierwszy zwrócił się do Mojżesza z płonącego krzaka (werset 4), z pewnością rozumie, że Jahwe nie wpadł na przypadkową wizytę. Teraz Jahwe objawia swój zamiar – zamiar, który musi uderzyć Mojżesza jak bomba. Jahwe zamierza wyzwolić swój lud i chce, aby Mojżesz służył jako jego posłaniec. Będzie wymagał od Mojżesza negocjacji z faraonem.

Zatem Pan mówi: „Przyjdźcie więc teraz, a poślę was”. Czas jest tutaj. Czekanie się skończyło. Czas działać. Mojżesz, pasterz owiec Jetro, stanie się Mojżeszem, pasterzem ludu Jahwe.

„A Mojżesz odrzekł Bogu: «Kimże jestem, bym miał iść do faraona i wyprowadzić Izraelitów z Egiptu?” (W. 11). „Kim jestem?” odzwierciedla zrozumienie Mojżesza o jego skromnych zasobach i skali zadania. Tak, wychował się w pałacu, ale to było dawno temu. Zabił Egipcjanina i uciekł po życie. Od wielu lat mieszka anonimowo w obcym kraju. Stał się zwykłym pasterzem. Jak pasterz może negocjować z faraonem?

Kim jestem?” odzwierciedla także wspomnienie Mojżesza o jego wcześniejszej próbie pomocy Izraelitom (2: 11-22). Jego wysiłki przy tej okazji doprowadziły do ​​śmierci Egipcjanina. Następnego dnia stanął przed winą nie Egipcjanin, ale Izraelita, któremu próbował pomóc. Ta sytuacja szybko się wyjaśniła, do tego stopnia, że ​​faraon usiłował zabić Mojżesza (2:15). W tym przypadku Mojżesz okazał się głupcem, jeśli chodzi o pomoc Izraelitom – a Izraelici okazali się kłującą i nieocenioną grupą.Bóg wybrał Mojżesza, aby działał w jego imieniu. Mojżesz cofa się. Jedną rzeczą jest usłyszeć o Bożym zamiarze działania; odkryć, że te działania będą miały miejsce przez niego samego. Entuzjastyczna odpowiedź „Oto jestem” zmienia się w „Kim jestem, aby to zrobić?” Bez wątpienia ton też się zmienił.Jest prostym pasterzem dbającym o swoje trzody. Dni są spokojne; życie jest przewidywalne. Jego jedyną troską jest znalezienie odpowiednich pastwisk. Więc mówi: „Kim ja jestem aby to zrobić?”

To tylko pierwszy z pięciu zarzutów, które Mojżesz zgłosi (patrz także 3:13; 4: 1, 10, 13). Jego ostatnią prośbą będzie po prostu: „Panie, proszę, posłać kogoś innego” (4:13).

„(Jahwe) powiedział:„ Z pewnością będę z wami ” (w. 12a). Oto odpowiedź na sprzeciw Mojżesza. Tak naprawdę nie ma znaczenia, kim jest Mojżesz, ponieważ Jahwe pozwoli Mojżeszowi działać dzięki mocy Jahwe. Pan będzie tam z Mojżeszem, a Pan nie pozwoli Mojżeszowi upaść.

„To będzie dla was znak, że was posłałem: kiedy wyprowadzicie lud z Egiptu, będziecie służyć Bogu na tej górze” (w. 12b). Co to za znak? Istnieją dwie teorie. Jednym z nich jest to, że znakiem był płonący krzak. Drugi to znak, że Mojżesz sprowadzi Izraelitów z powrotem na Horeb / ​​Synaj, aby tam czcić Boga. Podczas gdy oryginalny tekst hebrajski dopuszcza każdą z tych możliwości, większość uczonych opowiada się za drugą teorią.

_____________________________________________________

Mojżesz pozostaje jednak nieprzekonany. Następnie następuje niezwykły dialog między Mojżeszem a Bogiem. Siedem lub osiem razy Mojżesz opiera się i za każdym razem Bóg nalega! W Biblii nie ma innego miejsca, w którym tak się dzieje. Wielu proroków pisze o swoich doświadczeniach związanych z „wezwaniem”. Kilku mówi: „Bóg kazał mi mówić, a ja mówiłem”. Mojżesz natomiast opiera się gwałtownie. Po prostu nie jest zainteresowany. Czy to robi różnicę, jeśli chodzi o Boga? Nie! To nie robi żadnej różnicy, a jednak Bóg bierze Mojżesza takim, jakim jest. On go nie przemienia. Nie ma magicznego palca wychodzącego z niebios, który mógłby go zaskoczyć w nową osobowość lub osobę. Nadal jest Mojżeszem. Jednak Bóg weźmie każdą z tych skarg i sobie z tym poradzi.

_____________________________________________________

JESTEM, KTÓRY JESTEM

Oto pójdę do Izraelitów i powiem im: Bóg ojców naszych posłał mię do was. Lecz gdy oni mnie zapytają, jakie jest Jego imię, to cóż im mam powiedzieć?

Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was». 15 Mówił dalej Bóg do Mojżesza: «Tak powiesz Izraelitom: „JESTEM, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia. 

Oto pójdę do Izraelitów i powiem im: Bóg ojców naszych posłał mię do was. Lecz gdy oni mnie zapytają, jakie jest Jego imię, to cóż im mam powiedzieć?(w. 13). W wersecie 11 Mojżesz zapytał: „Kim jestem?” Teraz pyta: „Kim jesteś?” Chęć Mojżesza do poznania imienia Bożego wynika zatem z jego potrzeby uwierzytelnienia, gdy zaangażuje on Izraelitów. Być może, jeśli będzie mógł powiedzieć ludowi imię Boga, to przekona ich, by mu uwierzyli. Znajomość imienia Boga da mu autorytet.

„Bóg powiedział do Mojżesza:„ JESTEM KIM JESTEM ” („ eheyeh ”asher yahweh ), a on powiedział: „ Powiecie to dzieciom Izraela: „JESTEM posłałem do was” ” (werset 14) ). Z tej odpowiedzi otrzymujemy Pana jako imię Boga. W języku hebrajskim są to cztery litery – YHWH.

„Nazwa jest tajemnicza i być może celowa. Może to oznaczać, że bóstwo jest nieprzeniknione, nieokreślone lub całkowicie inne ”(Seow, 590-591).Uczeni nie wiedzą, jak to przetłumaczyć. Hebrajskie litery oznaczają esencję życia. Nazwa nadana Mojżeszowi jest znana jako Tetragram (cztery litery) W wielu tłumaczeniach na język angielski YHWH jest często tłumaczony jako „Pan”, po części dlatego, że Septuaginta (grecka) wersja Starego Testamentu używa greckiego słowa kyrios (Pan) do przetłumaczenia hebrajskiego YHWH na grecki.Ponieważ po wygnaniu Żydzi uważali YHWH za zbyt świętego, by mówić na głos, zastąpili Adonai (Pana) YHWH w publicznych czytaniach pism świętych. Dzisiaj pobożni Żydzi czasami zastępują „Imię” YHWH .W Egipcie i Kanaanie było wielu „bogów”, którzy byli czczeni, ale w przeciwieństwie do wszystkich tych „bogów” był Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba. On jest Bogiem, który jest jedynym prawdziwym .

Fakt, że uczeni nie wiedzą, jak to tłumaczyć, wiele mówi o naturze Boga. On istnieje sam. Bóg nie ma początku ani końca. Warto również zauważyć, że dwa ostatnie rozwinięcia Jego imienia zaczynają się od: „Tak mówi Pan…”. Jest to formalne zdanie wprowadzające, które będzie używane przez późniejszych proroków, gdy będą mówić w imieniu Boga.

Mówił dalej Bóg do Mojżesza: «Tak powiesz Izraelitom: „JESTEM, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia.(w. 15).Jahwe przedstawia się teraz jako Bóg przodków Mojżesza – Bóg patriarchów (Abrahama, Izaaka i Jakuba). Będzie to miało znaczenie dla Izraelitów, którzy znają i czczą te imiona. Oni wiedzą o postępowaniu Jahwe z tymi patriarchami w przeszłości, co powinno ich uspokoić w odniesieniu do postępowania Jahwe z Izraelitami w teraźniejszości.

Bóg ogłasza, że ​​to imię (YHWH lub Jahwe) będzie jego imieniem na zawsze.

Następnie Mojżesz powiedział: „A jeśli ludzie mnie nie posłuchają?” Jehowa dał Mojżeszowi dowód, że mu pomoże. Powiedział Mojżeszowi, aby rzucił kij na ziemię. Potem kij stał się wężem! Kiedy Mojżesz złapał węża za ogon, znów stał się kijem. Jehowa powiedział: „Gdy wykonasz ten znak, okaże się, że cię posłałem”.

Mojżesz powiedział: „Nie jestem dobrym mówcą”. Jehowa obiecał mu: „Powiem ci, co masz powiedzieć, i poślę twego brata Aarona, aby ci pomógł”. Wiedząc, że Jehowa był z nim, Mojżesz wziął swą żonę i synów i wrócił do Egiptu.

„Przyjdźcie do mnie (…), a ja was pokrzepię”

„Przyjdźcie do mnie (...), a ja was pokrzepię”

„Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode mnie, że jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpoczynek dla waszych dusz. Moje jarzmo bowiem jest przyjemne, a moje brzemię lekkie.”

(Mt 11,28-30)

 Wtedy począł czynić wyrzuty miastom, w których najwięcej Jego cudów się dokonało, że się nie nawróciły. 21 «Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno w worze i w popiele by się nawróciły. 22 Toteż powiadam wam: Tyrowi i Sydonowi lżej będzie w dzień sądu niż wam. 23 A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani zejdziesz. Bo gdyby w Sodomie działy się cuda, które się w tobie dokonały, zostałaby aż do dnia dzisiejszego. 24 Toteż powiadam wam: Ziemi sodomskiej lżej będzie w dzień sądu niż tobie».

25 W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. 26 Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. 27 Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić. (Ew.Mateusza 11:20-27)

Przechodząc przez Ewangelię Mateusza, widzimy, że sprzeciw wobec Jezusa – jego przesłanie i jego działania – nasila się. Kumuluje się to w Ewangelii Mateusza 12:14 decyzją przywódców religijnych o zatrzymaniu go, nawet jeśli oznacza to jego zabicie. To zapowiada i uruchamia koniec, na który wskazuje cała narracja: ukrzyżowanie Jezusa w Jerozolimie. I w tym kontekście Jezus wypowiada te słowa. Najpierw przyszedł do tych, którym został obiecany. Ale teraz odwraca się od przywódców narodu żydowskiego, którzy Go odrzucili, i zaprasza wszystkich ludzi, którzy Go przyjmą .Wiedząc co go czeka, Jezus mówi jednak swoim naśladowcom: „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode mnie, że jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpoczynek dla waszych dusz. Moje jarzmo bowiem jest przyjemne, a moje brzemię lekkie

Te słowa są tak pocieszające i zachęcające, że trudno sobie wyobrazić, że zostały wypowiedziane w kontekście silnej nagany. Jezus wcześniej właśnie zgromił naród żydowski za to, że go odrzucił.

Te wielkie słowa naszego Pana były balsamem dla milionów zmęczonych chrześcijan. Bóg nie obiecuje życia pozbawionego trudności, ale dla tych, którzy próbowali nieść swoje ciężary i zarobić na swoje zbawienie, jest to woda dla człowieka na pustyni, który umiera z pragnienia.

Jezus widział, że ludzkość była nękana i bezradna (Mt 9, 36). Owce na jego pastwisku pragnęły żywej wody (J 4:10). On , nasz pasterz poprowadzi nas do wód , i da nam napić się wody żywej.(Objawienie Jana 21:6)

„Zmęczony i obciążony” to doskonały sposób na opisanie stanu mężczyzn i kobiet na ziemi w dzisiejszym zabieganym społeczeństwie bardziej niż kiedykolwiek. Zbawiciel ostrzega nas, abyśmy się zatrzymali i spojrzeli na Niego, by odpocząć. W Księdze Izajasza 30:15 czytamy: „W nawróceniu i spokoju jest wasze ocalenie,w ciszy i ufności leży wasza siła.Ale wyście tego nie chcieli!”. Jak trudno nam w naszym ciele zrobić jednej rzeczy, która byłaby najłatwiejsza: po prostu Mu zaufać i obciążyć Pana ciężarem.

Przyjdźcie do mnie

Jezus wzywa nas: „Przyjdźcie, chodźcie za mną” (Mt 4,19), „Przyjdź i bądź moim uczniem”. Zawsze zaprasza nas na ścieżkę, którą podróżuje. Musimy zdecydować, czy odpowiemy i pójdziemy za nim. „Przyjdźcie do mnie” – mówi – „obróćcie na mnie swoje obawy, bo troszczę się o was” (zob. 1 Piotra 5: 7 ). „Zaufaj mi całym swoim sercem i nie opieraj się na własnym zrozumieniu” (zob. Przysłów 3: 5 ), mówi: „a znajdziecie spokój dla swoich dusz”.Zwróć uwagę, komu składa się obietnicę: „wszystkim”, którzy pracują i są obciążeni. Nie ważne kim oni są. Nie ma znaczenia, czy są Żydami czy poganami. Nie ma znaczenia, czy są oni najbardziej zewnętrznie moralnym faryzeuszem na świecie, czy też najbardziej nikczemnym grzesznikiem na świecie. Jezus rozszerza to zaproszenie na „wszystkich”.

wszyscy, którzy jesteście zmęczeni i obciążeni

Czy Jezus oferuje nam odpoczynek czy pracę?To jest właśnie pytanie, które Jezus chce, abyśmy sobie zadali: jaką pracę musimy dla Niego wykonać?

Otrzymujemy zaproszenie do wspólnej pracy z Jezusem dla jego Ojca Jehowy.Ale  Jego „jarzmo jest łatwe, a jego ciężar lekki” (Mt 11,29). Wielu z nas niesie ciężkie jarzmo szukania usprawiedliwienia poprzez jakieś osiągnięcie lub szukanie uznania w ludziach w tym świecie.Pozycji materialnej czy statusie społecznym. Niektórzy po prostu są zmęczeni próbami życia w tym upadłym systemie w słabym ciele. 

Jezus odpowiedział na to pytanie w Ew. Jana 6:29 : „To dzieło Boże, abyście uwierzyli w Tego, którego posłał”. I odpowiedział na to w Ew. Jana 15: 4 : „Trwajcie we mnie” (jak gałąź w krzewie winnym). Wierzcie i trwajcie: to naprawdę wszystko, czego Bóg od nas wymaga. Wiara (wiara i trwanie) opiera się na obietnicach Boga. Do tego jesteśmy wzywani i zachęcani

UCZCIE SIĘ ODE MNIE

 Jezus różnił się od faryzeuszy. Ci przywódcy religijni byli chłodni i aroganccy (Mat. 12:9-14).Jezus powiedział, że „Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą. ”(Ew. Mateusza 23: 4). Powiedział do nich: „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Wy sami nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść tym, którzy do niego idą”(w. 13). Nie ma w nich łaski.Jezus informuje nas, że jest „łagodny”. Nie jest szorstki wobec tych, którzy są pod Jego jarzmem. On nie bije swoich sług. On ich kocha, jest dla nich dobry i jest dla nich miły.Daje nam także do zrozumienia, że ​​jest „skromny” i „pokorny” sercem.

a ja wam dam odpoczynek

Odpoczynek jest naszą boską obietnicą. Od siódmego dnia stworzenia Bóg objawił swoje serce spoczynku w Nim i ufania Jego dziełu. To był odpoczynek, który obiecał swoim dzieciom na pustyni. Nie mogli wejść do tego odpoczynku z powodu swojego nieposłuszeństwa (Hbr 3:19). Zaproszenie to jest nadal aktualne.Musimy przyjść do Jezusa i powiedzieć mu „tak”.

Jeśli wykonamy z Nim naszą pracę, znajdziemy spełnienie i doświadczymy dobrych relacji z Bogiem i ludźmi. [1] Gdy Bóg dał pracę Adamowi w Ogrodzie Eden, praca była łatwa, a ciężar podlegał lekkiej władzy Boga. Kiedy para ludzi zbuntowała się przeciwko Stwórcy, charakter pracy zmienił się w ciężką pracę przeciwko cierniom i ostom ( Rdz 3 ). Jezus zaprasza nas do pracy w jarzmie z Nim z obietnicą odpoczynku

‛Jah jest moim wybawieniem’

Ogólnie uważa się, że JAH jest skróconą formą JHWH . To imię Boga występuje w pismach hebrajskich około 50 razy . W Psalmie 68: 4 [5, H] ta nazwa jest szczególnie podkreślona. Imię JAH znajduje się również w konstrukcyjnym słowie „hallelu-JAH”, co oznacza „wy [chwalicie Pana]”, a także w wielu biblijnych imionach (np. Elijahu) .Pierwsze pojawienie się imienia JAH ma miejsce w Księdze Wyjścia 15: 2, gdzie Mojżesz i Izrael śpiewają pieśń o ich uwolnieniu od jeźdźców Faraona:

Gdy dzieci Izraela przekroczyły Morze Czerwone na suchym lądzie, wody zamknęły się, topiąc potężną armię egipską. Aby uczcić ich wyzwolenie, Bóg skomponował pieśń i poinstruował Mojżesza, aby spisał ją i nauczył zboru. Stała się znane jako „Pieśń Mojżesza” (5 Mojżeszowa. 32: 1-43).

JAH Jest Moim Wybawieniem

Jah jest moją siłą i pieśnią, I stał się moim zbawieniem; To jest mój Bóg, a będę Go wychwalał; Bóg mojego ojca, a ja go wywyższę.

(Wyjścia 15:2)

Pieśń o zwycięstwie śpiewana przez Mojżesza i Miriam ,jest potężnym przypomnieniem i powtórką tego, czego byli świadkami u wybrzeży Morza Czerwonego. Wbrew wszelkim przeciwnościom, kiedy nie było innego sposobu na wybawienie, sam Bóg działał i demonstrował Swoją moc. Ten, który pilnie pilnował swojego narodu, doprowadził ich do tego miejsca, które wydawało się końcem ich marzeń o wolności .On jednak miał dla nich plan wybawienia. Z ich perspektywy byli skazani na zagładę. Dla Boga był to po prostu inny sposób pokazania wielkości tego, kim On był.

Kiedy mury wody Morza Czerwonego ostatecznie runęły na armię egipską, był to punkt zwrotny w wierze ludu starożytnego Izraela.Stojąc na brzegu naprzeciwko Egiptu, w końcu do pewnego stopnia zrozumieli, co Bóg dla nich właśnie uczynił. Wcześniej Psalm 106 mówi: „Ojcowie nasi w Egipcie
nie pojęli Twych cudów,nie pamiętali ogromu łask Twoich,lecz zbuntowali się przeciw Najwyższemu nad Morzem Czerwonym.
” (werset 7).Hebrajczycy naprawdę nie rozumieli, co Bóg robił w Egipcie; nawet nad Morzem Czerwonym prowokowali Go!„Mimo to uratował ich ze względu na swoje imię, aby mogli poznać jego potężną moc. On również zgromił Morze Czerwone i ono wyschło: poprowadził ich przez otchłań jak przez pustynię ”(wersety 8–9).Bóg czynił te cuda pomimo ich niewdzięcznych prowokacji: szli głębinami morza, jakby to była pustynia. Morze Czerwone ma głębokość do 490 metrów. Wyobraź sobie ścianę wody o wysokości jak na panoramę miasta średniej wielkości!„A wody przykryły ich wrogów: nie pozostał żaden z nich” (werset 10). Jeśli rozstąpienie morza nie było wystarczająco cudowne, to morze się zamknęło – niszcząc całą egipską armię!Zwróćcie teraz uwagę na werset 12: „I uwierzcie im w jego słowa; śpiewali jego chwałę ”. Dopiero w tej chwili, kiedy stali na brzegu Morza Czerwonego, uwierzyli Bogu! Ta wiara i wdzięczność zainspirowały Izraelitów do przyłączenia się do Mojżesza w jednym z największych masowych przejawów wdzięczności, jakie kiedykolwiek odnotowano w Biblii: „Będę śpiewał ku czci Pana”.Słowa tej pieśni są zapisane w Księdze Wyjścia 15. Jeśli naprawdę zrozumieć sens tej piosenki, historii otaczającej go i duchowych analogii, to może być dla nas zbyt ogromny impuls dla naszej wiary i naszego rozumienia, jak potężny Bóg jest!Księga Wyjścia rozdział 15 to nie tylko pieśń dla starożytnego ludu – to dla dzisiejszego ludu Bożego, który został uwolniony z duchowego Egiptu!

„Potem zaśpiewał Mojżesz… i Izrael”

Początek Księgi Wyjścia 15: „Wtedy Mojżesz i Izraelici razem z nim śpiewali taką pieśń ku czci Pana:…” To jedno zdanie ma bogate znaczenie: Mojżesz i dzieci Izraela. Anchor Bible stwierdza: „ludzie i przywódca są teraz dosłownie w harmonii.”Natychmiast na początku tego spektaklu widzimy, kto jest przywódcą.Bóg nadal ustanawia Mojżesza jako swego przywódcę dla Izraela. Podobnie i my , musimy stać za rządem Boga. Musimy stać za człowiekiem od Boga, aby uczestniczyć w zwycięstwie!Poprzedni werset mówi: „I Izrael… uwierzył Panu i jego słudze Mojżeszowi” (Wj 14:31).

„Dla Pana”

Zatem cały naród jest zjednoczony w tym – za rządem Boga. I śpiewają „…ku czci Pana”.Mamy tutaj mężczyzn narodu (a także kobiety, jak widzimy w wersetach 20-21), wszyscy śpiewają do Boga.Kobiety tańczyły nawet do Boga (werset 20). Dawid zrobił to samo, przywracając arkę w Jerozolimie (2 Samuela 6: 14-15; 1 Kronik 15:29). A Jeremiasz prorokował, że podczas „drugiego” exodusu czasów ostatecznych kobiety i mężczyźni będą tańczyć do Boga (Jeremiasz 31: 4-13).Jakże gorliwe były ich uwielbienie dla Boga! Jak bardzo oddajemy się chwaleniu Boga Ojca i Jezusa Chrystusa? Ile śpiewamy o naszych wyczynach i zwycięstwach?

„Będę śpiewać”

Następna część Księgi Wyjścia 15: 1 podaje pierwszy tekst piosenki: „Zaśpiewam Panu”.

Chociaż wszyscy śpiewali tę piosenkę, jej teksty nie brzmią „ Będziemy śpiewać”. Bóg chciał, aby ta piosenka była osobista dla Izraela. Jak osobistą powinna być dla tych, których Bóg wyprowadził z tego świata i dał dostęp Swemu Duchowi Świętemu? Boża interwencja w nasze indywidualne życie powinna być dla nas powodem, by powiedzieć: „ Będę śpiewać, ponieważ coś dla mnie znaczy”.

Werset 2 stwierdza: „On jest moim Bogiem”. Znowu nie „nasz” Bóg. Wpisz tam swoje imię. Anchor Bible mówi „«mój Boże»ma konotacje intymności i ochrony.”

„Zwycięsko chwalebnie”

Wersety 1 mówią, że każdy z nas indywidualnie śpiewa Bogu, że „chwalił chwalebnie: konia i jeźdźca wrzucił do morza”.

Zwrot ten, jak głosi werset, obejmował zrzucenie konia i jego jeźdźca – czyli kierowcy rydwanu – do morza. Tak więc koń i kierowca rydwanu zostali wyrzuceni – czyli rzuceni lub wystrzeleni – w morze. Pomyśl o najpotężniejszej armii, która podąża za tobą, a Bóg może rzucić nią jak kamykiem lub strzelić nią jak strzałą. Jeśli mamy po swojej stronie Boga, czego można się bać?

Co ciekawe, słowo „rzucony” może również oznaczać zwodzenie lub wprowadzanie w błąd. Bóg poprowadził Egipcjan do myślenia, że ​​mogą pójść do Morza Czerwonego za Izraelitami (zobacz Wyjścia 14:17). Szczerze myśleli, że cokolwiek otworzyło morze dla Hebrajczyków, otworzyło także i dla nich ! W ten sposób Bóg był w stanie osiągnąć takie zwycięstwo.”A gdy okryję się chwałą, zwyciężając faraona z jego rydwanami wojennymi i jeźdźcami, Egipcjanie przekonają się, że ja jestem Jehowa” (Wyjścia 14:18)NW ,DBT

„JAH jest moją siłą i pieśnią”

W Księdze Wyjścia 15: 2 czytamy: „Pan jest moją siłą i pieśnią, i stał się moim zbawieniem…”. To wyrażenie oszałamia komentatorów: Czy Bóg może być pieśnią? Może to oznaczacz, że ​​Bóg jest jak potężna muzyka. Albo Jego siła jest przedmiotem naszej pieśni. Albo autor przypisuje Bogu zarówno swoją siłę fizyczną, jak i umiejętności muzyczne. Wszystko wydaje się prawdopodobne i możliwe.

Słowa z tej pieśni stały się swego rodzaju hymnem dla ludu Bożego. Powtórzono to dwa razy później w Biblii hebrajskiej (Psalm 118: 14; Izajasz 12: 2). Słów jakich użyto aby wywyższyć prawdziwego Boga, zarówno w księdze Wyjścia rozdział 15 i Psalm 118 nie jest to zwykle YHWH ale YH, prawdopodobnie bardziej odpowiednio przetłumaczone jako Jah .

W Psalmie 68: 4 tłumacze pozostawiają hebrajskie słowo: „Śpiewajcie Bogu, śpiewajcie chwałę jego imieniu: wychwalajcie tego, który na niebie nosi imię Jah , i radujcie się przed nim.”. (KJV)

Hebrajski Jah jest używany w Psalmach, zwykle w połączeniu ze śpiewem, w hebrajskim słowie „Alleluja” (הַלְלוּיָהּ) halelu-Jáh. W tłumaczeniu oznacza „wysławiajcie Jah”, a my dzisiaj nadal mocno używamy hebrajskiego słowa, gdy śpiewamy chwałę Bogu!

Innym miejscem, w którym użyto tego wyrażenia „Oto Bóg jest zbawieniem moim, ufam i nie boję się, bo moją siłą i pieśnią jest Jah Jehowa, a On jest mi zbawieniem.”, jest Izajasz 12: 2. Kontekst (z poprzedniego rozdziału) pokazuje, że chodzi o czas, w którym Izrael zostanie uwolniony po powrocie Jezusa Chrystusa – co nazywamy „drugim Przyjściem”. W rozdziale 12 wersety 1-2 czytamy: „ I powiedziałeś w owym dniu: Dziękuję ci, Jehowo, chociaż się na mnie rozgniewałeś, odwróć się od gniewu twego, i pociesz mnie. Oto Bóg jest zbawieniem moim, ufam i nie boję się, bo moją siłą i pieśnią jest [Jah] Jehowa, a On jest mi zbawieniem.” (Izajasz 12:1-2) YLT Young’s Literal Translation

Gdy wyjdziemy z wielkiego ucisku , też będziemy śpiewać pieśń z nad Morza Czerwonego? Czy też Bóg w cudowny sposób zainspiruje te same słowa, którymi wychwalał swojego Boga starożytny Izrael? Tak jak oni, śpiewajmy naszemu Bogu, wychwalajmy Jego imię w pieśni. To część naszej siły !

Zapamiętaj tę pieśń !

Pieśń z Morza Czerwonego uczy nas, że musimy robić coś więcej niż tylko śpiewać wesołą piosenkę, aby pozostać z Bogiem. Musimy głęboko zrozumieć te teksty, kiedy je studiujemy. Ilu Izraelitów naprawdę wiedziało, co śpiewają?Słowa z pieśni jaką śpiewali dla Boga aby Go wywyższyć, jak bardzo długo pozostały w ich pamięci aby miały w pływ na ich późniejsze postępowanie??Dalsza historia pokazuje nam , że szybko zapomnieli.

Psalm 106: 12-13 pokazuje, że po tym, jak Izraelici „zaśpiewali jego chwałę”, „Słowom więc Jego uwierzyli śpiewali Jemu pochwały.Szybko o dziełach Jego zapomnieli:na Jego radę nie czekali.. ” Wierzyli, śpiewali, a potem zapomnieli !

Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił,który wielkich rzeczy dokonał w Egipcie,dziwów – w krainie Chama,zdumiewających – nad Morzem Czerwonym. ”(wersety 21–22).

To, co Bóg uczynił nad Morzem Czerwonym, powinno wywołać w nas głęboki strach i cześć, której nigdy nie możemy stracić. Właśnie dlatego ta pieśń została zapisana: abyśmy o tym nie zapominali! Psalm 78:36 mówi, że Izrael „ Lecz oszukiwali Go swymi ustami
i kłamali Mu swoim językiem.
”. Nasze pieśni muszą pochodzić z naszych serc; inaczej moglibyśmy pochlebiać Bogu ustami i okłamywać naszego potężnego Zbawiciela!

Wersety 4, 6-8 (NLT) brzmią: „Nie będziemy ukrywać tych prawd [tej historii] przed naszymi dziećmi; powiemy następnemu pokoleniu o chwalebnych czynach Pana , o jego mocy i jego wielkich cudach„.Kolejne pokolenia , czytający tą historię powinny pamiętać o wybawieniu jakiego dokonał na ich oczach Bóg Jahwe ,i nie powinni być jak ich ojcowie, uparci i zbuntowani ”

Ta śpiewana poezja przez naród Izraelski będący nad Morzem , jak stwierdza werset siódmy, powinna sprawić w nas, że pokładamy nadzieję w Bogu i pamiętamy o Jego dziełach. To z kolei powinno nam pomóc w przestrzeganiu Jego przykazań.

Jeśli mamy problem z przestrzeganiem przykazań Boga, być może nie rozumiemy wystarczająco głęboko siły, mocy, majestatu i świętości naszego Stwórcy i Zbawiciela!

Mojżesz zadeklarował te rzeczy, aby uczyć przyszłych pokoleń . Nasze jest pokolenie, do którego te rzeczy odnoszą się duchowo. Musimy przede wszystkim usłyszeć i zastosować tę instrukcję.

Słowa wypowiedziane przez Mojżesza w tej pieśni są to słowa uwielbienia. Są to jego słowa.Ale po tym wszystkim, co właśnie zobaczył Mojżesz i Izraelici, myślę, że trudno byłoby się nie zgodzić. Właśnie przeszli po suchej ziemi przez środek Morza Czerwonego. Właśnie widzieli armię Egipcjan zniszczoną na środku Morza Czerwonego. Widzieli, jak ich lata niewoli dobiegły szybkiego i cudownego końca, jak Bóg pokazał, że jest potężną mocą w 10 zesłanych na Egipt plagach. Chwała Mojżesza i Izraelitów była dość uzasadniona. Bóg uratował swój lud, uratował ich przed niewolą, stał się ich zbawieniem i najwyraźniej zasługiwał na ich pochwałę.Wieść o tym rozeszła się inne narody

Są to słowa uwielbienia, które z łatwością mogłyby być wypowiedziane dzisiaj na ustach ludu Bożego. We wszystkich różnych czasach i fazach życia – dobrych i złych, szczęśliwych i smutnych – to słowa uwielbienia, które możemy śpiewać naszemu Bogu. Bo On jest naszą siłą, gdy jesteśmy słabi. Wspiera nas, kiedy upadamy. Stał się naszym zbawieniem. Uratował nas na wieki przez Swojego Syna i codziennie wyzwala nas od naszych wrogów. On jest naszym Bogiem, a my będziemy Go wielbić, będziemy Go wywyższać.

Przeciwnicy Boga zostaną pokonani, jak to się stało z faraonem i jego armią. Akty wybawienia dokonane przez Jehowę, takie jak wyprowadzenie Izraelitów z Egiptu, dowodzą, iż mądrze jest przestrzegać zasady wypowiedzianej przez apostołów Jezusa: „Musimy być bardziej posłuszni Bogu jako władcy niż ludziom” (Dzieje 5:29).

Zaśpiewaj dziś pieśń chwały swojemu Bogu – głośno lub po cichu – bo jest godny naszej chwały!

Zmartwychwstanie córki Jaira

„Mam w Bogu nadzieję (…) że nastąpi zmartwychwstanie” (DZIEJE 24:15).

Jair przybywa do Jezusa ( Mk 5: 21-24 )

 Wiemy, że wielu żydowskich przywódców nie poszło za Jezusem. Ci liderzy byli bardzo źli, że Jezus nauczał rzeczy tak różnych niż te, których oni nauczali. Ale w dzisiejszej historii, dowiemy się o jednym z nich, przełożony synagogi o imieniem Jair , który zaufał Jezusowi. Jair udał się do Jezusa, gdyż miał duży problem. Potrzebował pomocy szybko, ale Jezusa nie było w pobliżu. Jezus nauczał po drugiej stronie Morza Galilejskiego, a teraz był w drodze powrotnej. Kiedy ludzie usłyszeli, że Jezus powraca, tłoczyli się na brzegu. Jair był jedną z tych osób. Jego problem był tak naglący, że pewnie krążył tam i z powrotem, czekając, by ujrzeć łódkę Jezusa zmierzającą na brzeg.

Przeczytajmy w Marka 5:21 :

Gdy Jezus przeprawił się z powrotem <łodzią> na drugi brzeg, zebrał się wielki tłum wokół Niego, a On był jeszcze nad jeziorem. 22 Wtedy przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go ujrzał, upadł Mu do nóg 23 i prosił usilnie: «Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła». 24 Poszedł więc z nim  ” Marka 5: 21–24 a

Jair był przywódcą synagogi. Synagogi były budynkami, w których naród żydowski spotykał się, aby studiować Słowo Boże i wielbić Boga. (To nie to samo co Święta Świątynia, w której składano ofiary). Żydzi nadal spotykają się i czczą w synagogach. Jako władca synagogi Jair zajmował się budynkiem i decydował, którzy ludzie będą uczestniczyć w nabożeństwach. Był bardzo dobrze znanym i szanowanym człowiekiem. Jair był ważnym żydowskim przywódcą, ale teraz był bezradny. Jego 12-letnia córka umierała ( Mk 5:42 ).

Synagoga, jaką znajdujemy w Nowym Testamencie, miała swoje korzenie w czasach, gdy Świątynia Salomona została zniszczona i wielu ludzi zostało wywiezionych na wygnanie. Konieczne było lokalne nabożeństwo i nauczanie. Nawet po tym, jak wielu Żydów powróciło do Jerozolimy i odbudowało świątynię, miejsca kultu lokalnego trwały nadal. Do czasu Jezusa te miejsca i zgromadzenia były nazywane synagogami (Holman Bible Dictionary).

Łatwo jest nam to szybko przeczytać i nie rozmyślać się nad tym. Ale warto zastanowić się ,co naprawdę wtedy się wydarzyło. To nie był drobny czyn dla Jaira. On nie zapraszał Jezusa na kawę; stawką było życie jego małej dziewczynki! Spróbuj wyobrazić sobie widok Jaira padającego do stóp Jezusa i błagającego Go, by przyszedł do uzdrowienia jego małej dziewczynki. Wyobraź sobie człowieka o znanej reputacji upadł on do stóp Jezusa i żebrał słowami .Było to na pewno niezręczne i przyciągało uwagę wszystkich.Wielu patrzyło na tą scenę ze zdziwieniem .Ale Jaira to nie obchodziło. Jego mała dziewczynka umierała i był pewien, że Jezus ją uzdrowi.

Jezus nie zawsze wybiera uzdrawianie ludzi, kiedy chcemy, aby zostali uzdrowieni. Czasami ma inny plan – lepszy plan, jak zobaczymy za kilka minut. Ale Jair miał wiarę, że Jezus MUSI uzdrowić jego córkę. Jair poszedł do Jezusa, ponieważ Jair był pewien, że Jezus ma władzę nad chorobą. Jair nie martwił się tym, co ludzie o nim myślą. Mimo że był ważnym człowiekiem, nie wstydził się prosić Jezusa o pomoc. Nie obchodziło go, czy się na niego ludzie patrzą i co mówią.

Jezus kochał Jaira i nie wahał się pójść z nim. Jezus jest pełen współczucia ( Mateusza 14:14, 20 : 34). Oznacza to, że odczuwa ból, który odczuwa Jego lud. Jezus był zadowolony, że Jair miał wiarę, aby do Niego przyjść ( Hebrajczyków 11: 6 ).

Jezus odczuwa każdy nasz ból, jaki odczuwamy. Nigdy nie powinieneś bać się przynosić Jezusowi swoich potrzeb. On chce ci pomóc. Ma moc pomagania, gdy nikt inny nie jest w stanie – i doskonałą mądrość, aby zawsze robić dokładnie to, co dla ciebie najlepsze!

Chora kobieta ( Mk 5: 24-29 )

a wielki tłum szedł za Nim i zewsząd na Niego napierał.25 A pewna kobieta od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi. Wiele wycierpiała od różnych lekarzy 26 i całe swe mienie wydała, a nic jej nie pomogło, lecz miała się jeszcze gorzej. 27 Posłyszała o Jezusie, więc weszła z tyłu między tłum i dotknęła się Jego płaszcza. 28 Mówiła bowiem: «Żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa». 29 Zaraz też ustał jej krwotok i poczuła w [swym] ciele, że jest uleczona z dolegliwości. Marka 5:24 b-29

Ta biedna kobieta cierpiała przez wiele lat. Rodzaj krwawienia może powodować problemy, takie jak: bardzo szybkie bicie serca, niskie ciśnienie krwi i niska temperatura ciała. Wszystkie te rzeczy sprawiają, że człowiek czuje się okropnie. Próbowała uzyskać pomoc od lekarzy. Lekarze zabrali wszystkie jej pieniądze, ale jej nie uzdrowili. Wtedy lekarze nie wiedzieli prawie tak dużo, jak teraz. Ich pomysł leczenia mógł być gorszy niż sama choroba. Jedno jest pewne – stan zdrowia kobiety pogarszał się. Ta kobieta była bezradna i w beznadziejnej sytuacji- dopóki nie usłyszała o Jezusie.

Podobnie jak Jair, ta kobieta wierzyła w Jezusa. Była pewna, że ​​Jezus ją uzdrowi. Wiedziała, że ​​był tak potężny, że gdyby mogła dotknąć rąbka Jego ubrania, zostałaby uzdrowiona. To jest wiara!Kobieta musiała tylko z wiarą dotknąć Jego szaty, a ona natychmiast została uzdrowiona. Czuła, jak ulga obmywa jej ciało. Nie było wątpliwości – została uzdrowiona.

30 A Jezus natychmiast uświadomił sobie, że moc wyszła od Niego. Obrócił się w tłumie i zapytał: «Kto się dotknął mojego płaszcza?» 31 Odpowiedzieli Mu uczniowie: «Widzisz, że tłum zewsząd Cię ściska, a pytasz: Kto się Mnie dotknął». 32 On jednak rozglądał się, by ujrzeć tę, która to uczyniła. 33 Wtedy kobieta przyszła zalękniona i drżąca, gdyż wiedziała, co się z nią stało, upadła przed Nim i wyznała Mu całą prawdę. 34 On zaś rzekł do niej: «Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju i bądź uzdrowiona ze swej dolegliwości!».  ( Marka 5: 30-34)

Wiele osób było zatłoczonych wokół Jezusa. Rzeczywiście wielu ludzi Go dotknęło. Ale w tej kobiecie było coś zupełnie innego. Wiedziała, że ​​była bezradna. Była naprawdę biedna duchem i pokładała całą nadzieję w Jezusie. Jezus zapytał, kto Go dotknął.

Pamiętaj, że Jezus nie zadawał pytań, aby uzyskać informacje. On już wszystko wie! Znał odpowiedź na każde pytanie, zanim je zadał! Zadał to pytanie ze względu na kobietę i otaczających go ludzi. Gdy zapytał, kto Go dotknął, kobieta tak się przestraszyła! Radość, którą poczuła po wyleczeniu, nagle przerodziła się w strach. Musiała się czuć jak dziecko wezwane do gabinetu dyrektora! Ale Jezus nie wezwał jej, ponieważ miała kłopoty. Przeciwnie! Chciał, żeby wiedziała, że ​​zrobiła to bardzo dobrze, aby zaufać Mu.

Kobieta została uzdrowiona. Jezus mógł to zostawić i iść dalej. Ale Jezus chciał dać jej więcej . Jezus obdarował ją łaską.Nie tylko ją uzdrowił, ale uspokoił i utwierdził w tym że wiara ją uzdrowiła. Nie musiała żyć w przekonaniu myśląc, że „ukradła” to błogosławieństwo. Jej wiara była przykładem dla ludzi wokół niej tego dnia, a nawet dla nas dzisiaj!

Nie zapominajmy, że Jezus był w drodze do domu Jaira, aby uzdrowić córkę jego.Idąc napotykają kobietę która dotyka Jego szaty.Możemy sobie tylko wyobrazić,co czół Jair, który martwił się o swoją umierającą córkę, dla niego każda minuta była ważna ,a ta kobieta opóźnia ich .​​Jezus zatrzymał się, kiedy powinien biec do małej dziewczynki Chora kobieta nie zaskoczyła Jezusa! Jezus jest w stanie wszystko razem działać na rzecz tych, którzy Go kochają ( Rzymian 8:28 ). Jezus pozwolił na to „zakłócenie”, aby Jair i inni dowiedzieli się o Nim więcej. Jezus otrzyma więcej chwały, a ich wiara umocni się.

Jezus będzie miał zawsze dla nas czas i nie będziemy mu przeszkadzać! I nigdy nas nie skarci, że przyszedłeś do Niego! Nie, wręcz przeciwnie – będzie tak zadowolony, że miałeś wiarę, aby Mu zaufać i przynieść Mu swoją potrzebę. Za każdym razem, gdy przybliżasz swoje potrzeby Jezusowi, pokazujesz że wierzysz w Niego – ufasz, że ma On moc i współczucie, aby ci pomóc.

Córka Jaira umiera ( Marka 5: 35-43 )

 „Gdy On jeszcze mówił, przyszli ludzie od przełożonego synagogi i donieśli: «Twoja córka umarła, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?» 36 Lecz Jezus, słysząc, co mówiono, rzekł do przełożonego synagogi: «Nie bój się, wierz tylko!»”( Marka 5: 35-36)

Jezus był opóźniony w drodze do domu Jaira. Nie wyobrażam sobie nawet bólu, który ogarnął serce Jaira, gdy usłyszał wiadomość, że jest już za późno. Ale Jezus, książę pokoju, szybko powiedział Jairowi: „Nie bój się. Po prostu uwierz ”. Właśnie w tym momencie Jair musiał podjąć decyzję. Czy uwierzy w straszne wieści, czy uwierzy w Jezusa? Czy zatrzymałby się w swoich śladach, czy dalej szedł obok uzdrowiciela? Widział, że Jezus miał władzę nad chorobą. Czy uwierzyłby, że Jezus miał władzę nad śmiercią?

Być może krwawiąca kobieta przeszła ich ścieżkę we właściwym momencie, aby wzmocnić wiarę Jaira. Jair był bliski kryzysu wiary. To może być jeszcze jeden powód, dla którego Jezus upublicznił uzdrowienie kobiety.Jair uwierzył Jezusowi i dalej szedł z Nim do swego domu. Jair widział Jezusa uzdrawiającego; teraz zobaczy większe rzeczy.

„I nie pozwolił nikomu iść ze sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego. 38 Tak przyszli do domu przełożonego synagogi. Widząc zamieszanie, płaczących i głośno zawodzących, 39 wszedł i rzekł do nich: «Czemu podnosicie wrzawę i płaczecie? Dziecko nie umarło, tylko śpi». 40 I wyśmiewali Go. Lecz On odsunął wszystkich, wziął ze sobą tylko ojca i matkę dziecka oraz tych, którzy z Nim byli, i wszedł tam, gdzie dziecko leżało. 41 Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: «Talitha kum», to znaczy: «Dziewczynko, mówię ci, wstań!» 42 Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I osłupieli wprost ze zdumienia. 43 Przykazał im też z naciskiem, żeby nikt o tym się nie dowiedział, i polecił, aby jej dano jeść.” Marka 5: 37–43

Jezus powiedział wszystkim ludziom, którzy płakali po śmierci dziewczynki, że nie muszą płakać. Ale śmiali się z Niego. Boże drogi są o wiele wyższe niż ludzkie, po prostu nie rozumieli, co Jezus powiedział ( Izajasz 55: 9 ). Ci ludzie nie wierzyli w Jezusa. Nie zostali zaproszeni do wejścia do domu i nie byli świadkami cudu.

Jezus potrzebował tylko kilku słów, aby wychować dziewczynę. Nie powinno nas to zbytnio dziwić, ponieważ to słowo wypowiedziane przez Boga stworzyło świat i całe życie, które się w nim znajduje! Oczywiście matka i ojciec dziewczynki oraz Piotr, Jakub i Jan byli całkowicie zdumieni. Każdy z nich wiedział, że Jezus ma władzę nad chorobą. Uczniowie wiedzieli, że Jezus miał władzę nad naturą i złymi duchami. Ale teraz ta garstka ludzi wiedziała, że ​​Jezus ma władzę nad śmiercią. Czy uważasz, że Jair i jego żona uświadomili sobie w tym momencie, że Syn Boży siedział w sypialni ich córki? Jakże byli błogosławieni! Ich córka była nie tylko w porządku, ale także stanęli twarzą w twarz z długo oczekiwanym Mesjaszem.

Zastosowanie: Dzisiaj widzieliśmy dwa piękne przykłady wiary. Kiedy chora kobieta i Jair byli bezradni i beznadziejni, Jezus był odpowiedzią. Kobieta przyszła do Jezusa, a Jezus przyniósł uzdrowienie i pokój. Jair uwierzył w Jezusa, a Jezus przyniósł życie tam, gdzie kiedyś była śmierć. W królestwie Boga cierpienie się kończy, serca się naprawiają, a nowe życie zastępuje śmierć.

Czy masz wiarę, tak jak ci dwaj? Czy wierzysz, że droga Jezusa jest zawsze właściwa? Kiedy staniesz przed bardzo trudnym problemem, czy przyniesiesz go Jezusowi i czy będziesz chodził z Jezusem, dokądkolwiek prosi cię, abyś poszedł?Czy wierzysz, że czas Boga jest doskonały? Czasami dopuszcza opóźnienia, abyś mógł dowiedzieć się więcej o Nim. Wtedy otrzyma więcej chwały, a wasza wiara stanie się silniejsza.Jeśli nie uważasz, że masz taką wiarę, po prostu poproś Boga o silną wiarę. Wiara jest bezpłatnym darem od waszego kochającego niebiańskiego Ojca ( Efezjan 2: 8, 1 Koryntian 12: 9 ). Z radością da ci dar wiary ( Mateusza 7:11 , Jakuba 1:17 ).

Herod Wielki: Bezwzględny władca Żydów

James Tissot (francuski, 1836–1902). Trzech Króli w Domu Heroda

Historycy mówią nam, że król Herod (lub Herod Wielki, jak lubił się nazywać) był okrutnym, żądnym władzy władcą, który zniszczył każdego, kogo obawiał się, próbując go obalić z tronu. Zabił nawet kilku członków swojej rodziny, ponieważ myślał, że spiskują przeciwko niemu.Król Herod był człowiekiem złożonym. Był genialnym budowniczym i politykiem, a jednocześnie bezwzględnym i brutalnym tyranem. Pojawia się krótko w Piśmie Świętym jako zimnokrwisty zabójca chłopców w Betlejem i okolicach, próbując zabić Jezusa. 

Kiedy grupa mędrców (lub uczonych) ze Wschodu przybyła do Jerozolimy wkrótce po narodzinach Jezusa, zadali jedno pytanie: „«Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon»” (Mt 2: 2,). Kiedy wieść o tym dotarła do króla Heroda, posłał po nich i wezwał ich, by znaleźli dziecko, aby mógł go również czcić.

Ale Herod kłamał. Jego prawdziwym celem było zniszczenie dziecka, obawiając się (nielogicznie), że z czasem Jezus obejmie jego tron. Bóg ostrzega mędrców przed spiskiem Heroda we śnie,aby unikali Heroda, więc wrócili do swoich krajów inną drogą.

Józefowi (poprzez sen), powiedziano aby zabrał Jezusa i Maryję i uciekł do Egiptu. Anioł wyjaśnił, że Herod Wielki będzie szukać Jezusa aby go zgładzić. Anioł polecił Józefowi pozostać w Egipcie, dopóki anioł nie powie mu, że bezpiecznie będzie mógł wrócić. Józef uciekł w nocy ze swoją rodziną. Do rana byli już w drodze do Egiptu.(Mateusza 2:13-15)

Kiedy Herod zdał sobie sprawę, że Mędrcy nie zamierzają powrócić i ujawnić mu miejsca narodzin Jezusa, był wściekły. Rozkazał zabić wszystkich chłopców w wieku 2 lat i młodszych w Betlejem i okolicach (obliczył wiek docelowy od daty, gdy Mędrcy powiedzieli, że po raz pierwszy widzieli gwiazdę nad Betlejem). Spełnia to proroctwo Jeremiasza, które mówiło: „Tak mówi Jahwe: – Głos rozlega się w Rama, lament i szloch gorzki: To Rachel, płacząca po swych synach, nie daje się pocieszyć po [stracie] swych dzieci, że ich już nie ma”. (Jeremiasza 31:15)

Léon Cogniet, Rzeź niewiniątek

Herod nie był ostatnim, który próbował zniszczyć Chrystusa i Jego lud; nawet w naszych czasach źli ludzie powstają przeciwko Bożemu dziełu. Ale Słowo Boże jest prawdą: „Zbuduję mój kościół; a bramy piekielne go nie przemogą ”(Mateusz 16:18,). I pewnego dnia Chrystus przyjdzie ponownie, aby sądzić wszelkie zło, a królestwo szatana się zakończy. Po czyjej jesteś stronie?

  • Dwa proroctwa Starego Testamentu spełniły się w życiu Heroda Wielkiego: Wtedy Herod widząc, że go Mędrcy zawiedli, wpadł w straszny gniew. Posłał [oprawców] do Betlejem i całej okolicy i kazał pozabijać wszystkich chłopców w wieku do lat dwóch, stosownie do czasu, o którym się dowiedział od Mędrców. (Jeremiasza 31:15)  Józef wziął Maryję i Jezusa i uciekł do Egiptu z powodu tego zagrożenia. Po śmierci Heroda wrócili, wypełniając (Ozeasza 11: 1) .
  • Bóg pozwolił Herodowi Wielkiemu zbudować wspaniałą świątynię w Jerozolimie. Pan używa nawet złych ludzi jako narzędzi do osiągnięcia swoich celów.
  • Podążając śladami ojca, Herod Antypas zamordował Jana Chrzciciela i pozwolił ukrzyżować Jezusa, ponieważ nie chciał żadnych zagrożeń dla swego tronu.

„Z Egiptu wezwałem mego Syna” to proroctwo napisane przez Ozeasza ponad 700 lat przed Jezusem. Odnosi się to do Mesjasza, który w cudowny sposób przybył do Egiptu na początku swojego życia. W przeciwnym razie nie można by go później „wezwać z Egiptu”.

Po śmierci Heroda we śnie pojawił się anioł i poinformował Józefa, że ​​Herod zmarł. Anioł poinstruował Józefa, aby zabrał Jezusa i Maryję z powrotem do ziemi Izraela. Spełnia to proroctwo napisane w Ozeasz: „Z Egiptu wezwałem mego syna”.

Józef usłyszał, że Archelaus (syn Heroda) panował w miejsce Heroda. To bardzo zaniepokoiło Józefa. Znów ostrzeżeni we śnie Józef zabrał Maryję i Jezusa do Nazaretu (położonego na wzgórzach Galilei ). Spełnia to proroctwo, które mówiło: „Będzie się nazywał Nazarejczykiem”.

Józef nie wrócił do Izraela, dopóki Herod nie umarł. Żydowski historyk Flavius ​​Josephus poinformował, że Herod Wielki zmarł z powodu bolesnej i wyniszczającej choroby, która powodowała problemy z oddychaniem, drgawki, gnicie jego ciała

Historia ucieczki Jezusa do Egiptu (i z powrotem do Nazaretu) pokazuje nam, że prześladowania Jezusa rozpoczęły się w bardzo młodym wieku. Gdy historia Jezusa zacznie się ujawniać, a kolejne proroctwa się spełnią, łatwo będzie rozpoznać, że wydarzenia te zostały zaplanowane – celowo.

Herod panował 37 lat. Jego królestwo zostało podzielone przez Rzymian między jego trzech synów. Jeden z nich, Herod Antipas, był jednym ze spiskowców w procesie i egzekucji Jezusa.

Grób Heroda Wielkiego został odkryty przez izraelskich archeologów w 2007 roku w miejscu miasta Herodium, 8 mil na południe od Jerozolimy. Sarkofag był zniszczony, i nie było w nim zwłok.

Historia Heroda Wielkiego

Chociaż w czasach przed Chrystusem panował nad Żydami w Izraelu, Herod Wielki nie był całkowicie Żydem. Urodził się w Aszkelonie, południowym porcie palestyńskim nad Morzem Śródziemnym w 73 p.n.e, jako syn idumejczyka Antypatra i Nabatejki Kypros. ,

Herod był intrygantem, który wykorzystał rzymskie niepokoje polityczne, aby wspiąć się na szczyt. Podczas wojny domowej w Imperium Herod zyskał przychylność Oktawiana, który później został cesarzem rzymskim Augustem Cezarem . Kiedy był królem, Herod rozpoczął ambitny program budowy, zarówno w Jerozolimie, jak i spektakularnym portowym mieście Cezarei, nazwanym na cześć cesarza. Odrestaurował wspaniałą świątynię jerozolimską, która została później zniszczona przez Rzymian po buncie w 70 r.n.e

Osiągnięcia

Herod umocnił pozycję Izraela w starożytnym świecie poprzez zwiększenie handlu i przekształcenie go w centrum handlu dla Arabii i Wschodu. Jego ogromny program budowy obejmował teatry, amfiteatry, port, rynki, świątynie, mieszkania, pałace, mury wokół Jerozolimy i akwedukty. Zachował porządek w Izraelu, ale posługując się tajną policją i rządami tyranii.

Silne strony

Herod dobrze współpracował z rzymskimi zdobywcami Izraela. Jako wykwalifikowany polityk wiedział, jak załatwić sprawę.

Słabości

Herod Wielki był brutalnym człowiekiem, który zabił , trzech swoich synów i żonę a także jej brata . Zignorował prawa Boże, i wybrał dla Rzymu łaskę nad własnym ludem. Wysokie podatki Heroda jakie nałożył na mieszkańców za hojne projekty wymusiły niesprawiedliwe obciążenie dla Żydów.

Lekcje z życia Heroda Wielkiego

Niekontrolowane ambicje mogą zmienić człowieka w potwora. Bóg pomaga nam trzymać rzeczy we właściwej perspektywie, kiedy skupiamy się na Nim ponad wszystko.

Zazdrość przesłania nasz osąd. Powinniśmy docenić to, co dał nam Bóg.Wielkie osiągnięcia nie mają znaczenia, jeśli są wykonywane w sposób, który hańbi Boga. Chrystus wzywa nas raczej do kochania relacji z bliskimi niż budowania pomników dla siebie.

Dlaczego Jednego Wzięto, A Drugiego Pozostawiono?

Wtedy dwóch będzie w polu: jeden będzie wzięty, drugi zostawiony.

(Ew.Mateusza 24:40)

Kiedy to się stanie ?

Mateusza 24: 3
A gdy siedział na Górze Oliwnej, podeszli do Niego uczniowie i pytali na osobności: «Powiedz nam, kiedy to nastąpi i jaki będzie znak Twego przyjścia i końca świata? 

Uczniowie właśnie położyli dla nas fundament. Wiemy teraz, że temat w Ewangelii Mateusza 24 dotyczy znaków poprzedzających pojawienie się Chrystusa, które oznaczają koniec epoki świata.

Mateusza 24:36
 „
Lecz o dniu owym i godzinie nikt nie wie, nawet aniołowie niebiescy, tylko sam Ojciec. ”.

Zwróć uwagę, że nikt nie zna „dnia lub godziny”, kiedy Chrystus się objawi, nawet On sam, tylko nasz Ojciec Niebieski. Jednak Chrystus zostawił nam znaki i podobieństwa , które wskazywać nam będą dni tuż przed Jego powrotem.

Powrót Chrystusa będzie jak dni Noego

Mateusza 24:37
A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. . „

Nasz Pan i Zbawiciel właśnie dał nam wielki znak i analogię, wspominając Potop Noego. Wyjaśnił niezwykle jasno, że koniec tego wieku, a Jego powrót będzie podobny do Dni Noego 

Mateusz 24:38
Lecz o dniu owym i godzinie nikt nie wie, nawet aniołowie niebiescy, tylko sam Ojciec.

Przed potopem Noego na ziemi panowała niegodziwość. Przede wszystkim z powodu wpływu upadłych aniołów i ich dzieci, gigantów i  że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi i że usposobienie ich jest wciąż złe ” ( Rodzaju 6: 4-5 ) .

Czy oprócz upadłych Aniołów i Olbrzymów nasz świat jest dziś inny?

Noe jako kaznodzieja bez wątpienia próbował ostrzec ludzi przed zbliżającą się powodzią, co wydaje się oczywiste, ponieważ budował arkę ( 2 Piotra 2: 5 ) . Jednak ludzie bardziej interesowali się pragnieniami ciała, jak wyjaśnia werset 38.

Noe i jego rodzina kontynuowali pracę dla Boga, budując Arkę. Arkę, która uratuje ich od ucisku, powodzi, którą nasz Ojciec przyniesie na ludzkość grzeszną

Mateusza 24:39
i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem Syna Człowieczego.  ”.

Powódź zaskoczyła niegodziwych ludzi.Ci którzy nie posłuchali ostrzeżeń Noego, zostali zniszczeni w potopie . Noe i jego rodzina zostali zabrani , przed nadciągającym wyrokiem Boga .Chrystus zamyka zdanie mówiąc: „ Tak też będzie i przyjście Syna Człowieczego ”.

Jak mogli być zaskoczeni powodzią, kiedy Noe budował statek na ich oczach?

Czy dzisiaj jest inaczej?

Dzisiaj ludzie nieustannie kpią z chrześcijaństwa, mówiąc, jak zawsze: „gdzie jest obietnica Jego przyjścia? skoro bowiem ojcowie zasnęli, wszystko trwa tak , jak było od początku stworzenia ”( 2 Piotra 3: 4 ) . Wiemy jednak, że nie zawsze było tak samo 

Powinniśmy zrozumieć, że podczas Wielkiego Ucisku nie nastąpi dosłowna powódź.Będzie to raczej powódź kłamstw i oszustw, jakie Szatan symbolicznie wypluwa ze swoich ust posługujac się niepobożnymi i niegodziwcami  ( Objawienie 12: 15-16 ) . 

Jeden zostanie zabrany, a drugi pozostanie

Mateusza 24:40
Zatem dwóch będzie na polu ; jeden będzie wzięty , a drugi zostawiony .”

Pamiętajcie, że tematem jest Powrót Chrystusa, który wypełnił nasze umysły w wersecie 38. Noe pracował , budował Arkę, podczas gdy wszyscy inni byli pochłonięci pragnieniami ciała.  Ci ludzie nie pracowali, pochłonięci byli tym co oferował im świat.Byli zaskoczeni i zmieceni przez potop.

Mateusza 24:41
Dwie będą mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, druga zostawiona.”

Chrystus podaje nam inny przykład, który obraca się wokół pracy na polu. Pamiętajcie, że   Rolą jest świat   ( Mat. 13: 36-43 ) .Kto pozostaje ze światem zginie . Nie są częścią świata, tak jak ja nie jestem częścią świata Jana 17:16

Jezus mówi do uczniów: „Owej nocy dwóch mężczyzn będzie w jednym łóżku; jeden będzie zabrany, ale drugi będzie zostawiony. Dwie kobiety będą mleć w tym samym młynie; jedna będzie zabrana, ale druga będzie zostawiona”. A zatem niektórzy zostaną zbawieni, ale reszta będzie pozostawiona, czyli straci życie.

Zabranie kogoś odpowiada wejściu Noego i jego bliskich do arki oraz wyprowadzeniu Lota z rodziną z Sodomy przez aniołów. Oznacza wybawienie. Natomiast pozostawienie jest równoznaczne z zagładą.

W tym momencie uczniowie pytają: „Gdzie, Panie?”

Chcę również, abyście pamiętali, że praca dla Chrystusa jest naszą misją w życiu, to polecenie jakie otrzymaliśmy , aby głosić Słowo Boże na cały świat ( Marka 16:15 ) .

Narodziny,Nauczanie,Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa

Życie Jezusa, począwszy od jego narodzin około 2000 lat temu w ziemi Izraela, jego trzy i pół roku posługi, a także jego ukrzyżowanie i zmartwychwstanie. Jego narodziny, misja, śmierć i zmartwychwstanie zostały przepowiedziane przez proroków Starego Testamentu Biblii i objawione nam przez pisarzy Nowego Testamentu.Jezus żył wśród swoich Żydów w czasach, gdy granice Cesarstwa Rzymskiego obejmowały ziemię Izraela. Głosił i czynił cuda przez trzy i pół roku, dopóki nie został zabity przez Rzymian. Zmarł na drewnianym krzyżu i został pochowany w grobie.Ale jego życie nie zakończyło się śmiercią. Jezus Chrystus zmartwychwstał. A ponieważ był doskonały, jest w stanie otworzyć drzwi do Królestwa Bożego. A ponieważ był bezgrzeszny, jest w stanie wybaczyć nam nasze grzechy, abyśmy i my mogli zostać przyjęci do Królestwa Bożego.Jezus wyjaśnia to we fragmencie Biblii zanotował to uczeń Jan 3:16, gdy powiedział: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że dał swego jedynego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”.

Jezus jest wyjątkowy wśród wszystkich ludzi w historii, ponieważ jest spełnieniem wielu proroctw wypowiedzianych na przestrzeni wieków, które znajdują się w Starym Testamencie Biblii, które przepowiadały jego miejsce urodzenia, szczegóły jego życia, misji, natury, śmierci i jego zmartwychwstanie. Proroctwa są czasem nazywane „proroctwami mesjańskimi”, ponieważ odnoszą się do Mesjasza, co oznacza „namaszczony” lub „wybrany”.

Niektórzy uczeni szacują, że w Starym Testamencie Biblii jest ponad 300 proroctw mesjańskich, które odnoszą się do Mesjasza (Jezusa). Te proroctwa, jak również księgi Starego Testamentu, zostały napisane na wiele wieków przed narodzeniem Jezusa.

Wiele osób uważa proroctwa biblijne za przepowiednie dotyczące przyszłości. Ściśle mówiąc, nie są one przewidywaniami, są obietnicami od Boga.Obietnice które się na pewno wypełnią  

Dziewicy Maryi powiedziano, że urodzi Jezusa

(patrz Łk 1: 26-38; Mateusz 1: 18-25)

Księgi Mateusza i Łukasza w Nowym Testamencie wyjaśniają dziewicze narodzenie Jezusa. Maria była zaręczona z mężczyzną imieniem Józef, ale jeszcze nie wyszła za mąż. Anioł Gabriel ukazał się Maryi i oznajmił, że będzie miała syna, który będzie miał na imię Jezus i który będzie nazwany Synem Bożym. Oto tłumaczenie Łukasza 1: 27-35:

W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret,  do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: «Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, ».
Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca» Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?»  Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym .

Jezus urodził się w mieście Betlejem

(patrz Łk 2: 1-7)

Krótko przed narodzeniem Jezusa cesarz rzymski Cezar August postanowił przeprowadzić spis ludności w całym Cesarstwie Rzymskim, w tym w ziemi Izraela. Ludzie musieli powrócić do swoich rodzinnych domów w celu rejestracji. Dla Józefa i Marii oznaczało to opuszczenie Nazaretu, czyli miasta w północnej dzielnicy Galilei, i podróż do Betlejem, która leży w południowym regionie zwanym Judą lub Judeą.Po przybyciu do Betlejem Maria była gotowa urodzić Jezusa. Józef i Maria poszli więc do stajni , ponieważ nie mogli znaleźć innego mieszkania. Był to żłób, w którym trzymane są zwierzęta, które służyły Jezusowi jako skromne miejsce urodzenia.

Betlejem jest ważnym miastem dla proroctw mesjańskich. Król Dawid, który rządził Izraelem około 1000 lat przed czasem Jezusa, urodził się w Betlejem. A prorok Micheasz, który żył około 700 lat przed Jezusem, ogłosił, że Betlejem będzie miejscem narodzin Mesjasza:

A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie mi wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności ”. – Micheasza 5:1

Efrata to starożytna nazwa miasta Betlejem w Judzie.

Pojawia się Gwiazda

(patrz Mateusz 2: 1-2)

Kiedy Jezus się urodził, nad Betlejem pojawiła się gwiazda. Dzisiaj uczeni spekulują, czy gwiazda była meteorem, zjawiskiem nadprzyrodzonym, ułożeniem ciał niebieskich, czy dosłowną gwiazdą. Wielu uczonych uważa, że ​​Jezus urodził się około 4–8 lat przed naszą erą. Interesujące jest odnotowanie, że starożytne chińskie zapisy astronomiczne wskazują, że jakiś obiekt podobny do gwiazdy unosił się gdzieś nad Bliskim Wschodem przez kilka dni w roku 5 pne, około 2000 lat temu.

Król Herod próbuje zabić nowo narodzonego króla (Jezusa)

(patrz Mateusz 2: 3-12)

Gwiazda na niebie przyciągnęła turystów ze Wschodu. Ci goście wierzyli, że gwiazda oznaczała narodziny nowego króla. Być może odwiedzający znali proroctwa biblijne i zrozumieli, że w Izraelu narodzi się Król Mesjasz i że będzie miał wpływ na cały świat.

Ale Izrael miał już władcę, króla Heroda Wielkiego. Nie był prawdziwym królem, ale został powołany przez Rzymian do rządzenia Żydami w ziemi Izraela. Herod został opisany przez Józefa Flawiusza, żydowskiego historyka, który żył w pierwszym wieku, jako morderczy człowiek, który nakazał śmierć wielu swoim członkom rodziny. Kiedy Herod dowiedział się, że goście mają nadzieję znaleźć i oddać cześć nowonarodzonemu królowi, Herod zarządził śmierć każdego niemowlęcia w Betlejem, w nadziei na zabicie króla, o którym mówili goście.

Dzieciątko Jezus i jego rodzice uciekają do Egiptu

(patrz Mateusz 2: 13-15)

Anioł ostrzegł Józefa przed Herodem o mordowaniu małych dzieci z Betlejem. Józef i Maria zabrali małego Jezusa do Egiptu i mieszkali tam aż do śmierci Heroda. W czasach starożytnych Izraelici czasami szukali schronienia w Egipcie, w tym Jakub i jego synowie, którzy opuścili ziemię Izraela w czasie głodu. Ewangelia Mateusza pokazuje, że wiele wydarzeń w historii Żydów jest podobnych do wydarzeń z życia Jezusa, wzmacniając jego rolę jako Mesjasza.

Jezus zostaje zabrany z powrotem do Izraela, do Nazaretu

(patrz Mateusz 2: 19-23)

Po śmierci króla Heroda Józef, Maria i Jezus powrócili do ziemi Izraela. Józef bał się wrócić do Betlejem, ponieważ miasto znajduje się niedaleko Jerozolimy, gdzie królował Herod Archelaus, syn Heroda. Józef zabrał więc swoją rodzinę do północnej dzielnicy Galilei, do małego miasteczka o nazwie Nazareth. To niejasne miasto stało się rodzinnym miastem Jezusa, gdzie dorastał i stał się dorosły.

Jezus jako małe dziecko odwiedza Świątynię Pana

(patrz Łk 2: 41-52)

Kiedy Jezus miał 12 lat, on i jego matka Maria oraz ojczym Józef udali się do Jerozolimy, aby obchodzić coroczne Święto Paschy. Po zakończeniu uczty Maryja i Józef zostali oddzieleni od Jezusa i szukali Go. Jezus poszedł do świątyni Pana i rozmawiał z tamtejszymi ludźmi. Ludzie byli zdumieni jego głębią zrozumienia i wiedzą. Kiedy Maryja znalazła Jezusa w świątyni, Jezus powiedział jej: „ Lecz On im odpowiedział: «Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy* do mego Ojca?» „(Łk 2:49).

Ewangelia Jana opisuje trzy coroczne święta Paschy podczas posługi Jezusa i jest to jeden z powodów powszechnego przekonania, że ​​jego posługa trwała około trzech lat. Łukasz mówi nam, że Jezus miał około 30 lat, kiedy rozpoczął swoją posługę. Ta strona wyjaśnia kilka szczegółów na temat jego pierwszego roku służby, który zaczyna się od jego poprzednika, Jana Chrzciciela.

Jezus został ochrzczony przez Jana Chrzciciela

(patrz Mateusz 3: 13-17)

W księdze Malachiasza znajduje się przepowiednia o poprzedniku, który przygotuje drogę Panu: „ Oto Ja wyślę anioła mego, aby przygotował drogę przede Mną, a potem nagle przybędzie do swej świątyni Pan, którego wy oczekujecie, i Anioł Przymierza, którego pragniecie. Oto nadejdzie, mówi Pan Zastępów.  Malachiasza 3: 1

Proroctwo to spełniło około 400 lat później Jan Chrzciciel, który przygotował drogę dla Pana Jezusa Chrystusa. Kiedy Jezus miał rozpocząć swoją posługę, Jan Chrzciciel głosił innym: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!” – Jan 1:29

Jezus miał około 30 lat. Opuścił dzielnicę Galilei, w tym miasto Nazareth, w którym dorastał, i udał się na pustynię rzeki Jordan, aby się ochrzcić. Tam Jan Chrzciciel przyciągał tłumy, głosząc i chrzcząc.

Gdy tylko Jezus został ochrzczony, wyszedł z wody. W tym momencie niebo się otworzyło i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołąb i oświetlającego go. A głos z nieba powiedział: „To jest mój Syn, którego kocham; u niego jestem bardzo zadowolony”. – Mateusza 3: 16-17

Jezus opiera się pokusom szatana

(patrz Mateusz 4: 1-11)

Po chrzcie Jezus poszedł na pustynię i pościł (nie jadł jedzenia) przez 40 dni. Szatan wykorzystał ten czas, aby kusić Jezusa. „Szatan” to hebrajskie słowo, które oznacza „przeciwnik”, „wróg” lub „diabeł”.

Podczas pokus Szatan wykorzystuje zjawiska nadprzyrodzone, aby znaleźć Jezusa na pustyni, a następnie przenieść Jezusa na szczyt Świątyni w Jerozolimie, a następnie zabrać Jezusa na wysoką górę. Z każdą kolejną pokusą wznosi się wzniosłość tego, co oferuje Szatan, podobnie jak wysokość, z której składa on ofertę.Za każdym razem Jezus opiera się pokusie i cytuje Pismo Święte, aby upomnieć Szatana. W jednym przypadku Jezus cytuje z Powtórzonego Prawa, rozdział 8. Ważne jest, aby zauważyć, że Powtórzonego Prawa 8: 2-3 przypomina nam, że Izraelici spędzili 40 lat na pustyni, gdzie również zostali przetestowani za posłuszeństwo woli Bożej. To kolejny przykład księgi Mateusza wskazującej na podobieństwa między życiem Jezusa a historią Izraela.

Pierwszy cud Jezusa, zamieniając wodę w wino

(patrz Jan 2: 1-11)

Jezus i niektórzy z jego uczniów udali się do Kany, miasteczka w dystrykcie Galilei, aby wziąć udział w przyjęciu weselnym. Uczestniczyła także jego matka, Maryja . Gospodarz przyjęcia weselnego nie miał dla wszystkich wystarczającej ilości wina, co uznano za sytuację bardzo zawstydzającą. Maria interweniowała w imieniu gospodarza wesela i powiedziała Jezusowi o problemie. Następnie Jezus w cudowny sposób zamienił sześć beczek wody w wino na przyjęcie weselne.

Ze wszystkich cudów, których dokonał Jezus, ten może wydawać się drobny. Ale osiągnął ważne rzeczy. Pokazuje, że Jezus troszczy się o ludzkie problemy, nawet jeśli nie są to poważne problemy. I pokazało uczniom Jezusa, że ​​był w stanie dokonać cudów.

W czterech Ewangeliach (biblijne księgi Mateusza, Marka, Łukasza i Jana) znajdują się opisy 34 cudów dokonanych przez Jezusa. Ale wszyscy mówili, że mogło ich być tysiące, ponieważ czasami otoczony był dużą grupą ludzi Biblia mówi: „On wszystkich uzdrowił”. Te 34 cuda są próbką tego, co zrobił i współczucie, jakie okazywał dla ludzi. Wszystko od wskrzeszenia zmarłych, kontrolowania przyrody, leczenia chorych, wyrzucania demonów i dostarczania wystarczającej ilości jedzenia z kilku koszy chleba i ryb, aby wyżywić tysiące. 

Jezus oczyszcza świątynię Pana w Jerozolimie

(patrz Jan 2: 13-17)

Jezus udał się do świętego miasta Jeruzalem, najważniejszego miasta w żydowskiej ojczyźnie, i odwiedził Świątynię Pana. Kiedy przybył, zobaczył, że wiele osób sprzedaje zwierzęta i wymienia pieniądze na dworze świątyni. To rozgniewało Jezusa, ponieważ Świątynia miała być miejscem kultu Boga, a nie miejscem handlu. Jezus wykonał bat z niektórych pasm liny i przepędził kupców ze świętej świątyni. Jezus powiedział do nich:

«Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu mego Ojca targowiska!» ” – Jana 2:16

Jezus mówi o Bożej miłości i planie zbawienia

(patrz Jan 3: 16-17)

Jezus wyjaśnia Nikodemowi, co człowiek musi uczynić, aby otrzymać zbawienie i życie wieczne. Jezus mówi:  Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.  Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. ” – Jana 3: 16-17 .

Jezus mówi Samarytance o „wodzie życia”

(patrz Jan 4: 5-42)

Kiedy Jezus i jego naśladowcy podróżowali przez Samarię, Jezus odpoczywał w miejscu zwanym Studnią Jakuba. Tam spotkał Samarytankę i powiedział jej o „wodzie życia”. Powiedział jej:

«Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu» ”. – Jana 4: 13-14

W tej dyskusji z kobietą samarytańską Jezus wykazał, że słowo Boże powinno być przekazywane wszystkim ludziom, nawet wrogom (Samarytanie i Żydzi byli wobec siebie wrogo nastawieni). I pokazał, że nowina powinna być niesiona mężczyznom i kobietom, Żydom i poganom.

Wczesna służba Jezusa w Galilei

(patrz Jana 4: 3, 43-45)

W początkowej fazie służby Jezusa udał się do dzielnicy Galilei, gdzie żyli Żydzi i wielu pogan (nie-Żydów). Jezus głosił tam i czynił wiele cudów. Stał się latarnią dla wielu, gdy rzucał światło na słowo Boże. Zostało to przepowiedziane przez proroka Izajasza około 700 lat wcześniej:

„… Ale w nadchodzących dniach uhonoruje Galileę, w której żyją ludzie z innych narodów. Uhonoruje ziemię wzdłuż Morza Śródziemnego. I uhonoruje terytorium na wschód od rzeki Jordan. – Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką;nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. ”. – Izajasza 9: 1-2

Jezus uzdrawia syna królewskiego urzędnika

(patrz Jan 4: 46-54)

Kiedy Jezus ponownie przybył do Kany Galilejskiej, urzędnik królewski błagał Jezusa, aby uzdrowił bardzo chorego syna. Jezus powiedział:

Wtedy Jezus rzekł do niego: Jeśli nie ujrzycie znaków i cudów, nie uwierzycie. ”. – Jana 4:48

Rzekł do niego Jezus: «Idź, syn twój żyje». Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i szedł z powrotem.  A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje. I uwierzył on sam i cała jego rodzina.

Jezus ogłasza, że ​​jest Mesjaszem

(patrz Łk 4: 14-21)

Jezus poszedł do synagogi (żydowskiego miejsca kultu) w Nazarecie i czytał ze zwoju Izajasza zgromadzonym tam ludziom:

Duch Pana Boga nade mną,bo Pan mnie namaścił.Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim,by opatrywać rany serc złamanych,by zapowiadać wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę;aby obwieszczać rok łaski Pańskiej,i dzień pomsty naszego Boga;aby pocieszać wszystkich zasmuconych, „- Izajasz 61 : 1-2

Następnie Jezus ogłosił, że jest Mesjaszem, o którym mówił Izajasz:

Zwinąwszy księgę oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Nim utkwione. Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli» ”. – Łukasza 4: 20-21

Jezus został odrzucony jako Mesjasz

(patrz Łk 4: 28-30)

Krótko po tym, jak Jezus ogłosił, że jest Mesjaszem, lud synagogi w Nazarecie odrzucił go jako Mesjasza:

Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwali Go z miejsca, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na stok góry, na której ich miasto było zbudowane, aby Go strącić. On jednak przeszedłszy pośród nich oddalił się. ” – Łukasza 4: 28-30

Drugi rok służby Jezusa jest czasem określany jako „Rok popularności”. Dokonał wielu cudów na tym etapie swojej służby i stał się coraz bardziej popularny.

Jezus wyjaśnia, że ​​jest zbawieniem; Bóg jest jego ojcem

(patrz Jan 5: 17-47)

Jest to jeden z najważniejszych fragmentów biblijnych. Tutaj Jezus wyjaśnia, że ​​Bóg jest jego ojcem. Jezus wyjaśnia również, że wszyscy, którzy wierzą w słowa Jezusa będzie miał życie wieczne: . . . Ojciec nikogo nie sądzi, ale powierzył wszelki sąd Synowi, aby wszyscy czcili Syna, tak jak czczą Ojca. Ten, kto nie czci Syna, nie czci Ojca, który Go posłał. Mówię wam prawdę, kto słucha mego słowa i wierzy temu, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie będzie potępiony; przeszedł ze śmierci do życia. (Jana 5: 22-24 ).

Pracowników jest niewielu

(patrz Mateusz 9: 35-38)

Grupa uczniów zebrała się wokół Jezusa, gdy podróżował po wsi. Słowo „uczeń” oznacza „uczącego się”, a stosunek nauczyciela do jego uczniów był uważany przez Żydów w czasach starożytnych za ważny. Na przykład faryzeusze, saduceusze i uczeni w piśmie mieli uczniów. W rzeczywistości Jan Chrzciciel miał uczniów. Jezus powierzył swoim uczniom, aby służyli ludziom:  Tak Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię królestwa i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości. A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza.  Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało.  Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo».” (Mateusza 9: 35-38 ).

Jezus posyła Dwunastu Apostołów

(patrz Mateusz 10: 1-4; Marka 3: 13-19; Łukasza 6: 12-16)

Spośród swoich uczniów Jezus dał możliwość uzdrawiania ludzi z ich chorób i słabości. Jezus to zrobił po wejściu na górę i spędzeniu nocy na modlitwie do Boga Ojca. Ci uczniowie stali się znani jako dwunastu apostołów. Byli:

  1. Piotr, znany również jako Szymon Piotr.
  2. Andrzej, brat Piotra.
  3. Jakub, syn Zebedeusza.
  4. Jan, brat Jakuba.
  5. Filip.
  6. Bartłomiej.
  7. Tomasz.
  8. Mateusz, były poborca ​​podatków.
  9. Jakub, syn Alfeusza.
  10. Tadeusz, Judasz, syn Jakuba.
  11. Szymon the Zelota.
  12. Judasz Iskariot, który zdradził Jezusa.

Jezus wygłasza Kazanie na Górze

(patrz Mateusz 5-7)

Jezus nie tylko uzdrowił wielu ludzi i dokonał cudów, które pokazały, że jest Synem Bożym, ale także głosił największe kazania w historii. Kazanie na Górze w rozdziałach 5-7 Mateusza jest przestrzegane przez wielu jako największe ze wszystkich. Ustanawia podstawowe tematy jego nauk. Po wypowiedzeniu szeregu błogosławieństw Jezus mówił o prawie i jego wypełnieniu.

Twierdził, że jego celem było wypełnienie prawa i proroków, jednocześnie domagając się władzy, by przemawiać w sposób wykraczający poza prawo. Jezus przedstawił kilka kontrastów między swoim nauczaniem a nauczaniem tradycyjnego prawa; każde rozpoczęło się od wyrażenia „Słyszeliście, że zostało powiedziane … Ale ja wam mówię” (Mt 5: 21-22). Jego zamiarem było odejście od prawa, które ma być egzekwowane przez organy sądowe, w kierunku standardu myślenia i zaangażowania, które można zastosować tylko wewnętrznie w stosunku do własnego serca i życia. Zajmował się trudnymi tematami gniewu, cudzołóstwa i chciwości, odwetu i przeciwstawiania się złu.

Wreszcie dotarł do sedna swojej nauki, do zobowiązania się do miłości bez granic. Jezus odrzucił wspólną postawę kochania bliźniego i nienawidzenia swoich wrogów, prosząc ich, by „kochali swoich wrogów i modlili się za tych, którzy was prześladują”. (Mat. 5:44) W czterech Ewangeliach znajduje się 16 wielkich kazań, które obejmują: ostateczny ucisk, Dom jego ojców, chleb życia, sąd i zmartwychwstanie, Królestwo Niebieskie, Diabeł i jego dzieci, Dobry Pasterz, sprzeciw wobec religijnym hipokrytom itp.

Oto część Kazania Jezusa na Górze, zapisanego w Ewangelii Mateusza 5: 43-48: ” Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził.A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią? I jeśli pozdrawiacie tylko swych braci, cóż szczególnego czynicie? Czyż i poganie tego nie czynią?Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski.

Modlitwa „Ojcze nasz w niebie”

(patrz Mateusz 6: 6-15)

Podczas Kazania na Górze Jezus mówi o modlitwie do Boga:

 Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.
 Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich! Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie.

„Oto jak powinieneś się modlić:

"Ojcze nasz, który jesteś w niebie,
niech się święci imię Twoje!
Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj;
przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili;
i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego!
Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski.
Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień.”

Bo jeśli przebaczycie ludziom, gdy grzeszą przeciwko wam, wasz Ojciec w niebie również wam wybaczy. Ale jeśli nie przebaczycie ludziom ich grzechów, wasz Ojciec nie wybaczy wam grzechów. (Mateusza 6: 6-15 ).

Jezus uzdrawia sługę rzymskiego oficera

(patrz Mateusz 8: 5-13)

Kiedy Jezus wszedł do Kafarnaum, miasta w Galilei, został poproszony o uzdrowienie sługi setnika (rzymskiego oficera). Jezus powiedział, że pójdzie do sługi i uzdrowi go. Ale setnik odpowiedział, że nie jest godny, aby Jezus przyszedł do jego domu, i powiedział „po prostu powiedz słowo, a mój sługa zostanie uzdrowiony”. Mówiąc to, setnik wyznał, że całkowicie wierzy w Jezusa i że wie, że Jezus może uzdrowić swego sługę, wypowiadając słowa z daleka. Zaskoczyło to Jezusa, który następnie zwrócił się do swoich naśladowców i powiedział o wierze setnika: „Mówię wam prawdę, nie spotkałem nikogo w Izraelu o tak wielkiej wierze”. (patrz Mateusz 8:10). Jezus powiedział następnie ludowi, że sługa zostanie uzdrowiony, i służący został wyleczony

Jezus przywraca do życia syna wdowy w Nain

(patrz Łk 7: 12-16)

Jezus miał właśnie wejść do bramy miasta Nain, gdy grupa ludzi niosła zwłoki. Umarła osoba była synem wdowy, która płakała. Kiedy Jezus ją zobaczył, powiedział kobiecie, żeby nie płakała. Jak wyjaśniono w Ew. Łukasza 7: 14-16 –  Potem przystąpił, dotknął się mar – a ci, którzy je nieśli, przystanęli – i rzekł: «Młodzieńcze, tobie mówię, wstań!»A zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce. Wszystkich zaś ogarnął strach; wielbili Boga i mówili: «Wielki prorok powstał wśród nas, i Bóg nawiedził lud swój». ”

Jezus mówi o „grzechu nieprzebaczalnym”

(patrz Mateusz 12: 25-37)

Kiedy grupa przywódców religijnych zobaczyła, że ​​Jezus ma moc wyrzucania złych duchów od ludzi, oskarżyli Jezusa o otrzymanie jego mocy od diabła. Jezus, który był napełniony Duchem Świętym, zgromił ich i wyjaśnił, że tylko dobro może pochodzić od dobra, a tylko zło może pochodzić od zła. Powiedział także, jak zacytowano w Ew. Mateusza 12: 30-32 –  Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; i kto nie zbiera ze Mną, rozprasza. Dlatego powiadam wam: Każdy grzech i bluźnierstwo będą odpuszczone ludziom, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie będzie odpuszczone.Jeśli ktoś powie słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone, lecz jeśli powie przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym.  ”.

Badacz Biblii, John Gill, przedstawił swoją opinię na temat tego, co należy rozumieć przez „grzech nieprzebaczalny”: „ponieważ takie osoby umyślnie, złośliwie i uparcie sprzeciwiają się Duchowi Bożemu, bez którego nie można zastosować przebaczenia; zatwardziałość serca oddawana jest odrzuconemu umysłowi i umierajcie w impenencji i niewiary, a więc nie ma dla nich przebaczenia … ”

Jezus uspokaja szalejącą burzę

(patrz Mateusz 8: 24-27)

Jezus był w łodzi ze swoimi uczniami, gdy burza zaczęła podnosić wysokie fale i kołysać łodzią. Uczniowie obawiali się, że łódź przewróci się, aby obudzić śpiącego Jezusa. Jezus powiedział ludziom, aby mieli wiarę. Potem Jezus rozkazał burzy się uspokoić. Natychmiast burza zniknęła. Był to jeden z cudów, w których Jezus pokazał, że może dowodzić siłami natury.

Jezus przywraca do życia córkę Jaira

(patrz Mateusz 9: 18-19, 23-26)

Szlachcic przyszedł do Jezusa i powiedział, że jego córka właśnie zmarła. Szlachcic miał silną wiarę, że Jezus może uzdrowić swoją córkę. Jezus i jego uczniowie poszli do domu szlachcica i zobaczyli zgromadzenie żałobników. Jezus powiedział żałobnikom, aby opuścili dom. Powiedział im również, że dziewczynka nie była martwa, ale spała. Żałobnicy śmiali się z niego. Ale po tym, jak żałobnicy opuścili dom, Jezus wziął dziewczynę za rękę i dziewczynka wstała.

Jezus uzdrawia dwóch ślepców

(patrz Mateusz 9: 27-34)

Dwóch ślepców dowiedziało się, że Jezus jest w pobliżu, i wołali do niego: „Zmiłuj się nad nami, Synu Dawida”. Jezus zapytał niewidomych, czy naprawdę wierzą, że ma moc ich uzdrowić. Powiedzieli mu, że tak. Jezus dotknął ich oczu i przywrócił im wzrok. Jezus powiedział im: „Zgodnie z waszą wiarą, stanie się wam”. Kiedy ślepcy mówili o Jezusie jako o „Synu Dawida”, nawiązywali do biblijnych proroctw, takich jak Jeremiasz 23: 5-6 i Izajasz 11: 1-10, które mówiły, że Mesjasz będzie potomkiem króla Dawida , którym był Jezus.

Trzeci rok służby Jezusa jest czasem nazywany „Rokiem sprzeciwu”. Niektórzy przywódcy społeczności bezskutecznie próbowali zakwestionować autorytet Jezusa i stali się coraz bardziej antagonistyczni. Jezus nadal dokonywał cudów, a wielkie tłumy wciąż go szukały.

Jezus karmi 5000 osób

(patrz Mateusz 14: 13-21)

Wkrótce po tym, jak Jezus dowiedział się, że Jan Chrzciciel został ścięty, Jezus wyszedł do łodzi, aby się modlić w samotności. Ale wielki tłum zgromadził się na brzegu, aby spotkać Jezusa. Współczuł tłumowi, więc zszedł na brzeg i uleczył chorych w tłumie. Robiło się późno i uczniowie Jezusa martwili się, że tłum nie ma jedzenia. Jezus powiedział swoim uczniom, aby nakarmili tłum, ale uczniowie powiedzieli, że mają tylko pięć bochenków chleba i dwie ryby. A tłum był bardzo duży z 5000 mężczyzn, a także wielu kobiet i dzieci.

Jak wyjaśniono w Ew. Mateusza 14: 19-21, oto, co stało się potem: „… polecił ludziom usiąść na trawie. Wziął pięć bochenków i dwie ryby i spojrzał w niebo, podziękował i złamał bochenki, a następnie dał je uczniom, a uczniowie podarowali je ludowi. Wszyscy jedli i byli zadowoleni, a uczniowie podnieśli dwanaście koszów połamanych kawałków, które pozostały. Liczba tych, którzy jedli, była około pięć tysięcy mężczyzn, oprócz kobiet i dzieci ”.

Jezus chodzi po wodzie

(patrz Mateusz 14: 22-33)

Ze wszystkich cudów, których Jezus dokonał w uzdrawianiu ludzi, zamianie wody w wino i karmieniu wielu ludzi jednym koszem jedzenia, cud, który sprawił, że uczniowie ogłosili, że Jezus był Synem Bożym, był jego cudem chodzenia na wodzie. Jezus powiedział swoim uczniom, aby odpłynęli łodzią, podczas gdy Jezus poszedł na gorę się modlić.Gdy łódź była miotana falami przez mocny wiatr , Jezus przyszedł do nich po wodzie. Myśleli, że widzą ducha chodzącego po wodzie. Ale kiedy zdali sobie sprawę, że to Jezus, czcili go, mówiąc: „Naprawdę jesteś Synem Bożym”.

Jezus prorokuje własną śmierć

(patrz Mateusz 16: 21-26)

Podobnie jak inni prorocy w Biblii, Jezus przepowiedział wydarzenia, które później miały miejsce. Przepowiedział, że Jeruzalem i świątynia zostaną zniszczone, a Słowo Boże będzie głoszone w każdym zakątku świata. Te proroctwa się spełniły. Ale Jezus różni się od innych proroków Boga. Po pierwsze, Jezus był przedmiotem wielu proroctw podanych przez innych. A dwa, Jezus wypełnił niektóre z jego własnych przepowiedni. Jak wyjaśniono w Mt 16: 21-26, Jezus prorokował o własnych prześladowaniach, śmierci i zmartwychwstaniu.

Jezus jest przemieniony

(patrz Mateusz 17: 1-8)

W Ewangelii Mateusza 17: 1-8 Biblia mówi: Po sześciu dniach Jezus wziął ze sobą Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakuba, i sam ich poprowadził na wysoką górę. Tam został przed nimi przemieniony. Jego twarz lśniła jak słońce, a jego ubrania stały się białe jak światło. Właśnie wtedy pojawili się przed nimi Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Jezusem. Kiedy jeszcze mówił, otaczała ich jasna chmura, a głos z chmury powiedział: „To jest mój Syn, którego kocham; z nim jestem bardzo zadowolony. Słuchajcie go!” Kiedy uczniowie to usłyszeli, padli przerażeni na ziemię. Ale Jezus przyszedł i ich dotknął. „Wstań”, powiedział. „Nie bój się”. Kiedy podnieśli wzrok, nie widzieli nikogo oprócz Jezusa. 

Jezus mówi o pokorze

(patrz Mateusz 18: 1-4)

W Ewangelii Mateusza 18: 1-4 Biblia mówi: W tym czasie uczniowie przyszli do Jezusa i zapytali: „Kto jest największy w królestwie niebieskim?”. Zawołał małe dziecko i kazał mu stanąć wśród nich. I powiedział: „Mówię wam prawdę, dopóki się nie zmienicie i nie staniecie się jak małe dzieci, nigdy nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Dlatego ten, kto się poniża jak to dziecko, jest największy w królestwie niebieskim.

Jezus mówi o przebaczeniu

(patrz Mateusz 18: 21-22)

W Ewangelii Mateusza 18: 21-22 Biblia mówi: Wtedy Piotr przyszedł do Jezusa i zapytał: „Panie, ile razy wybaczę mojemu bratu, gdy grzeszy przeciwko mnie? Siedem razy?” Jezus odpowiedział: „Mówię wam nie siedem razy, ale siedemdziesiąt siedem razy”.

Jezus uzdrawia mężczyznę, który urodził się ślepy

(patrz Jan 9: 1-41)

Gdy uczniowie Jezusa ujrzeli mężczyznę, który był ślepy od urodzenia, zapytali Jezusa, czy ślepota tego człowieka była wynikiem jego grzechów, czy też grzechu jego rodziców. Jezus odpowiedział im, że ślepota człowieka nie była spowodowana grzechami człowieka ani grzechami jego rodziców. Jezus powiedział, że ślepota tego człowieka wydarzyła się „aby dzieło Boże mogło się objawić w jego życiu”. Jezus uzdrowił człowieka z jego ślepoty.

Jezus wzbudza Łazarza z martwych

(patrz Jan 11: 1-44)

W Jana 11: 1-44 Biblia podaje, że Jezus wskrzesił kogoś z martwych. W tym przypadku jest to człowiek o imieniu Łazarz. Kiedy Jezusowi powiedziano, że Łazarz jest poważnie chory, powiedział:

„Ta choroba nie skończy się śmiercią. Nie, to na chwałę Bożą, aby Syn Boży mógł być przez nią uwielbiony”. (Jana 11: 4).Kilka dni później Jezus udał się do grobowca Łazarza, gdzie Łazarz był przez cztery dni. Jezus poszedł do Marty, siostry Łazarza, i:Jezus powiedział do niej: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto wierzy we mnie, będzie żył, nawet jeśli umrze; a kto żyje i wierzy we mnie, nigdy nie umrze. Czy w to wierzysz?” (Jana 11: 25-26 ).Następnie Marta odpowiedziała Jezusowi:„Tak, Panie” – powiedziała mu – „Wierzę, że jesteś Chrystusem, Synem Bożym, który miał przyjść na świat”. (Jana 11:27 ).Jezus poszedł do grobu i zawołał Łazarza, który następnie zmartwychwstał do życia i wyszedł z grobu.

Triumfalne wejście do Jerozolimy

(patrz Mateusz 21: 1-11)

Około 500 lat przed Jezusem istniał prorok Boży imieniem Zachariasz (patrz Zachariasz 9: 9), który mówił o królu, który przybył do Jerozolimy, jadąc na pokornym osiołku. W ten sposób Jezus wkroczył do Świętego Miasta Jeruzalem na krótko przed tym, jak został ukrzyżowany i zabity. Wjechał na grzbiet osła do miasta. Po drodze tłum ludzi zgromadził się blisko Niego, chwaląc Go, gdy przechodził.

Pytanie o płacenie podatków

(patrz Mateusz 22: 15-22)

Grupy religijne i polityczne Jerozolimy, takie jak faryzeusze i saduceusze, często kłóciły się z Jezusem. Członkowie tych grup spiskowali, aby pozbyć się Jezusa. W Mat. 22 faryzeusze próbowali uwięzić Jezusa, pytając, czy Żydzi powinni płacić podatki Rzymianom:

Potem faryzeusze wyszli i opracowali plany uwięzienia go w jego słowach. Wysłali do niego swoich uczniów wraz z Herodianami. „Nauczycielu” – powiedzieli – „wiemy, że jesteś człowiekiem uczciwości i że uczysz drogi Bożej zgodnie z prawdą. Ludzie nie są dla ciebie kołyszący, ponieważ nie zwracasz uwagi na to, kim oni są. Powiedz nam jakie jest twoje zdanie? Czy to słuszne płacenie podatków Cezarowi, czy nie?

Ale Jezus, znając ich złe zamiary, powiedział: „Wy, hipokryci, dlaczego próbujecie mnie uwięzić? Pokażcie mi monetę używaną do płacenia podatku”. Przynieśli mu denara, a on zapytał ich: „Czyj to portret? I czyj napis?”Cezara” – odpowiedzieli.Potem rzekł do nich: „Dajcie Cezarowi, co należy do Cezara, a Bogu, co należy do Boga”.Kiedy to usłyszeli, byli zdumieni. Zostawili go więc i odeszli. (Mateusz 22: 15-22 )

Autorytet Jezusa

(patrz Mateusz 21: 23-27)

Przeciwnicy Jezusa musieli zachować ostrożność, próbując go uciszyć. Wiedzieli, że Jezus jest popularny, więc starali się znaleźć sposoby na uwięzienie go bez gniewania ludzi. W tym przykładzie z książki Mateusza przeciwnicy wymyślili sztuczkę, która odrzuciła:

Jezus wszedł na dziedziniec świątyni, a gdy nauczał, przyszli do niego arcykapłani i starsi ludu. „Jakim organem robisz te rzeczy?” zapytali. „A kto dał ci ten autorytet?”

Jezus odpowiedział: „Zadam wam również jedno pytanie. Jeśli odpowiecie mi, powiem wam, jakim autorytetem robię te rzeczy. Chrzest Jana – skąd się wziął? Czy to z nieba, czy z ludzi?”

Rozmawiali o tym między sobą i powiedzieli: „Jeśli powiemy:„ Z nieba ”, zapyta:„ Dlaczego więc mu nie uwierzyłeś? ”. Ale jeśli mówimy: „Od ludzi” – boimy się ludu, bo wszyscy uważają, że Jan był prorokiem ”. Odpowiedzieli więc Jezusowi: „Nie wiemy”.

Potem powiedział: „Ani wam powiem, jakim autorytetem robię te rzeczy (Mateusza 21: 23-27 ).

Ofiara wdowy

(patrz Mark 12: 41-44)

Podczas gdy Jezus był w świątyni, ludzie wnosili datki do skarbca świątyni:

Jezus usiadł naprzeciwko miejsca, gdzie składano ofiary, i patrzył, jak tłum wkłada pieniądze do skarbca świątyni. Wielu bogatych ludzi rzucało w dużych ilościach.

Ale przyszła biedna wdowa i włożyła dwie bardzo małe miedziane monety, warte tylko ułamek grosza. Wzywając do niego swoich uczniów, Jezus powiedział: „Mówię wam prawdę, ta biedna wdowa włożyła więcej do skarbca niż wszyscy inni. Wszyscy wydali ze swego bogactwa, ale ona z ubóstwa włożyła wszystko – -wszystko musiała żyć. ” (Marka 12: 41-44 )

Wielkie przykazanie (złota zasada)

(patrz Mateusz 22: 34-40)

Księga Mateusza pokazuje inny przykład tego, jak niektórzy przywódcy religijni Jerozolimy próbowali wypróbować Jezusa:

Słysząc, że Jezus uciszył saduceuszy, faryzeusze spotkali się. Jeden z nich, znawca prawa, przetestował go pytaniem:

„Nauczycielu, jakie jest największe przykazanie w Prawie?”

Jezus odpowiedział: „Kochajcie Pana, Boga waszego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest pierwsze i największe przykazanie, a drugie jest podobne: „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. Całe Prawo i Prorocy trzymają się tych dwóch przykazań ”. (Mateusz 22: 34-40 ).

Jezus był w stanie streścić Prawo, które jest pierwszymi pięcioma księgami Starego Testamentu, w kilku zdaniach

Prześladowanie Jezusa

Jezus został fałszywie oskarżony o bycie antyrządowym buntownikiem, został ukrzyżowany i zabity. Jego prześladowania spełniły wiele proroctw biblijnych, które zostały napisane setki lat wcześniej.

Spisek przeciwko Jezusowi

(patrz Mateusz 26: 1-5, 14-16)

Kilka dni przed Paschą Jezus ponownie przepowiedział swoją śmierć. Powiedział swoim uczniom, że zostanie wydany na ukrzyżowanie. Mniej więcej w tym czasie arcykapłani i inni przywódcy społeczności planowali aresztowanie Jezusa, aby mogli Go zabić. Spiskowali z Judaszem, jednym z 12 apostołów Jezusa, i zapłacili mu 30 srebrników za poszukiwanie okazji do zdrady Jezusa.

Wieczerza Pańska (Ostatnia Wieczerza)

(zob. Ew. Mateusza 26: 26-29; Marka 14: 22-25; Łukasza 22: 19-20)

Podczas obchodów Paschy Jezus zgromadził się ze swoimi apostołami. Wiedział, że będzie to ostatni posiłek, który zje z apostołami przed śmiercią swoją. W tym czasie Jezus ustanowił to, co obecnie znane jest w wielu kościołach chrześcijańskich jako „komunia”. Jest również nazywany „Ostatnią Wieczerzą” lub „Wieczerzą Pańską” ” Pamiątką”

Podczas jedzenia Jezus wziął chleb, podziękował i złamał go, i dał go swoim uczniom, mówiąc: „Bierzcie i jedzcie; to jest moje ciało”. Potem wziął kielich, podziękował i ofiarował go, mówiąc: „Pijcie z niego wszyscy. To jest moja Krew Przymierza, która za wielu jest wylana na odpuszczenie grzechów”. (Mateusza 26: 26-28 ).

Jezus cierpiał i umarł za nasze grzechy; oddał swoje ciało i krew za nasze przebaczenie. 

Judasz zdradza Jezusa

(patrz Mateusz 26: 47-56)

Jezus i jego naśladowcy weszli do ogrodu Getsemane na Górze Oliwnej. Jego uczniowie spali tej nocy, kiedy pojawił się tłum rzymskich żołnierzy i żydowskich urzędników, aby aresztować Jezusa. Judasz powiedział żołnierzom, którym człowiekiem jest Jezus. Wtedy ludzie zaczęli aresztować Jezusa, ale Piotr użył miecza, aby odciąć mu ucho. Jezus skarcił Piotra za to, że: „Odłóż miecz z powrotem na swoje miejsce” – powiedział mu Jezus – „bowiem wszyscy, którzy go wyciągną, umrą od miecza”. (Mateusza 26:52). Jezus uzdrowił ucho rannego, a następnie pozwolił się aresztować i wyprowadzić.

Piotr zapiera się Jezusa

(patrz Mateusz 26: 58,69-75)

Rozdział 26 biblijnej księgi Mateusza rozpoczyna się proroctwem Jezusa, że ​​zostanie on zdradzony i wydany na ukrzyżowanie. A rozdział kończy się spełnieniem kolejnego proroctwa Jezusa – że Piotr, lojalny apostoł Jezusa, odmówiłby poznania Jezusa trzy razy przed świtem.

Po aresztowaniu i wyprowadzeniu Jezusa przez żołnierzy Piotr poszedł za nimi na dziedziniec arcykapłana. Usiadł w pobliżu niektórych strażników i czekał, aby zobaczyć, co się stanie z Jezusem. Sługa podszedł do Piotra i zapytał go, czy jest z Jezusem. Piotr powiedział: „Nie wiem o czym mówisz”.

Następnie Piotr wstał i wyszedł z bramy, gdzie inna osoba go widziała i zidentyfikowała jako naśladowcę Jezusa. Piotr ponownie zaprzeczył znajomości Jezusa. Inni ludzie wtedy określili Piotra jako naśladowcę Jezusa i znowu Piotr zaprzeczył, że zna Jezusa. W sumie Piotr zaprzeczył znajomości Jezusa trzy razy przed świtem, tak jak Jezus przewidział.

Kiedy Piotr przypomniał sobie, że Jezus przewidział zaprzeczenia Piotra, Piotr zaczął płakać, ponieważ zaparł się Pana.

Jezus jest przesłuchiwany, wyśmiewany i sądzony

(patrz Mateusz 27: 1-31)

Rozdział 27 biblijnej księgi Mateusza wyjaśnia, że ​​Jezus został fałszywie oskarżony o bycie antyrządowym buntownikiem. Pojawia się przed Poncjuszem Piłatem, rzymskim namiestnikiem ziemi żydowskiej, i ostatecznie zostaje potępiony. Jezus został następnie pobity i wyszydzony przez rzymskich żołnierzy.

Następnie żołnierze namiestnika zabrali Jezusa do Pretorium i zgromadzili wokół siebie całą grupę żołnierzy. Rozebrali go, włożyli na niego szkarłatną szatę, a następnie skręcili koronę cierniową i położyli na głowie. Włożyli laskę w jego prawą rękę, uklękli przed nim i wyśmiewali go. „Witaj, królu Żydów!” oni powiedzieli. Pluli na niego, brali laskę i raz po raz uderzali go w głowę. Po tym, jak z niego kpili, zdjęli płaszcz i włożyli na niego własne ubranie. Potem wyprowadzili go, aby go ukrzyżować. – Mateusza 27: 27-31

Jezus został ukrzyżowany

(patrz Mateusz 27: 35-38)

Po procesie Jezus został pobity . Potem otrzymał drewnianą belką do noszenia i zaprowadzili go na Kalwarię. Tam został przybity do krzyża przez nadgarstki i stopy. Krzyż został podniesiony i Jezus został pozostawiony na śmierć. Wiele osób zebrało się, aby obejrzeć. Niektórzy wyśmiewali Jezusa, gdy umierał. Inni opłakiwali go. W Łukasza 23:34 Jezus powiedział: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”.

Jezus został pochowany

(zob. Ew. Mateusza 27: 57-61; Marka 15: 42-47; Łukasza 23: 50-55; Jana 19: 31-42)

Po śmierci Jezusa na krzyżu rzymski żołnierz przebił go włócznią, aby upewnić się, że nie żyje. Dwóch mężczyzn poprosiło o pozwolenie na zabranie ciała Jezusa i pochowanie Go Dwóch mężczyzn to Józef z Arymatei i mężczyzna imieniem Nikodem. Jezus został zdjęty z krzyża, owinięty w odzież i umieszczony w pustym grobie należącym do Józefa z Arymatei. Duży kamień umieszczono przed grobem, aby zamknąć komorę grobową. Rzymianie również postawili strażnika przy grobie, aby nikt nie ukradł ciała.

Zmartwychwstanie Jezusa

Jezus został ukrzyżowany. Umarł. On był pogrzebany. I powstał ponownie. Zmartwychwstanie jest istotną częścią chrześcijaństwa. Nie ma chrześcijaństwa bez zmartwychwstania (patrz 1 Koryntian 15). Ta strona wyjaśnia niektóre szczegóły zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.

Maria Magdalena odkrywa, że ​​grób Jezusa był pusty

(patrz Jan 20: 1-10)

Następnego dnia po złożeniu Jezusa do grobu Maria Magdalena poszła odwiedzić grób. Było bardzo wcześnie rano i na zewnątrz było jeszcze ciemno.Zobaczyła, że ​​kamień został usunięty z przodu grobowca i że grób był pusty.Pobiegła do Piotra, żeby poinformować go, co zobaczyła. Następnie Piotr i inny apostoł, Jan, pobiegli do grobu, aby sami się przekonać. Ciało Jezusa zniknęło, a pozostało tylko płótno, które zostało użyte do owinięcia jego ciała na pogrzeb. Apostołowie byli zdezorientowani, nie rozumieli, co się dzieje. Jak grób może być pusty? Gdzie było ciało Jezusa?

Jezus ukazuje się Marii Magdalenie

(patrz Jan 20: 10-18)

Apostołowie wrócili do swoich domów. Ale Maria Magdalena pozostała przy grobie, płacząc. Potem odwróciła się i zobaczyła mężczyznę, który zapytał ją, dlaczego płacze. Maria Magdalena wkrótce zrozumiała, że ​​człowiekiem, który z nią rozmawiał, był Jezus Chrystus. Jezus powstał ze śmierci. Maria Magdalena była pierwszą osobą, która ujrzała zmartwychwstałego Jezusa.

Wygląd zmartwychwstania

Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa było początkiem chrześcijaństwa. Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał i nie był widziany przez wielu ludzi (ponad 500), chrześcijaństwo nie istniałoby dzisiaj. 

Jezus pojawia się przed Tomaszem

(patrz Jan 20: 24-29)

Niektórzy mieli wątpliwości, że Jezus zmartwychwstał. W końcu Rzymianie wbijali gwoździe w dłonie i stopy Jezusa, a później przebili jego bok włócznią, aby upewnić się, że nie żyje. A teraz byli ludzie, którzy twierdzili, że widzieli Jezusa żywego. Nawet apostoł o nazwisku Tomasz miał wątpliwości, jak wyjaśniono w Ew. Jana 20: 24-29

Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: «Widzieliśmy Pana!» Ale on rzekł do nich: «Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę»

Tydzień później jego uczniowie znów byli w domu, a Tomasz był z nimi. Chociaż drzwi były zamknięte, Jezus przyszedł i stanął wśród nich i powiedział: „Pokój wam!” Potem powiedział do Tomasza: „ Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż w mój bok, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym» ”.

Tomasz powiedział do niego: „Mój Panie i mój Boże!” Wtedy Jezus powiedział mu: „Ponieważ mnie widziałeś, uwierzyłeś; błogosławieni ci, którzy nie widzieli, a jednak uwierzyli”.

Znaczenie zmartwychwstania

(patrz 1 List do Koryntian 15)

W Nowym Testamencie Biblii znajduje się księga 1 List do Koryntian, napisana przez ucznia o imieniu Paweł. 15. rozdział tej książki wyjaśnia znaczenie zmartwychwstania Jezusa. Mówi, że Jezus umarł za nasze grzechy. (patrz 1 Koryntian 15: 3). Mówi także, że nasza wiara byłaby bez znaczenia, gdyby nie było zmartwychwstania (patrz 1 Koryntian 15:17). I głosi, że Jezus zmartwychwstał. (patrz 1 Koryntian 15:20). Paweł jest jednym z ludzi, którzy widzieli Jezusa po zmartwychwstaniu.

Wielka Misja

(patrz Mateusz 28: 18-20)

Po zmartwychwstaniu Jezus spotkał się ze swoimi uczniami na górze w Galilei i wydał im polecenie wyjścia i ewangelizacji wszystkim ludziom:

Potem Jezus przyszedł do nich i powiedział: „Dano mi wszelką władzę w niebie i na ziemi. Dlatego idźcie i czyńcie uczniów wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, i uczę ich, aby byli posłuszni wszystkim, co wam przykazałem. I z pewnością jestem z wami zawsze, aż do końca wieku ”. (Mateusza 28: 16-20 ).

Jezus wstępuje do Nieba

(patrz Mark 16: 19-20)

Po tym, jak powiedział swoim uczniom, aby wyszli na świat i głosili słowo Boże, Jezus wstąpił do Nieba: Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. 20 Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdzał naukę znakami, które jej towarzyszyły.. (Marka 16: 19-20 NIV).

Powrót Jezusa

(patrz Mateusz 24)

Nowy Testament wyjaśnia, że ​​Jezus powróci w przyszłości, aby sądzić żywych i umarłych i ustanowić pokój na wieki.Istnieje kilka wersetów dotyczących powrotu Jezusa, w tym Mateusza 16: 24-28, Mateusza 24, Mateusza 25: 31-46, Marka 8: 34-9: 1, Marka 13, Łukasza 9: 23-27, Łukasza 17 : 20-37, Łukasza 21: 5-38; Jana 6: 39-40 i Jana 14: 3.

W Mt 16,27 Jezus jest cytowany, mówiąc, że „Syn Człowieczy przyjdzie w chwale swego Ojca wraz ze swymi aniołami, a potem wynagrodzi każdego zgodnie z tym, co uczynił”.

Księga Mateusza, rozdział 24, opisuje serię znaków, które pojawią się przed jego powrotem. Mówi się nam, że wszystkie te znaki objawiają się w ciągu jednego pokolenia: „To pokolenie nie przeminie, dopóki wszystko się nie wydarzy” (Mt 24,34).Ale nie wiemy, jakie będzie to pokolenie.

W Marka 13:32 powiedziano nam, że „nikt nie wie o tym dniu lub godzinie, nawet aniołowie w niebie, ani Syn, ale tylko Ojciec”.

Pojawiło się wiele spekulacji, czy obecnie żyjemy w pokoleniu, które będzie świadkiem wszystkich znaków opisanych w Ewangelii Mateusza 24. Wiele osób próbowało przewidzieć, kiedy Jezus powróci, aby udowodnić, że się mylą. Biblia ostrzega nas, abyśmy się nie martwili i przypomina nam, abyśmy byli przygotowani duchowo. Dla wierzących powrót Jezusa będzie chwalebnym wydarzeniem.